Nieuw vriendinnetje

Na de dood van mijn lieve hondenvriend was ik ontroostbaar. Ik had niet verwacht zo verdrietig te zijn. Maar het kwam gelukkig weer goed en ik kan aan hem denken zonder in tranen uit te barsten.
Regelmatig kreeg ik te horen dat het zo fijn was geweest voor hem, dat wij hem uit het asiel hadden gehaald en dat hij de rest van zijn leven bij ons had doorgebracht.

En dat vond ik zelf ook, er zijn nog zoveel misstanden in dierenland. Er zijn zoveel dieren die worden “aangeschaft “om vervolgens na een bepaalde periode op straat of in een asiel belanden. Om over de broodfokkers maar helemaal niet te spreken…
Ik vind een pup ook aandoenlijk lief, en wij hebben de prinseshond ook als pup gekregen. Haar moeder heeft nog zwanger en wel bij ons gelogeerd, en wat geweldig vond ik dat om de pup in huis te krijgen. Het was ook vermoeiend maar dat ging snel over 😉

Zo waren de prinseshond en ik vaak samen en het was gezellig maar ik had toch het idee dat het niet compleet was. En ik ging op zoek naar een nieuw vriendje of vriendinnetje erbij. Uiteraard heb ik weer geweldige dingen gezien..zo was er een mevrouw die haar 1,5 jarige hond wilde herplaatsen omdat de hond zo druk was. Bij navragen bleek de mevrouw gezondheidsproblemen te hebben en met een hele jonge hond op een flat te wonen.
Hij was ook heel dominant en gefrustreerd want hij wilde graag met de kat spelen en dat wilde de kat niet.
Soms denk ik wel eens..sommige dingen zijn toch wel voorspelbaar , een jonge hond heeft bergen energie. Je laat ze uit en na een uur staan ze weer voor je. Spelen..of weet je wat laten we die wandeling van een uur nog eens dunnetjes over doen.

Maar het toppunt vond ik wel dat deze mevrouw de hond graag wilde blijven bezoeken. Een soort pleegkind zou het dan worden. Daar pas ik voor, want het is al verwarrend voor kinderen laat staan voor een hond..
Vorige week woensdag reden wij na enig mail verkeer met een mevrouw uit het diepste puntje van Brabant, naar Brabant toe om een mooie dameshond te gaan bewonderen. De mooie dame van 2 jaar paste niet in dat gezin vertelde de mevrouw terwijl ze tranen met tuiten huilde om de hond.
De hond was zich uiteraard nergens van bewust en dartelde vrolijk met de prinseshond rond. Er was zoveel in dat gezin dat ik dacht..alleen daarom al zou ik de hond meenemen.

We hebben haar meegenomen en sinds woensdagavond hebben wij er een prachtige cavalier bij. Een blenheim voor de kenner, volgens mijn vriendin die mij besmet heeft met het cavalier virus 😉 is dat de zachtaardigste van de cavaliers. Na een onrustige eerste nacht begon ze zich thuis te voelen. Zo paniekerig als ze de eerste dag was, zo thuis is ze nu bij ons. Haar prachtige witte poten zijn elke dag smerig van de boswandelingen die we maken en we zijn druk aan het trainen om haar de basiscommando”s te leren, want ik houd niet van wilde onopgevoede honden.
De dames onderling hebben ook heel veel plezier dus dat zit allemaal wel snor!
Zijn we weer compleet, voelt toch goed aan!

Voortgangsgesprek

Gisteravond hadden wij het voortgangsgesprek van de jongste. Na zijn start die hij sociaal geweldig maakte maar daardoor het schoolwerk wat liet liggen, heeft hij nu ook alle cijfers opgehaald.
En deze school is niet zoals andere scholen (gelukkig 😉 en ook de klassieke 10 minuten gesprekken kennen zij niet.
We hadden een gesprek van een half uur, waar de jongste ons met behulp van vragen van de mentor en een docent ons ging vertellen hoe hij het laatste half jaar had ervaren.

Zat er een half jaar geleden nog een wat kleinere groep 8 jongen,zat er gisteravond een doorgeschoten jongen in zijn zoveelste nieuwe broek en schoenen van dit jaar omdat wij naast zijn geestelijke ontwikkeling, zijn lichamelijke ontwikkeling amper bijhouden.
Hij vertelde hoe hij had geleerd te plannen, hoe hij was gaan ontdekken dat het best wel veel werk kostte om alles onder de knie te krijgen maar dat hij ook ontzettend trots op zichzelf was omdat hij al zo ver was gekomen.

De mentrix was ook enorm trots omdat hij echt stinkend zijn best had gedaan en dat de ondersteunde traject klas hem zo veel verder had gebracht. Is de traject klas nog nodig, wij als ouders knikten heel uitbundig, hij was er wat makkelijker in. Ik red mij al aardig hoor, zei hij stoer met zijn al veel lagere stem.
Zo goed zei de mentrix dat je soms vergeet er naar toe te gaan? Hij moest lachen, klopt zei hij maar dan ben ik zo druk met andere vakken. En we zien dat ook, dat hij zo gedijt met deze manier van lesgeven en deze school.

Een kind met een vrij lage citoscore doet het enorm goed op een praktijk havo. Dat bewijst voor mij maar weer, dat zo”n cito niets zegt over een kind. Op deze school hebben ze namelijk niet alleen hun vaardigheden in rekenen en taal nodig maar ook daadkracht, lef, jezelf onderscheiden en moed.Veel moed, om jezelf te laten zien wat pubers vaak erg moeilijk vinden om te doen.

Na het gesprek reden wij naar huis en hij was enorm tevreden over het gesprek net als wij. Mama..rijden we nu langs de mac, dan doen we nooit meer en mijn gesprek ging zo goed. Wij moesten enorm lachen en zeiden dat het voor deze keer mocht. Innig tevreden maakte hij een instagram foto, kijk net als die en die mama, die gingen ook na hun gesprek naar de mac.
Gelukkig dacht ik, niet alles is al helemaal groot geworden 😉

Jeugdheld

Op 15 jarige leeftijd werd ik ontzettend verliefd op een jongen die veel ouder was als ik, wel 5 hele jaren 😉 Maar mijn moeder en stiefvader waren er enorm op tegen.En als doorgewinterde ouder nu, weet ik dat hoe ze reageerden vanuit hun hart was, maar niet handig naar een 15 jarige puber.
Ik kreeg allemaal verboden op gelegd om deze jongen niet meer te zien. Uiteraard was ik slim genoeg om dit allemaal te omzeilen en zo nam deze jongen mij voor het eerst mee naar een café.
Een donker rokerig café waar ze Bowie muziek draaiden, waar hij heel mysterieus aan de bar zat te roken en ik hem helemaal verliefd zat aan te staren. Waar wij zoenden tot ik duizelig was. En ik wist dit blijft voor altijd zo 😉

Als ik dan thuis kwam en mijn moeder woedend was dat ik in een café was geweest (hoe wist ze dat toch ;-)kreeg ik huisarrest en zat ik zielig op mijn kamer naar muziek te luisteren. Dit lied staat voor die geweldige eerste grote liefde waar ik nu heel zoet aan kan terug denken maar toen uiteraard mijn leven beheerste.
En dit nummer van Bowie..als ik het hoor ben ik weer 15 en enorm verliefd zoals je dat als puber bent.

Dank je wel David Bowie, voor het altijd laten herleven van die gevoelens en rust in vrede.

Opbeetplaat

Al jaren slaap ik slecht, ik weet niet eens hoe lang maar slapen is echt niet mijn hobby of wel ..maar het lukt niet moeiteloos. Ik heb door de jaren heen van alles geprobeerd, van meditatie tot medicijnen, van het schrappen van voedingsmiddelen tot aan navelstaren, er is geen oplossing dacht ik, ik ben een slechte slaper.
Soms lukt het mij een nacht wel en dan ben ik de koning te rijk, maar helaas de nacht die daarop volgt is 9 van de 10 keer bagger.
Toen ik nog werkte maakte ik mij altijd heel veel zorgen want wat zou ik moe zijn, en hoe moet dat nu en ik moest toch werken…
Dat werkt trouwens ook niet slaapbevorderend kan ik u vertellen 😉

Enige tijd geleden ging ik op controle bij de tandarts en gaf ik aan dat mijn rechter kies zeer deed, uiteraard was er niets aan de hand. Er werd een foto gemaakt en de tandarts gaf aan dat mijn ene voortand een beetje uit baan leek te gaan. Dat komt door de tand eronder. Er werd een enorm beugel verhaal opgehangen en hij gaf mij een hand en gaf aan dat ik maar eens er over na moest denken.
Een beugel..nou daar zat ik echt niet op te wachten hoor!

Later die week vervoegde ik mij bij de huisarts voor oorpijn en deze gaf aan dat mijn kaak zo vast zat en dat dat uitstralingspijn kon geven. Ik vertelde het beugelverhaal en de huisarts adviseerde mij op de optie opbeetplaat te nemen die de tandarts mij had verteld.
Mopperend nam ik een week later plaats in de tandartsstoel om te happen. Na 1,5 week was de opbeetplaat klaar.

Hij plaatste hem in mijn mond en vroeg mijn mond te sluiten. Mijn mond kon niet meer helemaal dicht maar..het voelde ook niet onaangenaam waarvoor ik bang was. Je moet wel wennen hoor zei hij bij de deur.
Toen ik die avond naar bed ging plaatste ik de beugel en voelde er eens langs met mijn tong, ach zat niet onaangenaam en ik draaide mij om. Rond 7 uur werd ik wakker. Ik controleerde mijn wekker..had ik van 23 uur tot 7 geslapen..wat was er gebeurd, zat er een slaapmiddel in de beugel of zo?
Mijn gezicht voelde er ontspannen aan en mijn lijf verder ook dus ik genoot van een frisse dag

In de avond ging ik weer liggen met beugel in en viel als een blok in slaap om in de ochtend wakker te worden..wederom uitgerust…inmiddels zijn we ruim een maand verder en ik ben laaiend enthousiast. Mijn wonder zoals ik hem noem ligt na het schoonmaken in zijn bakje op mijn nachtkastje te stralen van alle waardering die ik m elke dag geef. Niet te geloven dat zo”n klein stukje in je mond een wereld van verschil kan maken.
En bijkomend voordeel…mijn tand is weer terug in zijn baan en de tand eronder ook.

Na jaren van slecht slapen ga ik nu weer fluitend naar bed, uiteraard als er iets spannend is of naars of wat dan ook dan heb ik meer moeite om in te slapen maar het doorslapen… super!
De tandarts is gelijk in mijn achting gestegen!

Informatie verwerken

Gezegend met een hoog IQ en een snel denkend hoofd kon ik altijd alles. Ik was een multitasker voordat het uitgevonden werd ;-). Nooit een probleem hoor om mij te bellen tijdens het koken, luiers verschonen en het gesprek met de buurvrouw. Ik deed het moeiteloos.
Leren was nooit een probleem, behalve als ik het saai vond of snel afgeleid was maar verder deed ik het op mijn jan boerenfluitjes.

In 2008 werd ik geopereerd en voor de dood weggehaald. Nou..voor de dood, ik was wel ff weg van deze planeet. Maar kwam terug, en begon met herstellen. Wat mij al heel snel opviel dat ik zo snel moe was als ik gebeld werd en er ook nog iets thuis speelde. Ach dacht ik dat is de narcose dat komt allemaal goed. Ik begon aan een studie maar in plaats van dat alles in mijn hoofd bleef leek het er steeds uit te vallen.
Ik kreeg het helemaal niet meer voor elkaar. Mijn klas met kleuters was ineens zwaar, ze vlogen alle kant op en ik leek steeds minder overzicht te hebben.

Er volgde eind 2009 nog een operatie en ik revalideerde 4 maanden..en ik kwam heel langzaam terug maar het leek alsof ik de grip kwijt was in de klas. Ook de vergaderingen waren heel zwaar. Als mensen door elkaar heen gingen praten dan werd ik zo moe. Ik verstond het wel maar begreep maar de helft. Dat gaf heel veel verdriet en stress. Ik die altijd wist wanneer iemand jarig was, die wist wat een ander bezig hield en het weer voor morgen zo kon opdreunen moest nu wel 10 keer terug kijken of het wel de datum was die ik dacht dat het was.
Het leek wel alsof mijn brein er langzaam mee ophield.

Vroege alzheimer..ik wist het wel , er was iets vreselijks met mij aan de hand. Maar dat moest ik verbergen hoor want als mensen dat toch eens wisten dan gingen ze vast mij mijden en mij zielig vinden en dat wilde ik niet.
Ik worstelde door tot aan deze psychologe en ik verteld haar maar angst en mijn vermoeidheid en huilde bij haar tot ik een ons woog.
Ze testte en besprak het met de psychiater en gelukkig geen vroege alzheimer..maar wat was het dan wel. Mijn hoofd is netjes van binnen maar ergens is er toch een kabeltje wat wankel of geknapt zei de psychiater.

De informatie verwerk ik niet meer zo als vroeger. Wat moet ik nu doen, riep ik wanhopig komt dit nooit meer goed. Ze schudde haar hoofd en we maakten een plan. Dat plan liet ik uiteraard liggen want ik dacht het komt vast wel goed. Tot dat ik weer vast liep en dacht..ik moet haar plan erbij pakken.
Haar plan is simpel, wees duidelijk naar buiten.

Leg uit dat informatie verwerken meer tijd kost en dat als er flink ruis op de lijn zit dat je het overzicht verliest en dat je dan in paniek kan raken. Ik was altijd iemand die vond dat ie alles kon dus dit was een flinke aderlating maar ik begon voorzichtig. Als bij de fysiotherapeute op de gym en de radio en de tv aan stond vroeg ik rustig of een van de 2 uit mocht. Wat vond ik dat moeilijk..ook thuis ging ik aan geven dat ik geen antwoord kon geven als ik wat anders aan het doen was. Ik vroeg vaker of mensen dingen wilden herhalen en ging opschrijven. Omdat het naast trager verwerken ook druk in mijn hoofd is. Zodat mijn hoofd wat minder overuren hoeft te maken.

In sociale contacten ben ik liever 1 op 1 dan weet ik precies wat er speelt en hoef ik niet allerlei ruis te ondervangen. Ook maak ik liever afspraken op een rustige plek. Niet waar je hutjemutje op elkaar moet zitten zodat ik allerlei ruis hoor en mijn gesprekspartner amper begrijp en versta. Ik reis op rustige tijden en plan de dingen goed van te voren.
Acute situaties kan ik nog steeds opvangen maar daarna ben ik doodmoe.

Het geeft vaak strijd in mijn hoofd, verdriet maar ook rust. Het is heel naar maar niet onoverkomelijk. Ik weet nog alles moet alleen langer zoeken in mijn hoofd. Kan nog net zo gezellig zijn alleen niet in grote gezelschappen. Ik kom graag op visite maar niet als de buurvrouw ook nog eens binnen komt vallen.
Voor 2016 heb ik mij voorgenomen om meer naar het plan te handelen voor mezelf en voor mijn gezin. Want als het te druk is en te veel storing geeft dan word ik kriebelig en dat reageer ik thuis af en dat is niet de bedoeling.

Op naar een ruisvrij 2016!