Dag 2015

Begon ik het jaar nogal somber en terneergeslagen, eindig ik het jaar optimistisch en blij. In een jaar kan er zo veel veranderen!
Waarom ik nu zo somber was in het begin van dit jaar is mij eigenlijk nooit heel duidelijk geworden maar ineens was het er, dat sombere zware gevoel wat ik iedere keer probeerde weg te wuiven, en weg te eten, om daar weer heel boos over te worden en thuis heel heksig te zijn omdat ik zo de pe in had.

Ik zocht gelijk hulp bij mijn lieve fysiotherapeute, bij mijn vriendinnen, bij mijn gezin en bij mijn huisarts die mij doorstuurde naar een leuke psychologe die met mij ging zoeken waarom ik nu toch zo somber was.
En we zochten tot we het vonden en dat het geen zin had om het weg te eten maar om het te accepteren en daar wat mee te doen.
Ik kan zeggen dat ik dingen heb opgelost, ik heb er gewoon echt weer zin in, in het leven en alles wat het brengt.

Mijn jongste maakte een enorme stap vooruit door van groep 8 naar de 1e van het middelbaar onderwijs te gaan. Met de trein elke dag , twee steden verderop. Wat moest ik wennen aan de hele dag zonder hem. Mijn dagen kregen een ander ritme maar ook meer vrijheid voor mijn gevoel.
Toen maakte hij er een enorm potje van, en moest hij alle zeilen bijzetten om op deze school te blijven.
Hij heeft een prachtig rapport en inmiddels zijn wij en hij ervan overtuigd dat hij het kan, mits hij goed begeleid wordt.

De middelste ging zo enorm vooruit in het creatieve proces, zij studeert in 2016 af en is dan styliste. Ik ben zo trots op dat meisje! Dat veel te vroeg geboren werd en in de couveuse lag. Dat als klein meisje altijd ziek was. Die nu een prachtige dame is met iga-deficiëntie en gluten allergie maar daar heel goed mee kan leven.

En de oudste…die begin dit jaar nog in een relatie zat wat haar niet blij maakte. En dat was te zien. Ze zag er slecht uit, opgeblazen, dik en pafferig en totaal geen levenslust. Die nu in een eigen flat woont, Nederland rond reist, overal vrienden heeft en …zo slank is geworden. Ze straalt aan alle kanten en ze heeft energie voor 10.
Zoveel veerkracht heeft deze prachtige dame, helemaal trots op!

Wij zelf als Williamsen waren dit jaar ook veel gelukkiger. Meneer Williams en ik gingen dit jaar een week met elkaar alleen op vakantie om elke dag weer tegen elkaar te zeggen, wat hebben wij het toch goed. Wat is het toch enorm fijn met elkaar.
Over vakantie gesproken, dit was een enorm vakantiejaar voor mij.

Ik reisde naar Orvelte, om daar een week met mijn beste vriendin te vertoeven. We bezochten van alles en genoten enorm. Regelmatig lagen we blauw van het lachen. Ze leest mee, dus ik als ik zeg papierknipmuseum weet ik dat ze blauw ligt van het lachen.
Na het klote nieuws van mijn knie vroeg ze mij mee naar Esonstad en reisden we in enorme dikke mist naar het noorden van Friesland. Om wederom veel plezier samen te hebben.

Met meneer Williams en de zoon had ik een prachtige tijd in Denemarken. Een land waar ik mijn hart aan heb verpand. Ik ga echt nog een keer terug en misschien wel twee keer 😉

Qua gezondheid was het behalve de sombere dagen hetzelfde. Ik leerde eigenlijk mijn vermoeidheid beter te handelen en soms zijn er slechte dagen en soms goeie, alleen zeggen ze niet wanneer ze komen.
En ..nog steeds is na een jaar mijn bijna 30 kilo eraf. Daar ben ik heel blij mee, afvallen lukt vaak wel maar het er af houden…dat is een grotere klus.

Wat rest is het verdriet om mijn geliefde hondenvriend. Wat ben ik verdrietig geweest. Ik vond mezelf de nacht na zijn inslapen op de bank met zoveel verdriet in mijn lijf dat ik dacht dat ik er in bleef. Ik keek stomme programma”s in de nacht en breide simpele dingen terwijl de kleine hond dicht tegen mij aanlag. Het verdriet lag als een zware steen op mijn maag. Maar ik deed het wel anders. Ik vertelde aan iedereen dat ik verdrietig was. Ik huilde in het park bij mijn hondenvriendin, die het hele proces had meegemaakt. Ik droeg gewoon zakdoekjes mee en als iemand er naar vroeg vertelde ik dat ik zoveel verdriet had. En dat hielp, niet weg kruipen in een hol zoals ik altijd had gedaan maar gewoon een mens zijn die ook verdriet kan hebben. Ik mis hem, echt mijn stoere hondenman, ik mis hem regelmatig maar het verdriet is minder. Hij was oud..cirkel van het leven.

En mijn blog, blijf ik zo bestaan, ga ik door…ik heb besloten om gewoon door te gaan. Wie mee wil lezen leest mee. Mag er van denken wat ie wil en ik ben er niet op uit om te kwetsen of iets dergelijks maar het kan gebeuren. Ik voel mij ook wel eens gekwetst als ik een blog lees maar ik denk wel, dit is de mening van diegene en dat mag ..net zoals ik de mijne mag hebben.

Ik hoop u allen dus in 2016 te verwelkomen. Wens ik u een fijne avond, geniet ervan en sta morgen blij op. Kus u geliefden en wees blij met wat u heeft. Een heel goed 2016!!

Advertenties

22 thoughts on “Dag 2015

  1. Wat een prachtig blog en ik word er zo stil en ontroerd van .Je ups en downs die er geweest ziin.Je bent een mooi en sterk mens en ik wens jou samen met je familie een mooi jaar toe .Een fijne jaarwisseling een een heel mooi 2016 wens ik je .
    Lieve groet Elisabeth

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s