Dag lief hondenvriendje

In 2007 besloten wij dat wij een hond wilden. Eigenlijk wilde ik dat al veel eerder maar Meneer Williams hield de boot af. Een studie, een toen nog hele jonge jongste , werken, een huishouden, twee jongedames.
Het was soms ook best een toer en zo kregen wij regelmatig logeerhonden. En tijdens deze logeerpartijtjes merkte ik dat het best wel goed ging.
De ene logeerhond was de andere niet maar ach, dat liep wel los.

En in februari van 2007 werden wij gebeld dat ze een match hadden in het asiel. Want we hadden wel wat eisen aan een hond. Goed met kinderen overweg kunnen, niet te groot en niet te oud.
We gingen kijken en werden gelijk verliefd op onze zwabber. Want zo zag hij eruit op dat moment. Zijn haar tot op de grond en met zijn 28 kilo veel te zwaar voor een cockerspaniël.
Voor 14 dagen lang gingen we elke dag naar het asiel, om te wandelen, te knuffelen, te wennen aan onze nieuwe huisgenoot.

Hij paste direct in ons gezin, en wij waren zo blij met hem. De kinderen knuffelde hem en liepen veel met hem. Hij was nog jong en speels en dol op leuke dingen. Hij werd een echte globetrotter en ging overal met ons mee op vakantie.
Voorin de auto bij mijn voeten was zijn vaste plek, als iedereen zat, plofte hij neer en viel in slaap tot we een tussenstop maakte of er waren.
Zijn kussen werd neergelegd en hij was weer tevreden.

Toen ik ziek werd was hij mijn beste vriend. Hij zat naast mij, luisterde uren naar mijn huilbuien, hielp op mij opstaan en hielp revalideren en zag mij weer terugvallen. Als ik weer eens geopereerd was dan zat hij te wachten tot ik weer thuis kwam.
Ik was zijn mens en hij mijn vriend.

Vorig jaar werd hij geopereerd aan een tumor aan zijn oog en de dierenarts verzekerde ons dat hij nog jaren mee kon. Helaas zagen wij dit niet gebeuren. Hij werd een oude man. Hij werd langzaam blind, zijn gehoor ging achteruit en hij werd dement.
Iedere keer zeiden wij tegen elkaar, als hij dat niet meer kan..dan..en zo verlegde wij grenzen.
Tot vorige week en ik de dierenarts opbelde om een consult omdat ik hem toch wel heel veel klachten vond krijgen en hij zo ongelukkig oogde.

De dierenarts constateerde zoveel mankementen dat we moesten besluiten om van onze vriend afscheid te nemen. Vrijdagmiddag is onze lieve Noa ingeslapen, op zijn eigen kussen. Tussen de mensen waar hij zoveel om gaf en die zoveel om hem geven.
Het verdriet wat ik ervaar is onbeschrijfelijk. Ik ben echt compleet van mijn stuk en mis hem enorm.
De troost haal ik uit de gedachte dat hij een prachtig leven bij ons heeft gehad, wij altijd goed voor hem hebben gezorgd en dat hij zo ziek was dat doorleven geen optie was.
Maar als gevoelsmens voel ik op dit moment een gat in mijn hart, zoals Paul Simon ooit eens schreef “losing love is like a window in your heart”.

Dag lieve trouwe vriend, tot ooit!

Advertenties

Wifi loos

Vorige week heb ik de hele week zonder wifi geleefd, en ik moet zeggen , het was een verademing! Ik heb een kleine bundel op mijn telefoon voor internet buiten de deur maar die gebruikte ik voor de whats app.
Ik heb eigenlijk niets gemist, integendeel zelfs.

Thuis zet ik s’morgens mijn wifi aan en dan komen de berichtjes binnen. Ik kijk, filter, like en feliciteer of wens sterkte. Ik zie mooie patronen, lees blogs, ik krijg en passant allerlei discussies mee over oorlogen, zwarte pieten en slecht weer.
En hoe ik ook probeer te filteren, lees allerlei sites te blokkeren, negativiteit te vermijden , ik pik toch het een en andere op en ga daar over nadenken.

Gisteravond lag ik laat in bed en wilde gaan slapen en bedacht mij ineens hoe ver is mijn vriendin uit het niet zo hoge noorden met haar breiwerk? We doen samen mee aan een KAl (samenbreien) en zij gaf in het begin van de avond aan,het laatste stukje te gaan breien.
Ik klikte instagram aan en zag een berichtje van een mevrouw die 75 kg was afgevallen. Zo bedacht ik mij laat op de avond dat is knap!
Hoe heeft zij dat gedaan, en voordat ik het wist had ik haar blog gelezen waar zij vertelde van haar gastric bypass.
Mijn eerst reactie was ..oo een gastric bypass, daar lees ik niet meer over want dat hoofdstuk heb ik afgesloten maar dan lees ik er toch over door.

Enigszins geïrriteerd deed ik de lamp uit en lag te woelen. Ik had toch een duidelijk besluit genomen, en had ik niet een uur voordat ik dit allemaal las niet een enorm gezellig samenzijn gehad met Meneer Williams waarin ik mij de mooiste vrouw op aarde voelde. Daar ging het toch om, dat ik mij weer goed voelde in mijn vel.
Stom internet bedacht ik mij, of meer stomme Mevrouw Williams die zich zo laat leiden door dit soort berichten.

Vorige week klom ik in mijn heerlijke vakantiebed. Ik las een stukje in een boek, deed de lamp uit en luisterde naar de wind, de ganzen en bedacht mij hoe heerlijk rustig alles in mijn hoofd was. Ik sliep heerlijk en voordat ik opstond las ik eerst nog een stukje, ging lekker ontbijten en maakte een puzzeltje, een wandeling en mijn hoofd was heel rustig.
Al was de wereld vergaan, of een enorme crisis uitgebroken, ik had het niet gemerkt 😉

Eigenlijk wil ik weer terug naar dat gevoel, vandaar enige besluiten op de vroege morgen na een onrustige nacht met irritaties over van alles en nog wat. Ik ga een ouderwetse radiowekker kopen, zodat mijn telefoon gewoon beneden kan blijven. Voor mijn ontbijt mag ik geen internet aanzetten en overdag gaat de telefoon vaker uit.
Als ik wat wil weten dan niet in de avond, laat in de avond…zelfs…meer rust in mijn hoofd en minder mits of maar 😉
Het breiwerk van de vriendin loopt niet weg en iemand die in nood is belt wel..alhoewel dat hoor ik dan niet meer omdat mijn telefoon beneden ligt..maar bedacht ik mij..vroeger had ik ook geen telefoon naast mijn bed en draaide de wereld net zo makkelijk door!
Misschien wel makkelijker…

De vakantie

Vorige week heb ik genoten van een heerlijke week vakantie in Friesland. Samen met de vriendin met wie ik alweer voor de derde keer op vakantie ging! En dat is best uniek hoor.
Samen hebben wij hier ook veel over gesproken omdat wederzijdse vriendinnen van ons ineens ook met ons op vakantie willen.
Niet met ons samen, maar met ons apart zeg maar 😉

En wij kwamen tot de conclusie dat wij dat eigenlijk helemaal niet zo leuk vonden om dat te gaan doen.
Niet omdat wij onze andere vriendinnen niet op prijs stellen of van ze houden, of..maar omdat niet iedereen geschikt is om mee op vakantie te gaan.
Sommige vriendinnen willen de hele dag praten..houden wij niet van.
Wij lezen, haken, kijken een serie, en doen ook apart dingen.
Zo mag ik graag vroeg op staan en dan gaan wandelen, heerlijk in de omgeving de boel af struinen. In dit geval, kijken naar het water, de bootjes en de mensen die ook vroeg op zijn.

Als ik terug kom, hoor ik de vriendin rommelen, zet ik een kop koffie voor haar en ga lekker zitten lezen en ontbijten. De vriendin mompelt een ochtendgroet en trekt zich terug met koffie en een sigaret op het buitenterras.
Ons ochtendritueel grapte we vorige week, maar dat is niet iedereen gegeven om elkaar ruimte te geven.

Het allerbelangrijkste is wel dat wij niet het gevoel hebben om voor elkaar te moeten zorgen. Dat wij elkaar gewoon vrij laten, we overleggen wat we gaan doen, wat we eten, wat we gaan bezoeken en dat is het. De rest van de dag verloopt gewoon zoals hij loopt zonder irritaties over en weer.
Dat geeft ruimte en vrijheid, ook de vrijheid om voor mij in te storten, na drie dagen alles te hebben gedaan ineens de woensdagmiddag zo moe te worden en zo beroerd van de vermoeidheid dat ik mij terug trok op de bank.
Voor het eerst zag iemand buiten mijn gezin wat de vermoeidheid met mij aanrichtte.

Meestal houd ik mij stoer, en zeg ik liever de afspraak af door iets anders te zeggen of te doen dan te laten zien hoe moe ik eigenlijk ben of hoeveel pijn ik heb. Dat geeft meestal een vertekend beeld naar de buitenwereld want zoals Meneer Williams vaak zegt, de mensen zien nooit hoe jij bent als jij kapot bent van alles.

De plannen voor volgend jaar zijn er ook al, de vriendin en ik denken aan over de landsgrenzen te gaan..zelfs het continent te verlaten. Heel spannend, maar goed Texel of Zeeland is ook een mooi alternatief 😉