Niet meer verslaafd

Kent u die mensen, die gestopt zijn met roken en dan gelijk iedereen verbannen die nog wel roken of naar rook stinken. Vreselijk he, ik dacht altijd, je weet toch hoe het is en dat jezelf de kracht hebt gevonden om het rookmonster te verslaan betekent niet dat iedereen die kracht kan vinden.
Vreselijk vond ik die mensen altijd..

Inmiddels ligt de enorme cola verslaving achter mij. Ik kan u niet vertellen wat dat een opluchting is. Hoeveel beter ik mij voel.
Ik heb geen oorsuizingen meer, ik taal niet meer naar zoetigheid, ik heb geen schreeuwende honger meer de hele dag, en ik kan een reis boeken naar verre oorden van het geld wat ik nu overhoud.

Er is alleen 1 dingetje, waar ik vorige week achter kwam. Ik heb last van het predikmonster in plaats van het cola monster.
Als ik nu iemand een glas cola zie drinken, roep ik gelijk vergif. De reclame op televisie word door mij gelijk afgekraakt en er volgt een donderpreek over obesitas en verslaafd zijn.
Vorige week was het toppunt vond ik van mezelf, ik zag op straat een zwangere mevrouw een blikje cola drinken. Ik was op de fiets en moest mij inhouden om niet af te stappen en haar eens te vertellen hoe slecht cola was.

Thuis gekomen vertelde ik het aan mijn meisjes die spontaan begonnen te lachen, mama.. je bent net zo erg als een gestopte roker!
En ik realiseerde mij dat dat ook zo was. Ik begreep de gestopte roker nu ook ineens veel beter 😉
Maar wat ik mij ook realiseerde is dat ik niet zo graag wilde delen hoe slecht cola drinken nu wel was maar meer de voordelen van het niet cola drinken.
Hoeveel beter ik mij voel, en dat ik blij ben om overal heen te kunnen gaan zonder mij zorgen te maken of ik wel een glaasje cola kon drinken bij die mensen of gelegenheid.
Bij twijfel nam ik altijd een flesje cola mee in mijn tas. En ..nu komt het ..dan nam ik mijn tas wel eens mee naar de wc om daar snel een paar slokken te drinken.

Zoals ik dus ook wel eens rokers zie doen, even snel een paar trekken hier of daar want er is geen ruimte om te roken of het is not done om daar te roken..of noemt u maar een reden!
Bizar eigenlijk hoe een verslaving werkt!

De wekker

Bij Martine las ik een stukje over pacing en ik kreeg spontaan de kriebels weer.
In 2011 heb ik een revalidatietraject gevolgd waar pacing helemaal centraal stond.
Pacing is een soort time management met behulp van de wekker of een puntensysteem. Dus stel, wassen kost 1/2 punt, mediteren krijg je 1/2 punt voor. Of je mag 5 minuten gebruiken voor de was of voor wat je maar wil. En dan moet je stoppen.

Nu stond ik 2011 overal voor open als ik maar beter werd dus ik ging hier heel serieus mee aan de slag. Voor sommige mensen zal dit vast heel goed werken maar ik werd er heel nerveus van.
Want als ik na 5 minuten nog niet klaar was met de klus, dan raakte ik in paniek. Ik had het niet goed gedaan, want ik dacht..het moet af in die 5 minuten. Nee, zei de coach het mag ook blijven liggen.
Daar raakte ik helemaal van in paniek, dus het mag onaf blijven liggen…dat strookte enorm met mijn adhd training die aangaf klus voor klus af te maken en niet iedere keer iets nieuws op te pakken.

Dan gaan we over op het puntensysteem zei de coach en ik moest lijstjes maken met wat ik graag deed en moest doen en daar punten aan toe kennen. Mijn hemel, ik raakte helemaal over mijn toeren van het puntensysteem want ik wil het namelijk altijd erg goed doen en raak daardoor geobsedeerd dus op het laatst stelde ik het douchen maar uit tot de volgende dag want ik had geen punten meer over..
In die tijd van de pacing was ik er ook nog van overtuigd dat de ME/cvs vooral tussen mijn oren zat en dat dat echt wel over ging want ik hoorde toch goede verhalen over mensen die helemaal genazen als ze hun grenzen konden aangeven door middel van pacing.

In 2015 weet ik inmiddels beter, me/cvs zit helaas niet tussen de oren..of het zit ook tussen de oren want daar zitten je hersenen en die doen graag mee 😉 maar de ene me/cvs patient is de andere niet. Ik heb bijvoorbeeld adhd als component erbij, want betekent dat mijn hoofd sowieso al overuren maakt. En dat ik mij al heel bewust ben van de chaos in mijn hoofd, lijf en omgeving.
Als ik erg druk ben in mijn hoofd helpt het mij om bijvoorbeeld de keuken op te ruimen. Het terug zetten van alle spullen op hun plek, het schoonmaken van het aanrecht zijn rustgevende karweitjes die orde scheppen, in de ruimte en in mijn hoofd.
Zonder wekker of zonder punten, dat werkt het beste.

Inmiddels weet ik echt wel dat ik niet en kan gaan sporten en op bezoek kan gaan, een drukke dag thuis betekent minder sociale contacten naar buiten en zo heb ik een soort middenweg gevonden. Zonder punten of zonder wekker. In mijn therapiegroep zat een meisje wat een angststoornis over heeft gehouden aan de pacing. Ze heeft met behulp van een psycholoog dit allemaal weer moeten leren los laten.

En daar mee wil ik ook afsluiten, zolang me/cvs maar op het psychische vlak gestopt wordt, zal er met mensen worden gesold. Als u griep heeft en hoge koorts ga ik niet tegen u zeggen, maak lekkere lange wandelingen, beklim nu eens die berg of test eens even het parcours van Zandvoort uit. Toch word dat nog steeds tegen me/cvs mensen gezegd. En gewoon door de reguliere zorg, waar je toch eigenlijk wel op vertrouwd.
Maar het allerergste vind ik nog wel dat als je dus ziek blijft dat het komt door jezelf omdat je toch als maar over je grenzen heen gaat..vaak word dit verwijtend gezegd door gezonde mensen.

Maar mijn 5 minuten zijn om 😉 en mijn taakje is af!

Knie

Al heel wat jaren heb ik een pijnlijke knie. Ik kan prima trap lopen, zwemmen, fietsen maar vraag mij niet onverwacht een beweging op te vangen met de knie. Daar is ie niet van gediend. Ook langdurig wandelen doet heel erg zeer, net alsof er een pin van de onderkant wordt ingestoken en die blijft er zitten totdat ik uren heb gerust of dagen niets doe.

Dat laatste zit niet in mijn aard, en regelmatig ging ik naar de dokter. Tja..tja..ik denk..ik denk..overgewicht. Zucht..dokter ik had dit al voor de overgewicht en toen zei u overbelasting en toen bleef ik netjes zitten en toen kreeg ik overgewicht. De dokter keek mij wat wazig aan, en wilde het wederom aankijken.
Ik viel enorm veel af, en ging naar de fysiotherapie. Keurig deed ik alle oefeningen en ik beperkte het wandelen en breidde het zwemmen en fietsen meer uit. Maar niets mocht baten, de knie bleef pijnlijk aanwezig.

Bij de laatste keer zei de dokter, ik wil toch dat de orthopeed er naar kijkt. En dat gebeurde gistermiddag. Een vlotte dokter rende door zijn kamer, boog mijn knie alle kanten op en verbaasde zich over mijn lenigheid. Hij noemde alles op wat het niet kon zijn en toen kwam het punt..het moest iets in mijn knie zijn.
Kijk..dat had ik nou niet verwacht…maar zei de dokter daarvoor moet ik een MRI laten maken.

Een MRI..ik kreeg gelijk nachtmerries, in zo”n enge buis en dan heel lang stil liggen, dat gaat hem niet worden dacht ik gelijk. De dokter was heel duidelijk zonder MRI kon hij niet verder en..mijn hoofd ging niet in de MRI.
Hoofd niet in de MRI? Gelijk was ik weer bij de les. Ik maakte een afspraak voor de MRI (volgende week woensdag al) en weer een terugkom afspraak bij de dokter.

Thuis gekomen liet Meneer Williams gelijk een filmpje zien van een knie MRI, en verhip..ik zag een rustige meneer die met zijn hoofd en deel bovenlijf buiten de MRI lag. Ben je bang voor het lawaai vroeg iemand mij? Nee hoor, het lawaai is het niet.
Maar die enge nauwe ruimte..daar heb ik heel veel moeite mee.

Ik moest wel nadenken over een eventuele operatie wanneer de uitslag er naar was. Hoe ik daarover dacht, en of ik dat wilde. Ik sta niet te springen op een operatie maar deze knie belemmert mij wel enorm. Ik denk dat ik mij wel laat opereren maar ..niet met een ruggenprik (dat weet de dokter nog niet ) want daar heb ik hele slechte ervaringen mee!

Project trap

Afgelopen weekend zag ik op instagram een geweldige traprenovatie. De mevrouw had samen met haar man in een korte tijd haar trap gerenoveerd en ik werd helemaal enthousiast over de trap.
Onze trap is bekleed met een hoogpolig tapijt en dat is al vanaf dat wij hier wonen. Een crèmekleurig hoogpolig tapijt op een trap waarop dagelijks vier mensen heen en weer lopen en de afgelopen 6 jaar tig jongens over struinden met zandvoeten, met blote voeten, met oo jee ik heb in de zeep..zand..modder e.d gelopen voeten.
En ook al zuig je trouw, haal je de vlekken weg, het zag er niet meer uit. Maar ja, een verbouwproject wordt hier altijd eerst heel goed doorgenomen aangezien er wat fysieke hobbels zijn, en tijdhobbels en geldhobbels.

Dus ik keek er naar, ging op pintrest ideeën halen en liet het meneer Williams zien. Wat vind je er van? In mijn hoofd was de trap al kaal en geschilderd en prachtig gemaakt met beits en lak en noem maar op maar Meneer Williams gaf aan het prima te vinden maar..niet in een weekend of een dag want dat kon ik niet aan.
En heel soms denk ik dan..wat kan niet..en dat was in dit geval ook ….maar ik was slinks, knikte braaf naar Meneer Williams en zei heel aardig mag ik dan wel alvast de vloerbedekking er af trekken?

Uiteraard ken ik mijn technieken goed, en meneer Williams ging ook nog helpen. Binnen een half uur was de trap vloerbedekking vrij en lag er drie kilo zand onderaan de trap. We ruimden alles netjes op en ik ging braaf weer op de bank zitten want werk doseren kan ik best wel.
Op de trap zat heel veel lijm en de mevrouw had alabastine lijmverwijderaar gebruikt dus ik snelde de volgende dag naar de bouwmarkt en kocht een pot alabastine.

Toen meneer Williams een boodschap deed, gaf ik de adhder in mijn even de volledige ruimte…dom…dom…maar ja..
Ik pakte de pot alabastine en ging enthousiast de hele trap in smeren. Onderwijl dacht ik wel, jee wat stinkt dat spul maar dat zal wel vervliegen. Onze trap is gewone rechte trap, niet abnormaal lang of zo maar toch zeker een tree of 15. En toen ik beneden was, was Meneer Williams weer thuis. Zo dat heb je snel gedaan, heb je boven ook alles open gezet want het stinkt nogal. Uiteraard was ik in mijn enthousiasme compleet vergeten maar ik liep wel even over de trap naar boven.
Boven stonk het…niet te geloven wat een lucht hing daar, maar ik gooide alles open en dacht komt wel goed.

We gaan eerst eten en dan kan het goed intrekken riep ik nog vrolijk. Na het eten moesten we gaan krabben en ik was eigenlijk doodmoe. Ik begon met krabben met de kinderen en Meneer Williams maar iedereen werd helemaal beroerd van de lucht dus we besloten het krabben maar naar morgen door te schuiven.
Ik stuurde de jongste naar bed maar die stond iedere keer beneden te springen en te dansen, ik ben zo druk he, ik weet niet hoe het komt maar die lucht boven vreselijk en ik ben zo druk.. Ik liep mee en de lucht sloeg als deken om mij heen. We gaan het toch proberen het slapen hoor zei ik stoer en ging zelf een uurtje later naar bed. Elk uur was ik wakker ..en ik lag met mijn deken over mijn mond heen. Dit was geen doen..

Vandaag heb ik alles weer de hele dag gelucht maar die lucht hangt er nog steeds, inmiddels liggen onze bedden in de garage want daar hangt de lucht niet en heb ik mijn gezin al tig keer een excuus aangeboden en ze zeggen jajaja geen punt maar ik voel mij toch wel heel schuldig.
Ga ik nu naar mijn bed in de garage op de grond…maar hopelijk slaap ik wel beter 😉

De zoon

Toen het schooljaar begon, hield ik mijn hart vast, ging dat allemaal wel goed komen? Het trein reizen, in een compleet andere stad, op een compleet andere school. Het niveau was eigenlijk net een tikkie hoger dan uit de testen kwam, maar iedereen had er het volle vertrouwen in.
En zo ging mijn kleine man op stap.

Inmiddels heeft hij nieuwe vrienden waar hij ook al mee op stap gaat, in die compleet andere stad. Waar hij gewoon mee kan communiceren, waar hij zich thuis voelt en waar hij zich begrepen voelt. Het leren gaat hem goed af, zijn plichtsbesef qua huiswerk moet nog groeien maar hij vindt het allemaal ontzettend leuk.

De trein is gewoon een middel van vervoer waar collega”s van papa werken die regelmatig een oogje in het zeil houden. Die hem attenderen als ie vergeten is in te checken omdat hij zo graag alles goed doet en dat gewoon vergeet. Die zwaaien als ie in stapt en als ie uitstapt.
Met zijn koptelefoon op luistert hij muziek in de trein, maakt foto”s onderweg en post deze op instagram, want oog voor zijn omgeving heeft hij wel.

Met zijn 1.58 schelen we nog maar 10 cm en hij is echt al een heertje aan het worden. Draagt mijn tas als we bij de bakker vandaan komen en houd deur open , want ook heren uit 2015 mogen hoffelijk zijn.
En als het broertje van zijn vriend jarig is, koopt hij snel een cadeautje want vertrouwde hij mij toe, ze maken daar altijd monchou taart en dat is mijn favoriet. Jammer dat er bij ons niemand jarig is ;-).

Het slapen is wel een probleempje want hij vindt alles zo leuk, en heeft moeite om de dag af te sluiten. Gelukkig herken ik dit wel en stuur hem vaak eerder naar boven, met een boek en alle media uit. Tot rust komen ..maar regelmatig staat hij toch nog beneden, had ik nu al mijn lunch klaar gemaakt, liggen mijn kleren al klaar..dus nu lopen we dat ook door.

Ik had gedacht dat ik bij nummer 3 wel zou relaxen en denken dat gaat vanzelf maar dat is niet zo, ik merk dat ik het veel intenser beleef. Misschien wel omdat hij mijn hekkensluiter is, of omdat hij de liefste zoon is 😉

Verslaving

Nooit heb ik gerookt, leek mij zo vies en ik vond het altijd al zo stinken. In mijn jeugdjaren rookte bijna iedereen en was er weinig bekend over alle gevolgen van roken. Inmiddels ken ik meer gestopte mensen dan rokers. Maar wat een strijd is dat om te stoppen met roken.
Ik heb meneer Williams van dichtbij meegemaakt en die heeft er tot 2 jaar geleden toch aardig wat stoppogingen op zitten.

Drinken doe ik heel weinig, alcohol dan. Ik kom uit een familie van alcoholisten en weet als geen ander wat dat “gezellige”wijntje kan doen. Wat een ellende heb ik daardoor gezien. Hier in huis wordt er ook amper gedronken en ik vind dat erg prettig.
Mensen die drinken gaan zich 9 van de 10 keer anders gedragen en daar word ik een peu nerveus van..iets met een jeugdtrauma zullen we maar zeggen.
Dus ook die verslaving ken ik niet.

Snoepen vind ik wel lekker maar het houd op na 2 stukjes chocolade en een bakje chips want ik weet namelijk dat ik vreselijke hoofdpijn krijg na het nuttigen van deze dingen dus dat is ook geen verslaving.

Maar…ik heb er wel eentje ..nou ik kan bijna zeggen, ik had er wel eentje want ik ben deze verslaving enorm aan het verslaan. Ik was mega verslaafd aan cola light..ja..ik die zo gezond eet, let op e nummers enge toevoegingen, gluten noem maar op..was enorm verslaafd aan cola.
Ik kon zo een fles per dag op drinken, en als het moest wel 2…en dan vond ik het gek, dat ik dan heel druk werd of niet kon slapen.
Regelmatig zag ik onderzoeken langs komen van hoe vreselijk slecht cola wel niet was en tuurlijk dat wist ik wel.
De gemiddelde roker zal ook wel weten dat roken niet gezond is, maar ja..die stomme verslaving in je lijf/hoofd ..

En ook ik stopte regelmatig maar wat werd ik dan ziek…en het ergste was de hoofdpijn . Ik stond op mijn kop van de pijn en kon iedereen in mijn omgeving wel vermoorden. Alles was mij teveel en al snel greep ik dan weer naar de cola. Om dat rot gevoel weer uit mijn lijf te bannen.
Stom dacht ik dan na 3 glazen want nu ben ik weer terug bij af.
Ik verslond elke site met tips over het stoppen en overal las ik, die hoofdpijn totdat..een arts schreef dat je gebruik kan maken de eerste dagen van paracetamol met coffeïne. Dat hielp tegen de hoofdpijn maar loodste je ook door de afkickverschijnselen heen. Na 5 dagen ga je minderen met de paracetamol anders ruil je uiteraard de ene verslaving tegen de andere in en dat is ook niet slim.

Ik dacht eerst nou..dat zal ook wel niet werken maar ..toch ik ging de strijd aan..en inmiddels zit ik nog op 1 glas per dag..en die gaat er ook aan want ik wil er helemaal van af. Het is gewoon puur gif, ik weet het maar al te goed..als u ooit tegen een verslaving van het een of ander hebt gevochten dan weet u vast waar ik over praat.
Ik streef naar een cola vrij leven!

Uiteraard gaat de vlag uit als ik helemaal cola vrij ben!