Dag 2015

Begon ik het jaar nogal somber en terneergeslagen, eindig ik het jaar optimistisch en blij. In een jaar kan er zo veel veranderen!
Waarom ik nu zo somber was in het begin van dit jaar is mij eigenlijk nooit heel duidelijk geworden maar ineens was het er, dat sombere zware gevoel wat ik iedere keer probeerde weg te wuiven, en weg te eten, om daar weer heel boos over te worden en thuis heel heksig te zijn omdat ik zo de pe in had.

Ik zocht gelijk hulp bij mijn lieve fysiotherapeute, bij mijn vriendinnen, bij mijn gezin en bij mijn huisarts die mij doorstuurde naar een leuke psychologe die met mij ging zoeken waarom ik nu toch zo somber was.
En we zochten tot we het vonden en dat het geen zin had om het weg te eten maar om het te accepteren en daar wat mee te doen.
Ik kan zeggen dat ik dingen heb opgelost, ik heb er gewoon echt weer zin in, in het leven en alles wat het brengt.

Mijn jongste maakte een enorme stap vooruit door van groep 8 naar de 1e van het middelbaar onderwijs te gaan. Met de trein elke dag , twee steden verderop. Wat moest ik wennen aan de hele dag zonder hem. Mijn dagen kregen een ander ritme maar ook meer vrijheid voor mijn gevoel.
Toen maakte hij er een enorm potje van, en moest hij alle zeilen bijzetten om op deze school te blijven.
Hij heeft een prachtig rapport en inmiddels zijn wij en hij ervan overtuigd dat hij het kan, mits hij goed begeleid wordt.

De middelste ging zo enorm vooruit in het creatieve proces, zij studeert in 2016 af en is dan styliste. Ik ben zo trots op dat meisje! Dat veel te vroeg geboren werd en in de couveuse lag. Dat als klein meisje altijd ziek was. Die nu een prachtige dame is met iga-deficiëntie en gluten allergie maar daar heel goed mee kan leven.

En de oudste…die begin dit jaar nog in een relatie zat wat haar niet blij maakte. En dat was te zien. Ze zag er slecht uit, opgeblazen, dik en pafferig en totaal geen levenslust. Die nu in een eigen flat woont, Nederland rond reist, overal vrienden heeft en …zo slank is geworden. Ze straalt aan alle kanten en ze heeft energie voor 10.
Zoveel veerkracht heeft deze prachtige dame, helemaal trots op!

Wij zelf als Williamsen waren dit jaar ook veel gelukkiger. Meneer Williams en ik gingen dit jaar een week met elkaar alleen op vakantie om elke dag weer tegen elkaar te zeggen, wat hebben wij het toch goed. Wat is het toch enorm fijn met elkaar.
Over vakantie gesproken, dit was een enorm vakantiejaar voor mij.

Ik reisde naar Orvelte, om daar een week met mijn beste vriendin te vertoeven. We bezochten van alles en genoten enorm. Regelmatig lagen we blauw van het lachen. Ze leest mee, dus ik als ik zeg papierknipmuseum weet ik dat ze blauw ligt van het lachen.
Na het klote nieuws van mijn knie vroeg ze mij mee naar Esonstad en reisden we in enorme dikke mist naar het noorden van Friesland. Om wederom veel plezier samen te hebben.

Met meneer Williams en de zoon had ik een prachtige tijd in Denemarken. Een land waar ik mijn hart aan heb verpand. Ik ga echt nog een keer terug en misschien wel twee keer 😉

Qua gezondheid was het behalve de sombere dagen hetzelfde. Ik leerde eigenlijk mijn vermoeidheid beter te handelen en soms zijn er slechte dagen en soms goeie, alleen zeggen ze niet wanneer ze komen.
En ..nog steeds is na een jaar mijn bijna 30 kilo eraf. Daar ben ik heel blij mee, afvallen lukt vaak wel maar het er af houden…dat is een grotere klus.

Wat rest is het verdriet om mijn geliefde hondenvriend. Wat ben ik verdrietig geweest. Ik vond mezelf de nacht na zijn inslapen op de bank met zoveel verdriet in mijn lijf dat ik dacht dat ik er in bleef. Ik keek stomme programma”s in de nacht en breide simpele dingen terwijl de kleine hond dicht tegen mij aanlag. Het verdriet lag als een zware steen op mijn maag. Maar ik deed het wel anders. Ik vertelde aan iedereen dat ik verdrietig was. Ik huilde in het park bij mijn hondenvriendin, die het hele proces had meegemaakt. Ik droeg gewoon zakdoekjes mee en als iemand er naar vroeg vertelde ik dat ik zoveel verdriet had. En dat hielp, niet weg kruipen in een hol zoals ik altijd had gedaan maar gewoon een mens zijn die ook verdriet kan hebben. Ik mis hem, echt mijn stoere hondenman, ik mis hem regelmatig maar het verdriet is minder. Hij was oud..cirkel van het leven.

En mijn blog, blijf ik zo bestaan, ga ik door…ik heb besloten om gewoon door te gaan. Wie mee wil lezen leest mee. Mag er van denken wat ie wil en ik ben er niet op uit om te kwetsen of iets dergelijks maar het kan gebeuren. Ik voel mij ook wel eens gekwetst als ik een blog lees maar ik denk wel, dit is de mening van diegene en dat mag ..net zoals ik de mijne mag hebben.

Ik hoop u allen dus in 2016 te verwelkomen. Wens ik u een fijne avond, geniet ervan en sta morgen blij op. Kus u geliefden en wees blij met wat u heeft. Een heel goed 2016!!

Wat te doen?

Eigenlijk ben ik al heel lang inspiratieloos. Ik blog zo af en toe wat maar ik merk dat ik heel vaak moet zoeken naar onderwerpen.
Het heeft er ook mee te maken dat ik weet dat ik bepaalde bezoekers heb die eigenlijk totaal niets te zoeken hebben hier maar meelezen om zo bepaalde dingen te weten te komen.
Ze denken blijkbaar dat ik hele verhalen ga opschrijven hoe ik mij erger of dat ze slecht zijn of geen idee…
Hoe weet ik dat deze bezoekers er zijn..ze laten namelijk via andere kanalen berichten doorsijpelen waarvan ik weet dat ze het alleen via deze weg kunnen weten.

En ik heb geen geheimen, heb ik ze wel dat schrijf ik ze hier niet op. Ik erger mij, verwonder mij, ben blij maar diepste geheimen ga ik niet delen met het internet.
Dat leidt er toe dat ik eigenlijk weinig schrijf en dus nadenk over het bloggen, of ik het überhaupt wil blijven doen of dat ik onderduik zoals ik in eerste instantie met dit blog ook deed.

Ik werd namelijk Mevrouw Williams omdat ik geen zin had in bemoeienissen, in vage klachten over wat ik schreef. Zelfs op het matje werd geroepen omdat ik volgens deze personen te veel schreef, vertelde.
Vandaar dat ik ook ga nadenken wat ik ga doen, want ik vind schrijven nog steeds heel leuk maar als maar dat gegluur van die vage types daar pas ik voor.

Wens ik u fijne feestdagen en een heel goed 2016 en mocht ik weg zijn..wie weet stuur ik u een uitnodiging als Tante Mien die blogt vanuit Harlingen en op een prachtige boerderij woont met veel schapen 😉
Of snelle Betsy die een flitsend penthouse bewoond en eigenlijk veel te druk is om te bloggen maar het toch doet 😉

Nieuw levensjaar

Gisteren was ik jarig en ik werd 49. Iedereen plaagt mij al een tijdje dat ik over een jaar 50 word, maar ik zit daar totaal niet mee. Eigenlijk vind ik ouder worden best leuk.
Okay, het verval in het lijf zou minder mogen, veel minder zelfs maar mijn geestelijke gesteldheid waardeer ik elke dag steeds meer en meer.
Ik maak mij niet meer zo druk over alles, ik geniet meer van de dingen in deze wereld en vooral ben ik veel meer tevreden met wat ik heb.

Focussen op wat ik niet heb, heb ik jarenlang gedaan en bracht mij niets.Alleen maar onrust en ellende en tegenwoordig denk ik bij wat ik niet heb..vind ik het heel erg, kan ik er zonder en wat als ik het wel heb?
Vind ik het heel erg…9 van de 10 keer niet, kan ik er zonder..meestal heb ik er mijn hele leven zonder gedaan dus dan kunnen de jaren die komen vast ook wel 😉 en wat als ik het wel heb..dan ben ik er blij mee en omarm ik het gelijk (behalve als het negatief is..dan laat ik het aan mijn deur voorbij gaan 😉

Het klinkt een beetje alsof ik het ware levensgeluk heb gevonden maar dat is niet zo. Uiteraard maak ik mij zorgen om de wereld waarin wij leven en hoe mijn kinderen daarin groot moeten worden en hun draai moeten vinden.
Aan de andere kant..mijn jongste bracht vorige week een superrapport mee naar huis. Intensieve begeleiding vanuit hier, trajectklas op school, bijles van zijn zussen..en binnen 2 maanden zat onze kanjer weer op niveau.
Een persoonlijk compliment kreeg ik van de mentrix en na mijn gebruikelijke weg wapperen van het geweldige compliment accepteerde ik het maar.
Bleken mijn onderwijsvaardigheden toch nog niet zo weggezakt te zijn als ik dacht!

En nu een nieuw levensjaar..begonnen met leuke cadeautjes. Met een dagje Efteling, met heel veel nieuwe plannen. Zo ben ik enorm druk bezig met mijn vlog. Ik maak nu elke dag een kort vlog voor de advent maar heb erg veel leuke ideeën om het uit te bouwen.
Ik wil nog graag 10 kilo kwijt, en heb ik nog drukke schrijfplannen. Kortom, veel leuke plannen en ideeën. Dat houd een mens fit en krijgt ie energie van.

Mis ik mijn grote hondenvriend best nog wel,maar heb ik ook mijn draai gevonden met alleen mijn hondenvriendin. Ze wordt wel schandalig verwend merk ik de laatste tijd maar ik weet dat dat wel weer in balans komt. Ze krijgt nu alle knuffels, en speeltjes en hapjes voor 2. Vooral dat laatste heb ik stop gezet. Ze is een mooie dameshond en dat willen wij graag zou houden 😉

Wens ik u een energieke dag, veel plezier en mooi weer toe 😉