Vloggen

Al een hele tijd kijk ik met een oog mee naar alle vlogs die de jongste bekijkt. Wat een mensen trekt deze ene vlogger toch aan en wat vertelt hij toch allemaal. Ik voelde mij ineens een oud hek en dacht typisch iets voor de jeugd.
Totdat..handwerksters ook gingen vloggen. Ineens luisterde en keek ik naar dames die van alles te vertellen hadden over hun breisels en haaksels. Ik zag ontwerpers de leukste vlogs maken en ik merkte dat ik het eigenlijk ontzettend leuk vond om hier naar te kijken.

Ik besprak dit met handwerkende vriendinnen en deze vroegen zich af of het niet wat voor mij was. Onzin dacht ik, wie zit daar nu op te wachten. Op mijn belevenissen met draad en naald of waar ik van houd, of..
Maar was bloggen niet eigenlijk hetzelfde? Je geeft jezelf ook bloot alleen vertel je het niet. En het is niet dat ik een therapeutische versie houd.
Ik kwek gewoon, eigenlijk iets wat ik heel goed kan 😉 Ik kan namelijk erg goed kwekken.

Na wat proefvlogjes, over en weer appen met de vriendinnen over hoe en wat, stelde ik gisteren de camera op en nam het eerste vlog op.
Tijdens het terug kijken keek de jongste mee, mama..je doet niet goed en je moet zo doen en je moet dat programma gebruiken en ..
Stom verbaasd keek ik de jongste aan, dat hij dit allemaal wist. Van die ene enorme populaire vlogger dus.’
Meneer Williams stelde nog wat verbeteringen voor, en toen nam ik het vlog op.

Na tig vloggen…want hoe snel maak je een “fout”..had ik uiteindelijk het definitieve vlog! Alleen het geluid he..daar mankeerde nog het een en ander aan. Maar geen nood, een vlog van een 14 jarige leidde ons door dit probleem heen.
En toen ging het vlog online..behalve over het geluid van de eerste versie vond iedereen het heel erg leuk.

Zo heb ik dus mijn eerste stappen gezet op het vlog gebeuren 😉 volgende week komt de tweede uit, in mijn hoofd ben ik al bezig met nieuwe onderwerpen want ik vond het altijd onzin dat voor 2 minuten reclame er soms maanden gewerkt moest worden. Inmiddels begrijp ik het 😉 Aan mijn 12 minuten vlog ging heel wat voorwerk aan vooraf!
Uiteraard is de belangrijkste vraag…wat trek ik volgende week aan 😉

De leesgroep

In het plaatselijke krantje zag ik een oproep staan voor een leesgroep. Het had als thema moeders en zonen, hoe die relatie verliep. Nu heb ik een hele andere relatie met mijn zoon dan met mijn dochters, en ik dacht,ik waag het erop.
Een groepje is altijd gevaarlijk voor mij,maar voor het groepje is het ook gevaarlijk want ergens heb ik toch “bad karma”als het gaat om groepjes.
Maar het was via een stichting die leeskringen organiseerde dus ik waande mij wel veilig.

Na de opgave kreeg ik een mailtje binnen van iemand van de stichting dat er nog drie mensen hier in de stad aan deze leeskring wilde meedoen. Het was handig als we zelf contact gingen zoeken met elkaar en dan gingen beginnen.
Van dat mailtje raakte de perfectionist in mij erg van streek..waar waren de richtlijnen, wat was nu helemaal de bedoeling en wie nam er leiding in het groepje en met welk boek werd er begonnen.

Ik had de drie titels inmiddels gereserveerd bij de bibliotheek en had de eerste al gelezen. Na wat moeizame mailtjes over en weer werd een datum geprikt..de heetste dag van het jaar. Toen de dag naderde meldde er twee af in verband met de warmte.
Daarna viel alles stil, ik mailde voorzichtig om een nieuwe datum en die kwam er. Bij een van de mevrouwen thuis, het ligt niet om de hoek maar ach, een fietstochtje was ook leuk. Ware het niet dat er op die dag enorm veel regen zou gaan vallen.

Kom, kom dacht ik niet je laten tegen houden door een beetje water. Vanmiddag opende ik mijn mail en de gastvrouw bleek door haar rug te zijn gegaan.Of iemand anders voor gastvrouw wilde spelen.
Ik paste direct voor deze rol, ten eerste omdat mijn huis in vakantiestand staat, en ik geen zin had om met deze warme dagen miep poets te gaan spelen en ik heb hier de zoon rond rennen en de man werkt zo megavroeg ,die is ook vaak thuis.
Daar word ik nerveus van, en er kwam ook bij, ik spreek voor dit soort dingen veel liever op neutrale grond af. Als het dan niet bevalt neem ik snel de benen.

Maar de therapie werpt zijn vruchten af want de psychologe gaf aan om ook eens wat vaker het heft in handen te nemen. Ik stuurde een mailtje rond dat ik voorstelde om het boek “Yemma”te lezen (die had ik namelijk al gelezen 😉 en dan over 2 weken bijeen te komen. Dan was de rugpatiënt weer op de been en hadden we al een boek gelezen en hadden we gespreksstof.
Daar reageerde iedereen heel positief op, en dat bevestigde mijn theorie. Elk groepje heeft toch een leider nodig want anders wordt het maar een rommeltje 😉
Ga ik nu “Ik kom terug” van Adriaan van Dis lezen, dan kan ik die als tweede naar voren schuiven.

Afscheid

Vorig jaar aan het begin van het schooljaar was hij nog een kipje, een klein mannetje die het niet altijd makkelijk had in zijn klas die meer jongens dan meisje telde.
De klas was los zand, en druk..vooral druk. De nieuwe leraar kwam uit het speciaal onderwijs en oogde heel jong en relaxt. Ik hield mijn hart vast. Zou deze jongen (van 28 😉 het wel allemaal aankunnen en gleed de klas niet verder onderuit?

Tijdens het schooljaar ontwikkelde de klas zich heel positief, de leraar voerde allemaal moderne snufjes in, die ons als ouders helemaal op de hoogte hielden, van het reilen en zeilen in deze moeilijke klas.
Zo kregen wij de app ,Klasbord. Ineens wisten wij precies waar ze wanneer moesten zijn , of dat meneer ouders nodig had. Of dat ze iets leuks hadden gedaan en dat meneer er dan een leuke foto van maakte.
Ook konden wij als ouders eronder communiceren en maakte het een stuk makkelijker om afspraken te maken.

En in maart,tijdens de besprekingen van de voortgang naar het voortgezet onderwijs kwam de musical naar voren. De leraar had zijn bedenkingen bij een musical, de klas was geen solide groep en om dan op het podium te staan..Een film dan opperde ik? Ik had dat ooit eens gezien bij een andere school. Meneer Williams dook op het internet en er kwam een heel leuk script naar voren.

Vorige maand zwaaiden we ze uit naar Vlieland, en toen ze terug kwamen waren ze helemaal blij. Het was geweldig geweest, mooi weer, gezelligheid. Echt genieten! De directeur die mee was , sprak mij gelijk aan, wat kan die jongen genieten! Hij geniet wel 20 keer van alles. Dat klopt, de jongste kan heel intens genieten van dat soort dingen.

Afgelopen woensdag was de afscheidsavond. Met een geweldige film, met een hele blije meneer dat de klas zo gegroeid was. Als groep maar ook de kinderen. Wat een enorme sprong heeft de jongste gemaakt. Van een klein onzeker mannetje, staat daar nu op bijna maat 39 een man in de dop. Hij is bijna net zo groot als ik ben en gaat overal al zelfstandig naar toe.
Op school had ik er nog niet zoveel moeite mee, ik gaf iedereen een hand en we gingen weer terug naar huis.
Om thuis ineens vreselijk te moeten huilen, omdat het zo snel is gegaan, omdat hij zo snel gaat, omdat zijn opa en oma er niet bij waren, omdat ..
Diep adem halen en doorgaan, want wat is het toch een heerlijk ventje, en het zal altijd mijn mannetje blijven al is ie straks 1.80 of zo.. 🙂