Zwaan kleef aan

Een van de grootste nadelen van het thuis zijn vind ik wel dat mijn gezin altijd denkt dat ik op ze zit te wachten. Dat als ik smorgens beneden komt gelijk vermaakt wil worden.
Ik word dan gelijk getrakteerd op allerlei verhalen over wat er die dag gaat gebeuren en wat ze gaan doen..of meer wat ze niet gaan doen.

Had ik toch zomaar de eerste drie uur vrij, gezellig he! Of..ik kan ook thuis werken, gezellig he, en deze doet het m ook altijd goed, ga je iets bijzonders doen want ik zou het wel heel leuk vinden om wat met jou te doen, want ik ben zo druk geweest.
De laatste tijd komt dit enorm vaak voor, en in plaats van dat ik mij enorm geliefd voel of zo , moet ik regelmatig de neiging onder drukken om niet te roepen, ga weg, ga iets voor jezelf doen, ga gewoon naar school of werken maar laat mij met rust.

De vermoeidheid die toch mijn grootste probleem is , is redelijk goed te handelen binnen een vaste structuur. Een planning, en vaste afspraken. Ik ben namelijk snel geneigd het iedereen naar de zin te willen maken en aan de andere kant daar zwaar geïrriteerd over te raken naar mezelf toe.
En een van de grootste nadelen vind ik toch wel de onvoorspelbaarheid waarmee alles tegenwoordig gaat.
Ik probeer dit elke keer aan te geven maar heel veel dingen zijn ook overmacht dat weet ik, maar ik stoor mij er wel aan.

Want ik begrijp niet goed waarom een schoolrooster elke week wijzigingen moet hebben? Of dat een stagedag er nooit hetzelfde uit kan zien? Ben ik nu zo”n oud hek dat ik denk dat regelmaat toch goed is?
Om over het rooster van Meneer Williams maar helemaal niet te spreken. Hij heeft elke week een ander rooster, elke week vallen zijn vrije dagen op een andere dag. Dit betekent dat ik leuk een planning kan maken voor mezelf die dan helemaal in duigen valt omdat ik het toch ook wel leuk vind om iets met Meneer Williams te gaan doen.
Dus soms bouw ik afspraken in met een reserve, ik kom wel maar als meneer Williams zijn vrije dag heeft wil ik toch ook heel graag met hem …vul maar in , van doktersafspraak tot een saunadate.

Soms word mij dit gewoon te veel en snak ik naar een hut op de hei, waar de ochtend om 8 uur begint met een kop thee en om 10 uur thee met een kaakje, en om 12 uur een lunch gevolgd door een stevige wandeling om s”middags heerlijk om 15 uur een pot thee naar binnen te slobberen en een kaakje te verorberen ;-).Waar de winter de winter is met sneeuw en geen moesson.
Waar kinderen naar school gaan en je niet als ouders als een malloot op dat magister moet letten. Waar mannen werken van 8 tot 5 en gewoon weekend hebben in het weekend.

En als ik in zo”n stemming ben, ben ik zo blij dat ik een vriendin heb waar ik een paar dagen ga logeren, en zij werkt..van 9 tot 5 en ik kan dan …zomaar …zonder wat dan ook …dingen voor mezelf doen!!!
Op pad met bus 55 voor een lunch, een museum bezoeken wat al lang op het verlanglijstje stond, een wolzaak bewonderen van dichtbij, even naar de zee ..ik denk als ik dit zo lees..dat ik niet eens tijd genoeg heb..kwestie van een goede planning 😉

Holter

Al geruime tijd heeft mijn hart een eigen leventje, zo rond 4 uur s”nachts schrikt mijn hart wakker en gaat pompen alsof er net iemand tegen mij heeft geroepen, brand..en je moet nu je bed uit.
Nu is dit gelukkig niet het geval maar het is wel heel vermoeiend als je hierdoor midden in de nacht wakker wordt. Mijn lijf staat dan op scherp en voordat ik weer kalm ben, ben ik zo een uur verder, voordat ik weer slaap ben ik weer een uur verder en dan gaat de wekker.
Ik sleep mij dan naar het ontbijt en bedenk mij dan vaak dat ik blij ben dat ik niet hoef te werken want zo zou dat toch niet gaan.

Ik wijt dit aan de overgang en maakte mij wel zorgen maar toch ook weer niet hele grote eigenlijk. Tot dat ik merkte dat ik steeds vermoeider werd, wat uiteraard heel logisch is. Ik vond de dagen lang duren, als ik s”middags ging thee drinken dan ging mijn hart weer zo tekeer en ik kreeg ook wel eens kramp. Allemaal toch niet zulke goeie dingen voor het hart.

Nu liggen de huisarts en ik elkaar niet zo heel goed wat een reden was om er niet naar toe te gaan. De man roept gelijk als ik met een klacht kom dat het allemaal reuze meevalt, dat overgangsklachten niet bestaan. Dat opereren altijd een vrije keuze is, dat je overgewicht gewoon kunt verliezen etc..etc..
Maar na een nacht met vlinderend hart besloot ik toch te bellen. Als ik op maandag bel mag ik blij zijn als ik op woensdag kan komen dus ik waagde de gok.

Aan de telefoon kreeg ik mijn favoriete assistente, het is een lieverd eerste klas en ik legde haar mijn klachten voor. Zelf zei ik gelijk al maar dat ik volledig in de overgang zat dus daar kwamen vast de klachten vandaan. Maar daar dacht zij toch anders over. Of ik over een uur op de praktijk kon komen. Ik verslikte mij in mijn kopje thee en en kleedde mij snel aan.
De huisarts was toch wel ongerust en wilde gelijk mij aan een holter. Daar heb je vast wel eens van gehoord zei hij..nu verkeer ik niet in deze kringen dus hij legde mij uit dat het een apparaatje was wat mijn hartslag voor een aantal dagen zou registreren.

Ik heb er voor uw beeldvorming een plaatje bij gedaan 😉 Mijn favoriete assistente plakte mij onder de stickers en ik mocht niet douchen tot dat ik het kastje weer moest inleveren. De eerste nacht sliep ik al slecht van het kastje waarvan ik bang was dat het zou vallen of dat ik verstrikt raakte in de draden, noem maar op ;-). Gelukkig was ik de tweede nacht zo moe dat ik een stuk beter sliep. En nu is het wachten op de uitslag, van het apparaat en van het bloed.
Want zei de huisarts optimistisch het kan zo maar je schildklier zijn die van de leg is, door..de overgang…

En natuurlijk hoop ik op zoiets, want niets is zo erg als klachten hebben en ze kunnen niets vinden. Want inmiddels wil ik toch ook wel eens weer eens een nacht heerlijk kunnen slapen zonder brandalarm. Dus fingers crossed voor iets wat opgelost kan worden 😉

Dynamiek

Gisterenmiddag volgde ik mijn eerste les voor costumière. Ik waaide op de fiets naar een geweldig mooi huis in een buitenwijk van onze stad en ik parkeerde mijn stalen ros. Op dat moment stapte er een jongeman uit een auto met zijn tas volgeladen met teken en naaispullen en mijn hart maakte een sprongetje.
Een man in de groep, ik wist dat het nu al leuk werd.
De beleefde jongeman hield deuren voor mij open en begon binnen een vrolijk praatje.
Al gauw kwamen de anderen, allemaal dames en de les begon.

Het was een heerlijke ontspannen les, de juf is een hele relaxte dame die al snel merkte dat ik het beste functioneerde met goede gerichte opdrachten. De jongeman bracht een dynamiek in de groep die de groep ontspannen maakte. Een vrolijk grapje, lekker kletsen, iets wat gebeurd als er een haan (haantje) in een groep zit.

Als 15 jarige ging ik ook naar naailes. Ik kon al kleding maken op een zeer oude naaimachine en wilde meer. De vrouw van een collega van mijn stiefvader was net begonnen met haar atelier, en zo fietste ik elke woensdagavond naar naailes.
Ik zat op naailes met een jongen die iets ouder was als ik en een meisje van 20. Als ik aan die naailessen terug denk, dan ben ik even zo gelukkig. Het was echt een hoogtepunt van de week. We hadden zoveel lol..onze juf stond wel eens met de handen in het haar omdat wij qua humor en niveau elkaars gelijken waren.
We werden echt een hele hechte club. Ik pikte de jongen halverwege op en dan fietste hij op mijn fiets en zat ik achterop met alle tassen.
Het was echt een vreselijke leuke tijd.

Nadien heb ik vele naailessen geprobeerd maar overal kwam ik in vrouwenclupjes terecht met veel zeurverhalen en daar had ik geen zin in.
Gistermiddag toen ik na de les nog een tijdje met de jongeman had gekletst en was ik helemaal blij. Wat ontzettend gezellig zeg en uiteraard leerzaam 😉
En toen zei de juf ook nog eens dat ik er talent voor had, mijn dag kon en kan niet meer stuk!

Relaxed

Eigenlijk heb ik helemaal niets met zogenaamde surf dudes ;-). Ik vind zijn haar onverzorgd en als ik zijn relaxte houding zie dan denk ik gelijk, nou dat er vast zo eentje, als je daar wat aan vraagt dan zegt ie dat komt morgen wel of overmorgen.
Maar ik kijk nu elke dag naar zijn clip want ik ben ontzettend gegrepen door zijn tekst. Het raakt mij op een bepaalde manier enorm.

En als ik deze beelden zie, dan denk ik..wat heerlijk relaxed. Wat zou dat eigenlijk fijn zijn, je niet druk maken om de dingen. Gewoon een beetje aan het strand hangen, surfen, liedjes schrijven en dansen. Uiteraard weet ik echt wel dat er aan het einde van de dag eten op tafel moet komen, en dat er rekeningen moeten worden betaald en..zo ken ik nog heel veel westerse dingen die als eerste op komen in mijn geconditioneerde hoofd.

Maar als ik deze beelden zie, en ik heb mij inmiddels een beetje verdiept in de man, weet ik dat hij zich inzet voor de Aboriginals, en voor het behoud van de natuur. Dat soort dingen waardeer ik enorm in iemand. En dat zijn uiterlijk niet op nummer 1 staat, dat kan ik de man dan ook wel weer vergeven ;-). Alhoewel de een dat weer makkelijker kan dan de ander;-)

Wat ik denk is dat de tekst en de clip en de man iets vertegenwoordigen waar ik ontzettend naar verlang. Naar rust in de samenleving, naar saamhorigheid, naar minder drukte , minder streberig zijn en gelukkiger zijn met wat je hebt.
Ook accepteren wie je bent en hoe je bent, ik heb namelijk het gevoel dat hier in westen heel veel mensen de weg kwijt zijn en als een dolle stier door deze wereld rennen.
Alles roepend, schreeuwend en niet eens meer in staat naar zichzelf of naar anderen te kunnen luisteren.

Dus als u op een dag dit blog leeg vindt, dan ben ik naar Australië, laat ik mijn haar groeien en bleken en ga dansen (dat laatste ..goed dat zal nog een puntje worden) en ga surfen.
Dat zal niet zo”n vaart lopen denk ik, maar wat meer rust in deze samenleving zou toch wel heel fijn zijn.

Snoep

Gisteren kwam de jongste thuis, hij had een onvoldoende gehaald voor Engels. Het leren voor het schriftelijk was erg moeizaam gegaan, en de ochtend dat hij het had dacht ik al, dit gaat m niet worden. Gelukkig staat hij goed en een uitglijder mag er tussen zitten. De boog kan niet altijd gespannen staan zullen we maar zeggen.

Ik had dit cijfer in magister zien staan, en pas in de avond vertelde hij het mij. Weet je mama, het was heel slecht gemaakt hoor en mijn vriend had ook hard geleerd en een onvoldoende gehaald.
De verhalen ken ik uiteraard na 2 dames op de middelbare school heb je al wel veel gehoord.
Maar weet je mama..de juf had voor de kinderen die een voldoende hadden gehaald, snoep meegenomen.

Verbaasd keek ik hem aan, eh snoep? Ja van die spekken met chocolade..ik was helemaal verbaasd. Ik vind het al geen goed idee om op snoep te trakteren, laat ik daar mee beginnen. En ik vind trakteren van een juf voor een goed cijfer een raar iets. Het geeft een signaal af wat ik zelf nooit zou willen naar leerlingen.
Het moeilijkste om kinderen te leren is dat ze leren voor zichzelf.

Menig puberouder zal wel eens geroepen hebben, je doet het niet voor mij maar voor jezelf. Niet de beste pedagogische one-liner maar puberouders zitten soms wel eens met hun handen in het haar.
Kinderen in de puberleeftijd vinden dat moeilijk, de toekomst is morgen of misschien volgende week bij het feestje van hun beste vriend, maar niet over een paar jaar. Dat overzien ze niet, geen onwil maar meer dat hun hoofd daar helemaal nog niet mee bezig is.
Dat betekent niet dat je het er niet over mag hebben of dat je graag wil dat ze het beseffen.

Maar met snoep belonen voor een goed cijfer vind ik geen taak voor een juf. In de klas zitten leerlingen die knetterhard hebben geleerd en het toch niet hebben gehaald om wat voor reden dan ook. De onvoldoende zal ze rauw op het dak vallen en dan zien ze andere leerlingen een beloning krijgen voor iets wat zij ook hebben gedaan maar niet hebben gehaald.
En ik vind het niet iets wat op school thuis hoort. Na een examen kan ik mij er iets bij voorstellen dat je een feest geeft voor de leerlingen maar na een schriftelijke overhoring?

En dan komt er iets anders bij, noemt u mij een zeikerd maar waarom spekken met chocolade? Ik ga u niet opnoemen wat er in die rommel zit (gelukkig lusten ze het hier niet 😉 maar ik vind als je dan trakteert, trakteer dan op iets gezonds lekkers. Waarom zulke enorme suikerbommen?
Je kunt kinderen met zoveel leuke dingen positief belonen zonder dat er eten aan te pas komt. Want belonen met eten vind ik zelf heel slecht.

Ik persoonlijk had de kinderen die een voldoende hadden gehaald, iets leuks op mijn vakgebied laten doen. Dit was Engels, er zijn genoeg leuke dingen die met het land of het vak te maken hebben die kinderen van die leeftijd enorm boeien. En met de kinderen die het niet hadden gehaald was ik om de tafel gaan zitten en hadden we een soort kringgesprek gehad, waarom die onvoldoende. Mijn ervaring leert dat kinderen het je dan vertellen ,waarom. En dat je dan daar op kan inhaken, zodat ze gaan begrijpen waarom het niet lukte.
En soms..lukt het gewoon niet hoe stinkend je best je ook doet en daar mag ook ruimte voor zijn.

Met aandacht belonen vinden kinderen en mensen tien keer prettiger dan met snoep. Maar in deze maatschappij is aandacht tig keer duurder dan snoep en intensiever. En met snoep heb je snel effect. Zowel voor de lichamelijke mens als voor de geestelijke mens.
Dat vind ik niet iets waar je naar moet streven als leerkracht.
Maar wie ben ik 😉

Pilates

Sinds 2 weken volgen de dochter en ik pilates op de maandagochtend. Vroeger deed ik veel aan dit soort dingen en ik had er over nagedacht en volgens mij was pilates een van de dingen die ik op mijn gemak deed.Die mij weinig energie kostte.
Uiteraard was deze herinnering er eentje van uit het stenen tijdperk…of ze hebben de pilates aangepast.

De eerste les was met een bal. Bal op je buik en dan er op liggen, bal onder je heup, onder je billen noem maar op. Ik had nog nooit pilates met een bal gehad. Ik vond het zelf een enorme martelles. Toen ik opstond..nou ja opstond..ik hees mijzelf meer omhoog bedacht ik mij dat ik toch wel eens stukje ouder was geworden en dat ik niet meer zo snel mee kon.
Maar bedacht ik mij, dat geeft ook niet, Rome is ook niet in 1 dag gebouwd dus ik ook niet.

Vanmorgen was de tweede les, gelukkig zonder bal maar de juf vertelde dat ze al vanaf een uur of 6 actief was en volgens mij dacht ze dat wij ook allemaal actief waren. We wrongen ons in de meest ongelukkige posities en toen ik tussen mijn elleboog en knie kon zien hoe laat het was dacht ik …ik weet het allemaal niet zo. Vind ik dit wel leuk?
De vorige keer heb ik bijna een week spierpijn gehad in mijn buikspieren en nu zijn deze ook echt niet zwaar actief hoor. Ik doe tijdens de aangepaste fitness altijd keurig mijn buikspieroefeningen maar bij pilates gebruik je je diepere buikspieren…die spieren die met de jaren steeds dieper gaan liggen volgens mij.

Nu vind ik dat je gewoon in je eigen tempo mee moet doen maar daar dacht de juf er anders over. Ze noemde mij moeders…ze vond dat dat dochter boos keek en toen een van de dames even bleef rusten kwam ze erbij staan als een sergeant en riep dat ze uit haar comfortzone moest komen.
Aan het eind van de les gaf ik ook aan dat ik rustig aan deed voor mij knie. Ze vertelde dat mijn knie nergens werd belast maar alleen mijn buikspieren. Daar dacht mijn knie heel anders over.

Toen we aan de thee thuis zaten, keken we elkaar eens bedenkelijk aan. Weet je zei ik tegen de dochter, ik ga morgen op gesprek voor de opleiding van costumière en die lessen worden op de maandagmiddag gegeven en dan lukt pilates niet meer. Nee zei de dochter gelijk, moet je ook niet doen mama dan kost je te veel energie. Dan gaan we gewoon door met ons fitnessprogramma!
Tevreden namen wij een slok thee, zoveel overmacht..daar kan je gewoon niets aan doen 😉