Cijfermatig

Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, helaas mag ik wel zeggen. Als klein kind kon ik al lezen voordat ik naar de lagere school ging. Dat had ik mijzelf aangeleerd en las al hele boeken in de eerste klas.
Rekenen daar in tegen..daar kwam ik moeiteloos in mee tot klas 5 en toen begonnen de problemen. Ik vond het moeilijk, een onoverzichtelijke brij, ik miste de duidelijkheid die voor mij, een taal heeft.
De regels en de orde en de uitzonderingen. Het natuurlijk aanvoelen van een taal, welke taal dan ook is voor mij een uitdaging.
In Denemarken kon ik binnen 2 dagen de meeste woorden overal lezen. Ik heb namelijk naast een goed taalgevoel , een enorm groot associatievermogen.

Dat associatievermogen heb ik ook altijd ingezet in mijn taalklassen, want als je goed kunt associƫren met woorden dan leer je een taal veel sneller. Ik zeg altijd dat is een enorm voordeel van een adhder zijn, want dat is het kenmerk van een adhder ;-).
Mijn beide dochters hebben een wiskundeknobbel. De oudste een enorme knobbel..die legde op haar 9e aan mij de rekenstof van de pabo uit.
Ik zie het gewoonweg niet en ik wil het ook altijd begrijpen of de logica ervan inzien maar je moet bij wiskunde dingen aannemen en dat zit ook niet zo in mijn aard..dingen zomaar aannemen.
De oudste doet dit wel, de tweede al iets minder maar toch ze begrijpen het goed.

De jongste is geboren en zijn eerste woord zal vast waarom geweest zijn als het niet mama was ;-). De jongste stelt overal vragen bij, wil overal het waarom weten. De sommen die verhaaltjes zijn, daar zet mijn zoon altijd vraagtekens bij.
Als je 5 groene appels hebt en 9 rode appels..waarom zijn het niet allemaal groene appels? Zijn groene appels zeldzaam? Trouwens groene appels zijn zuur en alleen mijn zus lust ze bij ons thuis. Groene appels, daar heeft de beste vriendin van mijn zus een boom van in de tuin. Wist je dat aan groene appels minder blaadjes zitten dan aan rode….
En voordat het het weet zit je in een discussie over de import van groene appels ..leuk vind ik dat een kind wat op mij lijkt.

Maar nu leer ik knetterhard met dit kind voor de middelbare school en hij haalt een 8 voor Duits, ziet de relatie tussen oncle en uncle in Duits en Engels en kan prima de grammaticaregels begrijpen.
En haalt een onvoldoende voor economie want schreef zijn leraar in een mail, dat sommen maken daar gaat het fout en de aardrijkskunde leraar gaf dit ook al aan. Het rekenen met kaarten lukt hem gewoonweg niet.
Potverdikkie..daar zit het m dus in! Ook hij kwam redelijk goed met rekenen mee op de basisschool maar valt nu uit.

Wat is wijsheid in deze? Ik kon wiskunde laten vallen en moeiteloos mijn havo diploma halen maar hij is verplicht om wiskunde te volgen en tot nu toe gaat het in een moordend tempo. We hebben al gezegd, je probeert het op een 5.5 te houden dan zijn wij enorm tevreden en je uitblinkvakken worden toch wel je talen en je praktijkvakken.

Gisteravond lagen we samen de voice te kijken, en peinzend keek hij mij aan. Mama..kan ik nog wel dierenarts worden als ik zo slecht ben in wiskunde. Ik twijfel en voordat ik antwoord kan geven zegt ie ,maar mama, ik kan ook wel gymleraar worden hoor want ik had vandaag een 8,5 voor gym šŸ˜‰

Dag herfstvakantie

Kon ik mij de afgelopen jaren eigenlijk nog alleen maar verheugen op vakanties, ben ik nu zo blij dat deze vakantie over is. Wat een bizarre, en ook zeer vermoeiende vakantie.
In eerste instantie was ik erg blij omdat er een week rust was op het schoolfront. De jongste kon even bijtanken, wij konden even overzicht krijgen over hoe en wat op school, de wekker hoefde niet gezet te worden, ach de gebruikelijke dingen.

De maandag stond in teken van een leuke lunch in Amersfoort met kliefje. Ik voelde mij energiek en stapte vrolijk de trein in. Een boek mee, en lekker genieten van het herfstlandschap. Niets bleek minder waar, binnen de kortste keren zat de trein stampvol en zat er tegenover mij de personeelsmanager van Meneer Williams met zijn stagiaire. De stagiaire, die eerst vrolijk mee kletste kreeg gaandeweg het gesprek een wit snoetje. Ze ging een luchtje scheppen op het balkon en kwam iedere keer weer witter terug. Een heuse paniekaanval ontwikkelde zich gaandeweg bij de arme mevrouw. Ze wilde naar buiten, ze kon niet meer en de meneer moest haar steeds meer geruststellen.
Tussen Apeldoorn en Deventer wilde ze toch echt er uit. De meneer en ik probeerde haar rustig te laten worden maar inmiddels had ze maar 1 doel en dat was uit de trein.
Een zucht van opluchting ging er door mij heen toen wij Apeldoorn binnen reden en daar kon ze naar buiten.

Gelukkig heb ik veel gelachen in Amersfoort en een mooie stadswandeling gemaakt, de lunch was gezellig en de terugreis in de stiltecoupƩ ging geruisloos.

Omdat de zwemvriendin dinsdag niet kon, besloot ik ook te spijbelen en er een lekkere hangdag van te maken. Niets was minder waar toen de telefoon ging en een goede vriend vertelde dat hij en zijn vriendin uit elkaar gingen. Hij kwam praten en voordat ik het wist was het alweer laat in de middag.
Ik beloofde mijzelf dat woensdag een herkansing zou zijn en ging eerst maar even een kopje thee drinken bij een vriendin.
Heel wijs van mij want de oudste dochter kwam in de middag omdat haar band voor de zoveelste keer lek was en haar wasmachine stuk.

Maar gelukkig , meneer Williams zou vanaf vrijdag drie dagen lekker vrij zijn en we hadden leuke dingen gepland. Donderdagmiddag kreeg ik een appje van Meneer Williams dat hij een aanrijding had gehad met de trein. Dit was de vreselijkste aanrijding die Meneer Williams ooit had gehad bij het spoor. In plaats van leuke dingen, liepen wij op onze tenen en probeerden wij Meneer Williams alles op de rij te laten krijgen.

Gisterochtend zijn Meneer Williams en ik een stukje wezen fietsen, even de stoffenmarkt bezocht en hij kwam weer een beetje bij.
Vandaag gaat iedereen weer aan het werk en naar school, ik trek mij terug in mijn werkkamer..en wee de gebeente als er iets gebeurd!
Ik ben ook niet thuis voor anderen, vandaag is het mevrouw Williams trekt zich terug dag!

Dokter Pikant

Dat ik een bijzondere huisarts heb, daar ben ik al jaren van overtuigd. Toen mijn oude huisarts er mee ging stoppen, vroeg ze of ik in de praktijk bleef. De praktijk lag voor mij door mijn laatste verhuizing erg uit de richting en ik maakte de overstap naar een andere huisarts.
Ik had goede berichten gehoord van een vriend over deze man dus ik dacht, ik waag de sprong.
Ik vertelde aan mijn huisarts deze overstap en ze keek mij een tijdje aan, aha zei ze dokter Pikant.

Dokter Pikant zei ik..nee hij heet.., dat weet ik zei ze, maar wij huisartsen noemen hem dokter Pikant. Uiteraard was ik erg nieuwsgierig maar de reden ervoor liet ze niet los. Het is een hele aantrekkelijke man om te zien en ik denk dat als je hem in de kroeg tegen komt, je er een ontzettende leuke gesprekspartner aan hebt.
Maar als huisarts..hemeltjelief wat heb ik al met deze man meegemaakt:-(

Omdat ik al een tijdje last had met slikken, en ik daar alert op ben in verband met mijn schildklier maakte ik een afspraak. In de wachtkamer zat een nerveus meisje want hij liep weer vreselijk uit. En ze zat op de wip want ze moest op tijd op haar werk zijn. Ik ben hier nieuw zei ze, maar hij loopt vaker uit hĆØ. Ja, beaamde ik hij kan lang van stof zijn (lees: hij hoort zichzelf graag praten). Ze knikte en vertelde dat ze laatst ergens voor was maar dat hij er hele andere dingen bij haalde..wederom zeer herkenbaar. U komt voor een loopneus en gaat weg met adviezen voor uw teennagels en op de weg naar huis heeft u echt een “what the *piep* moment”.
Nu bleek ze gesprek te hebben met de nurse practioner van de praktijk. Ik geloof direct dat er enorm aardige en kundige nurse practioners zijn (toevallig ga ik maandag met eentje koffie drinken šŸ˜‰ maar deze mevrouw… Ik vermoed dat de vriendin van de dokter zei tijdens de sollicitaties..wacht deze mevrouw is onaardig, heeft een mega onaardige uitstraling en is ook nog eens heel hooghartig en arrogant en op belegen leeftijd..ja neem maar aan!

Inmiddels was ik aan de beurt en vertelde ik mijn verhaal. Schildklier werd bevoeld en hij voelde gelukkig niets bijzonders , dus maar een bloedonderzoek. Ik wilde al bijna opstaan toen hij mij naar mijn knie vroeg. Ik legde het verhaal uit , en wat de adviezen waren.
En afvallen he, zei hij toen. Dat weet ik zei ik, ik doe mijn best. Hoeveel weeg je eigenlijk vroeg hij en ging mijn bmi uitrekenen.
Ik zie het al, je komt niet meer in aanmerking voor een maagverkleining. (denk even aan u loopneus…)
Daar kom ik ook niet voor zei ik gelijk. Hij ging er eens uitgebreid voor zitten en vertelde zijn favoriete calorieƫn verhaal weer.
Ik vind dat ik genoeg doe hoor, ik sport drie keer in de week en eet gezond. Wat doe je zoal aan sport dan vroeg hij?
Toen ik vertelde wat ik deed, gaf hij aan dat dat niets deed. Zwemmen deed zijn oma ook, en wat verbruik je nu daar aan calorieƫn mee.
En de fitness, nee hoor verspilde energie…

Ik was compleet verbijsterd..een dokter die tegen je zegt dat wat jij aan bewegen doet verspilde energie is. Ik moest iets intensief gaan doen, zoals elke dag een half uur fietsen, gewoon voor de televisie. Ja zei hij heel belerend want vet verbranden is saai dus ik snap dat het niet leuk is om te doen.Inmiddels was ik de weg al helemaal kwijt..Ik gaf aan dat mijn energiepeil daarvoor veel te laag was. Tja..dat hoor ik je nu steeds zeggen, dat het moeilijk is..maar daar moet je je maar over heen zetten.
Ik twijfelde wat ging ik doen, en ik deed het wijste in de situatie , ik stond op, gaf hem een hand en bedankte voor zijn tijd.

Verbaasd liep hij mee naar de deur, en liep mee naar de wachtkamer, maakte nog een grapje waardoor ik enorm kleurde en hij zei breed lachend (in een volle wachtkamer) ik weet niet eens meer waarvoor je kwam maar het was weer gezellig. De wachtkamer keek allemaal in 1 ruk naar ons en ik voelde mij zo misplaatst, volgens mij rende ik de praktijk uit.
U begrijpt wel, ik ga zoeken naar een andere huisarts want zo kan het echt niet meer!

Hashtag roze koffer

Sinds ik vorig jaar met de vriendin Harderwijk onveilig heb gemaakt en dit jaar drente gebruiken wij regelmatig naar elkaar #rozekoffer. Het staat voor gezelligheid, samenzijn maar ook voor ontsnappen uit de dagelijkse wereld.
De vriendin heeft een hele drukke baan en ik leid mijn leven šŸ˜‰ en soms willen wij gewoon niets.
Dat appen we dan aan elkaar, hoe was jouw dag? En dan vaak eindigen we met #rozekoffer.

Die uitdrukking komt van mijn roze koffer. Mijn moeder kocht ooit zo”n klein compact roze koffertje op wieltjes voor mijn oudste. Heel erg leuk maar de oudste is geen roze meisje, nooit geweest zal het ook nooit worden dus de koffer schoof snel door naar de middelste. Die neemt de koffer dus ook regelmatig op haar reizen.
En eigenlijk ben ik ook dol op roze en heb jarenlang dit stoer verborgen want roze vond ik niet stoer. Roze gebruikten meisjesmeisjes en niet zo”n stoere vrouw als ik ben.
Maar door de jaren heen kwam ik er achter dat roze best mocht, dat je ook stoer en roze leuk mag vinden.
Een roze koffer, een roze sjaal, roze armbanden want..ik blijf nog wel meestal stoer hoor ;-)en daarbij met mijn figuur en roze kleding..nee dat gaat net iets te ver.

Ik blogde een tijd terug hoopvol over mijn knie, deze hoop is compleet de grond ingeslagen door de uitslag van de mri. De knie heeft slijtage in het bot ten gevolge van een heel oud letsel. En mijn meniscus zit regelmatg vast omdat ik weinig ruimte heb tussen de botten. Een soort aangeboren iets. De orthopeed was helemaal verbaasd, had mij al bijna op de tafel liggen en ik was er ook helemaal klaar voor. Krukken geregeld, meneer Williams vrij, noem maar op.
Maar hier valt niets aan te doen..nou niets..de orthopeed stelde voor mijn been te breken onder mijn knie. De stand van mijn voet te veranderen en dit te herhalen bij het andere been. Het kon helpen, maar garantie kreeg ik niet.
Ik vroeg dit nog eens na bij de fysiotherapeut die gelijk aangaf dat ik maar beter van deze operatie af kon zien ivm de overgang dat mijn botten niet zo snel meer heelden. En dat de kans dat het pijnverlichting gaf ,klein was.

Uiteraard stortte ik mijn hart uit bij mijn vriendin, en ik gaf aan dat ik naar een onbewoond eiland wilde zonder die knie. De vriendin snapte het helemaal en deed een ander voorstel. Weekje friesland met haar en knie en uiteraard..de roze koffer.
Ik besprak het met het thuisfront, en regelde een aantal praktische zaken en begin november rukt de roze koffer weer uit!
Deze keer reizen de koffer en ik naar het hoge noorden. Uiteraard zal mijn knie niet genezen maar ik vind het wel heerlijk om er even uit te zijn.
En ik koester dit aanbod en onze vriendschap ook enorm.

De kleur roze staat inmiddels ook voor deze vriendschap, die naast dat wij gewoon twee stoere vrouwen zijn, wij ook dol zijn op allerlei kleine dingen in ons leven. Roze wol bijvoorbeeld vinden wij ook zeer leuk šŸ˜‰ En een tompoes..ook prima..bij de koffie ergens in het hoge noorden šŸ˜‰

Hormonenheks

Sinds 3,5 jaar ben ik volledig in de overgang en omdat dit door een operatieve ingreep gebeurde heb ik een heel stuk overgeslagen. Het meest vervelende stuk als ik zou iedereen mag geloven. Het wel-niet stuk van in de overgang zijn.
Voor de overgang had ik vreselijke last van pms, dat ons huwelijk stand heeft gehouden in deze bange dagen voor de ongesteldheid mag soms wel een wonder heten.

Een week voor de ongesteldheid begon het, ineens viel het mij op dat Meneer Williams ademde, luidruchtig uiteraard, ik hoorde hem ook als hij er niet was. En wist hij trouwens wel hoe verrot de wereld in elkaar zat en ik daar heel slecht tegen kon. En mensen die geluid maakte waren sowieso heel vervelend..u snapt het wel alles was heel vervelend.
De laatste avond voor de ongesteldheid wilde ik alles wel eten wat er los en vast in huis zat, waaronder dikke plakken chocolade want ik was toch al heel dik en stom en mijn haar zat niet en alleen van chocolade werd ik vrolijk volgens mij zelf, alhoewel een ijsje hielp ook nog wel eens..
En dan brak de ochtend aan met migraine, en eindelijk wist ik dan..daar is het einde van de tunnel. Ondanks de hoofdpijn en de buikpijn die daar snel op volgde was ook ineens die heks verdwenen.

Iedereen kon weer ademen en geluid maken en uiteraard at ik alleen maar gezond want al dat suiker was niet goed..tot de derde week in de maand.
Als er iets is wat ik zo niet mis zijn het die periodes. Ik dartel veel vrolijker door het leven, eet een stukje chocolade als ik daar zin in heb en migraine is iets wat af en toe zich aandient mocht ik te moe zijn of enorm overprikkeld.
Uiteraard heb ik het wel ingeleverd voor wat andere ongemakken maar toch al met al vind ik het beter dan voor die tijd.

Afgelopen zaterdag waren we even met zijn drieĆ«n op stap geweest en een lunch bij mijn moeder gehad en ik voelde mij voor het eerst sinds lange tijd geĆÆrriteerd. De jongste was zeurderig en hoorde ik meneer Williams nu ademen? De onverlaat zomaar op een zaterdagmiddag. GeĆÆrriteerd stapte ik s’avonds mijn bed in en sliep heel slecht. De zondag was een hel en ik huilde de hele tijd. De wereld was slecht, mijn knie was slecht, thuis zijn slecht..u begrijpt het wel malaise alom.
Er kwam chocolade want alleen dat zou helpen, en ik kreeg spontaan een rolberoerte van al dat suiker..weer zoiets slechts en hoe kon ik dat nu eten terwijl ik toch wist dat dat niet hielp. Daar waren alle tranen weer en meneer Williams was helemaal wanhopig.

Gisteravond snaaide ik een stroopkoek en een mueslireep, iets waar ik normaliter niets om geef en ik ging een beetje kribbig naar bed. Vannacht werd ik wakker, ik voelde mijzelf weer en had migraine. Ik nam gauw een tablet en genoot van mijn eigen vrolijke zelf, die bedacht dat als ze moe werd overdag gewoon een uurtje ging liggen. En ik had weer inspiratie om te koken.
Ik appte meneer Williams rond een uur of 6 dat ik weer mezelf was en bood gelijke excuses aan. Meneer Williams moest wel lachen en had het wel herkend maar het was lang niet zo erg als vroeger.

Gelukkig komt dit amper meer voor, maar wat een ellende zeg..en dat had ik vroeger elke maand..lang leve de overgang šŸ˜‰

De puber in jongensuitvoering

Vorige week werden we gebeld door de mentor van de jongste. Waren we op de hoogte dat hij nog alleen maar onvoldoendes had gekregen? En er was in de algemene vergadering toch wel gebleken dat de werkhouding van de jongste naadje was. Hij was een leuke goedlachse populaire jongen, die zich achterin verschanste in de klas bij de andere populaire jongens. En ze hadden het gezellig!

Ietwat wit rond onze neuzen hoorden wij dit aan. Onze jongste..die 6 jaar de underdog was in zijn klas, die het niet makkelijk had gehad. Uitgesloten was om geloof, overtuigingen of ADHD..deed hij dit?
We gingen het gesprek met hem aan, en bibberend liet hij ons zijn cijfers zien. Wij waren maar van de 2 vakken op de hoogte en hadden ons al verbaasd dat er niet meer so’s of proefwerken waren.
Zijn cijferlijst was erg eentonig, de 3 voerde de hoofdrol.

Fluitend gaat ie elke dag naar school, met heel veel plezier. Enthousiast komt hij thuis en nimmer een onvertogen woord eerder het tegenovergestelde dus wij begrepen er niets van.
In een gesprek gaf hij aan het zo geweldig en overweldigend te vinden op school, waar hij populair is, lekker in de groep ligt en populair bij de meisjes is. Maar dat hij verdronk in de leerstof en hoe hij het aan moest pakken.
We waren met stomheid geslagen want behalve Duits wat we vanaf dag 1 aan het oefenen waren hadden wij niets aan lesstof gezien.

We legden hem uit dat hij tot kerst had om te laten zien wat hij kon anders moest hij terug naar onze eigen stad, naar een lager vmbo en dat wilde hij juist net niet. Maar hoe nu verder?
Eerst leerde ik magister verkennen, en maakte ik met hem een schema qua huiswerk.
Ik knipte de stof op per dag en de grote zus zou komen voor wiskunde bijles.

Enthousiast ging hij aan de slag, de maakopdrachten werden keurig in mapjes gedaan en de leeropdrachten werden uitgediept. Ik kwam erachter dat zijn woordenschat niet hoog was voor het niveau waar hij nu op leerde en ontwierp een noodplan om deze woordenschat heel snel omhoog te krikken.
Elke dag moet hij zijn huiswerk aan tafel maken en ik zal elke dag in magister alles controleren (iets wat ik zo niet wilde doen).

Vrijdagmiddag kwam er toch nog een opsteker, een 8,1 voor een Duits so omdat we dat vanaf dag 1 aan het leren waren. Hij was dolblij en wij helemaal. Want ik dacht eerst nog, als dit een onvoldoende wordt dan zit hij zo op de verkeerde school. Gelukkig kunnen wij bijsturen, gelukkig kan ik een heel stuk thuisonderwijs geven, gelukkig maar dat ik een moeder ben die nu met koekjes en thee en magister thuis zit te wachten.
Maar ik heb gezegd, morgen is de dag van de leraar en dan verwacht ik wel een hele grote bos bloemen want een bonus zal er wel niet in zitten!