Zitvlees

Gisteren blogde ik over nadelige gevolgen van de adhd, maar er zitten uiteraard ook voordelen aan. Zo las ik een heel stuk over een nieuw boek met de titel “Zitten is het nieuwe roken”.  Kijk daar pakt men mij gelijk mee met zo”n dergelijke titel. Ik weet namelijk dat roken heel slecht is, gelukkig nooit gedaan maar waarom is zitten dan het nieuwe roken?

De mevrouw beschreef mensen die 8,5 uur achter een bureau zaten en dan in de avond ook nog eens 4 uur op de bank zaten. Dat schijnt enorm slecht voor de gezondheid te zijn. Ik ga hier niet in op alle processen die zich dan af of niet af spelen in je lijf maar ik schrok er persoonlijk wel van. Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat iemand 8,5 uur per dag op zijn werk zit. Uiteraard loop je naar het toilet, kantine e.d maar over het algemeen zit je dus 8,5 uur.

Ik zou helemaal gillend gek worden als ik 8,5 uur moet zitten. Toen ik voor de klas stond , maakte ik de kringgesprekken altijd kort. Ten eerste omdat ik vind dat je kinderen die net binnen komen niet een uur lang gaat bezighouden met gesprekken. De meeste kinderen hebben deze spanningsboog niet en kinderen hebben nog heel veel beweeglijkheid. Ze zijn net wakker en willen graag bewegen. Ik hield mijn kringgesprekken liever aan het einde van de ochtend. Ze wilden dan graag zitten want ze hadden gewerkt, gespeeld noem maar op en dan is een rondje praten leuk en je hebt ze erbij.

En mijn klassen hadden een adhd juf, die zelf heel veel energie had en ook niet stil kon zitten. Ik was altijd in beweging, ik had ook het liefst jonge kinderen want met oudere kinderen was het wel wenselijk dat je zelf ook bleef zitten als zij aan het werk waren. Dat je niet continu bewegelijke activiteiten ondernam.

Vergaderingen na schooltijd waren ook altijd een crime voor mij want dan moest ik verplicht 2 uur op mijn stoel zitten. Ik kon altijd in paniek raken bij die gedachte. En niet omdat ik het niet interessant vond maar dat 2 uur zitten..en vaak was het ook niet interessant. Ik had altijd tekenpapier bij mij en tekende dan frutsels en luisterde. Maar de meeste mensen zien dat als een teken van verveling. Terwijl het juist voor mij een afleiding was.

Nu ik thuis ben, kan ik mij niet voorstellen dat ik de hele dag zou moeten zitten. Ondanks mijn vermoeidheid ben ik altijd bezig. Een stukje wandelen, een stukje fietsen, honden uitlaten, in de tuin wat rommelen, noem maar op. Niet meer met de energie van vroeger maar nog steeds altijd bezig.

In de avond kijk ik ook tv, maar dan heb ik nog wel een rondje met de honden gelopen en tussendoor doe ik nog wat dingen in mijn huis. Mijn handwerk kan mij nog wel eens rust geven maar te lang zitten , ik kan dat echt niet. Hoe graag ik dat soms ook wel zou willen hoor. Want ik kan het ook niet als ik op bezoek ga, of ik ga een dagje weg.

Mijn moeder zegt altijd dat ik geen zitvlees heb,maar nu denk ik daar persoonlijk toch wel anders over, ik heb behoorlijk wat zitvlees alleen gebruik ik het niet 😉

Wees een cheerleader

Vanmorgen trok ik mijn sportkleren aan en maakte mijn rondje in de sportschool. Sinds eind december sport ik niet meer bij de fysiotherapeute maar gewoon in de sportschool.  Ruim twee jaar geleden was dat ondenkbaar, ik ging toch niet naar de sportschool. Ik was namelijk de dikste vrouw van het westelijk halfrond. Die kon zich niet vertonen in de sportschool want daar komen uiteraard alleen maar Doutzen Kroezens .

In de afgelopen twee jaar verloor ik veel gewicht en won ik veel zelfvertrouwen. Uiteraard had ik dat zonder hulp nooit gekund. Daar ben ik heel eerlijk in. Mijn Eliza, de fysiotherapeute is haar gewicht in goud waard. Ze is namelijk een cheerleader. Dat is een term uit de ADHD coaching. Wees een cheerleader, geen criticus wordt er als tip meegeven om adhders te coachen.

Adhders hebben een zeer laag zelfbeeld, ze hebben al zo vaak gefaald, meten zich vaak aan niet adhders en krijgen een minderwaardigheidscomplex. Daar was ik geen uitzondering op. Ik probeerde al zo vaak de dingen op de rij te krijgen maar dat vond ik zo moeilijk. En in mijn pogingen kwam ik vaak meer critici tegen dan cheerleaders.

Elisa juichte bij elke kilo, pepte op bij een tegenslag en probeerde mijn vermoeidheid te doorgronden. Ze is een echte cheerleader. Toch moest ik verder, want ik bleef op een bepaald niveau hangen bij haar en we waren het over eens dat dat niet de bedoeling was. Maar ik kon niet zonder mijn cheerleader dus ik sprak af dat ik elke maand een keer bij haar langs ging.

Nu heb ik op de sportschool ook een coach, want de wereld bestaat uiteraard niet alleen maar uit Doutzen Kroezens, en deze coach is ook een cheerleader. Hij is een leuke jongeman die regelmatig als ik sport even langs loopt. Gaat goed he, zegt ie dan blij. En dat is zo leuk om te horen. Elke maand heb ik een weeg en meet afspraak bij hem en ik merk dat dat enorm stimuleert, hij is ook enthousiast en neemt overal rustig de tijd voor.

Ik vind het ook heel positief, deze cheerleaders in mijn leven want ik kan zelf ook nog wel eens een stevige criticus zijn. Niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Ik probeer dan ook een zelf een cheerleader te zijn. Naar bijvoorbeeld die mooie mevrouw in de sportschool die altijd de loopband in het hoekje neemt. Haar dikke zwarte fleecevest helemaal dicht trekt zodat ze zich kan verstoppen. Vanmorgen zag ik haar in de kleedkamer en complimenteerde haar met haar prachtige bos haar. Ze glimlachte blij naar mij.

Want een cheerleader zijn is namelijk ook heel erg leuk. Het geeft voldoening en iemand blij maken met een compliment of aanmoediging is zoveel leuker dan iemand bekritiseren..of jezelf bekritiseren. Had ik al verteld dat ik het leuk vind dat u hier allemaal komt lezen..nee? Hierbij, ik ben blij met u allemaal 😉

 

Opruimen 2.0

Sinds het begin van dit jaar ben ik bezig met opruimen. Niet alleen in mijn huis, maar ook in mijn persoonlijke sfeer. Vorig jaar bezocht ik een tijd lang een psychologe en we bespraken daar ook mijn gewicht. Dat ik het moeilijk vond om emoties te bespreken, dat ik de alleraardigste wilde zijn, dat ik heel vaak mensen in mijn buurt houd terwijl ze eigenlijk niets bijdragen uit angst om alleen te zijn.

Nu denkt u vast , maar dat heeft toch niets met eten te maken, en eigenlijk heeft dit alles met eten te maken. Want in mijn frustratie over bepaalde zaken die ik niet uitsprak, ging ik maar een extra stukje chocolade eten of ik at een pak koekjes leeg. Om mij zelf hier voor weer enorm te straffen door dagen lang amper te eten en boos te zijn op mijzelf. Dat is nogal ondermijnend voor je gezondheid, en voor je gemoedsrust.

En ook al had ik al een tijdje de tools in huis, ik durfde er niet naar te handelen. Ik houd niet van goede voornemens en dergelijke maar vanaf januari ging de de knop om. Het is soms niet makkelijk, je raakt mensen kwijt en soms zeg ik dingen waar andere mensen hopeloos van slag door raken.

Het is niet dat ik als een botte boer rond maai, maar ik slik (neem dit maar heel letterlijk 😉 niet meer. Als ik in een situatie terecht kom waarvan ik denk, ik voel mij hier heel ongelukkig bij en krijg de neiging om te gaan snoepen dan neem ik de situatie onder de loep en probeer de situatie te veranderen.

Dat kan niet natuurlijk niet altijd, er zijn situaties die het labeltje “het is zoals het is” krijgen maar dan kan ik wel mijn kijk er op veranderen. Dit kost heel vaak heel veel moeite want ik ben nog steeds een wereldverbeteraar maar het gaat mij steeds beter af. En dat alleen zijn..dat valt reuze mee, want ik houd nu energie en tijd over voor de mensen en dingen die ik zelf heel erg leuk vind. Mis ik sommige mensen totaal niet.

Het bijkomstige voordeel is dat ik al ruim 6 kilo kwijt ben sinds januari, ja bovenop die 30 die ik al kwijt was. Ik heb gisteren toch maar eens een maat kleinere broeken besteld, en voor het voorjaar een nieuwe jas. Dat ruimt dan ook weer lekker op in mijn kledingkast 😉

Kloppend hart

Twee weken terug blogde ik over mijn hart en de onderzoeken. Uit de onderzoeken kwam niet iets heel bijzonders behalve dat ik een heel alert hart heb. Bij het minste of geringste gaat het sneller slaan en blijft het ook geruime tijd sneller slaan. De huisarts en ik hebben hier een heel interessant gesprek over gehad maar geen oplossing is er voor handen.

Uiteraard zijn er een aantal oorzaken, zo ben ik vanuit mijn jeugd al op mijn hoede voor een heleboel dingen en ben ik ondanks de talloze therapieën er niet van “genezen”. Ik heb dit zelf al geaccepteerd maar mijn hart denkt daar anders over. Ik zou nog emdr kunnen proberen maar heb hier al verschillende voorbeelden van in mijn omgeving gezien en ik kan niet zeggen dat ik deze resultaten nu enorm bemoedigend vind. En sowieso houd ik niet van hype”s.

Dan zit er een groot stuk aanleg, als ras-adhder ben ik gemaakt om op de uitkijk te staan, om ieder gevaar waar te nemen en dit door te brieven aan de krijgers. Helaas zijn er geen enorme jachtvelden meer en het gevaar komt tegenwoordig door de brievenbus of via internet , dus zo heel veel heb ik niet meer aan dit enorme alerte gevoel.

En mijn lijf werkt voor mijn gevoel als een kraan die verkeerd is gemonteerd, heet is koud, koud is heet. Als ik veel heb gedaan ben ik moe, mijn lijf doet zeer en ik verlang er naar om lekker te gaan zitten. Neem nu gisteren, de dochter en ik hebben de keuken geschilderd en het was een hele klus. Dan ben ik moe,net als iedereen, zere benen van de hele dag staan , zere rug van in rare hoeken staan en zitten, noem maar op. Dan ga ik op de bank zitten met een kop thee en denk, ik ga lekker vroeg naar bed.

In bed aangekomen begint de onrust, alsof ik nog aan het hard lopen ben, zo gedraagt mijn hart zich. Dit gaat de hele nacht door, elk geluidje hoor ik dan ook, en s’morgens ben ik geradbraakt..en nog gedraagt mijn hart zich alsof ik een marathon aan het lopen ben.

Uiteraard ben ik dan ook doodmoe, maar ook nog eens hieperdepiep in mijn hoofd. Ik kan dan alle wereldproblemen aanhalen, dingen die mijn dwars zitten,noem maar op.       En dan denkt u,neem iets rustgevends maar dat werkt echt averechts. Toen mijn baarmoeder werd verwijderd, drong de arts aan op een morfine pomp, want ik zou zo veel pijn hebben. Ik gaf al aan dat mijn pijngrens heel hoog was en ik prima op hoge dosis paracetamol reageerde maar nee ik moest en zou zo”n pomp krijgen. Ik zou hem dankbaar zijn dat ik het had. Toen ik uit narcose bij kwam wilde ik uit bed stappen, ik vond het allemaal wel goed, ik was klaar wakker, hieperdepiep wilde van alles doen. Pas toen de morfine uit mijn lijf verdwenen was werd ik rustig, en ik heb nu een aantekening overal staan in mijn dossiers dat ik allergisch ben voor morfine.

Maar het is een probleem want ik heb hier regelmatig met medici over gesproken maar zij weten het niet. Zij snappen niet goed waarom ik niet moe word van enorm veel dingen doen en dan niet lekker kan slapen. Zij snappen ook niet waarom ik niet als een blok omval van morfine, of waarom mijn bloeddruk zo laag is bij deze hartslag of waarom ik niet afval ondanks alle pogingen of waarom ik geen suiker heb terwijl alle tekenen er naar zijn. En nieuwe artsen ..zucht ..dat is helemaal een ramp want ik moet het allemaal bewijzen, keer op keer dat het is zoals het is.

Dat is voor mijn alerte hart ook geen pretje. Dus ik accepteer het maar, plan de dingen goed, en bedenk maar zo dat het is zoals het is.

Teenage party

Vorige week kwam de jongste thuis met het verzoek of hij naar een teenage party mocht. Ik had er nog nooit van gehoord maar bij nader onderzoek, was dit een bekend fenomeen bij de jeugd van 12-15 jaar.

In een dorp hier in de omgeving staat een grote discotheek die 1 keer in de zoveel tijd een teenage party organiseert. Kaartjes worden verkocht inclusief consumpties en er mogen alleen kinderen in van die leeftijd op die avond. Toen hij het vroeg sloeg mijn hart gelijk een slag over (nu doet het dit van nature blijkbaar al maar dit was toch heftiger) en hij vertelde er gelijk bij dat hij door een meisje was gevraagd. Niet de verkering want die was net uit. Na een kort overleg met Meneer Williams besloten we hem te laten gaan.

Gelijk gingen de voorbereidingen in volle gang, samen met zijn zus ging hij nieuwe kleren kopen, die swag moesten zijn. Swag betekent zoiets als hip of trendy , iets die buurt heb ik begrepen. Nieuwe schoenen kwamen er ook en gisteravond stond hij zijn haar te doen als een volleerd stapper.

Meneer Williams reed hem er naar toe en vertelde al het was er enorm druk. Om 11 uur werd hij weer opgehaald. Helemaal hieperdepiep kwam hij terug, want hij had wel 4 colaatjes en een energydrankje gedronken. Voor een adhder niet echt het beste ..voor welk mens trouwens wel? Maar goed, hij vertelde het netjes aan ons en daar was ik heel blij mee. Zijn enorme eerlijkheid is nog echt van een jonger kind en dat vind ik wel fijn.

Hij had een super avond gehad en had gedanst, met zoveel mensen gekletst en hij was helemaal blij. We vonden het super voor hem. Ik ben eerlijk dat ik het snel vind gaan maar in mijn tijd waren er schoolfeesten waar wij naar toe gingen. Eigenlijk was dat hetzelfde alleen nu organiseren discotheken dit.

De meiden taalden hier op deze leeftijd niet naar maar onze hekkensluiter is een party animal , dat hebben wij al ontdekt. Zolang het in deze orde van grootte blijft vinden wij het niet erg. Deze teenage party”s worden alleen in de vakanties georganiseerd en dan vind ik dat prima en er is heel veel begeleiding ook binnen, en dat is wel heel fijn.

Maar…wat word hij snel groot!! Ik denk echt wel eens bij hem, het was gisteren dat je nog rond rende met je autootjes en alleen maar wilde spelen in de speeltuin. En aan de andere kant, als ik hem zie lopen in zijn swag kleding, dan denk ik wel, zo dat is een knappe jongeman aan het worden met een hart van goud!

Verhuizing

Afgelopen maandag is mijn blog verhuisd naar wordpress. Ik was niet ontevreden over blogger, maar ik wilde ook wel eens over dingen kunnen bloggen die niet voor iedereen zijn ogen is bestemd.

Ik heb al eens geschreven, enorme geheimen ga ik niet delen op internet maar ik heb soms wel eens puntjes waar ik over wil bloggen en ik niet iedereen bij wil hebben.             Dus wanneer u hier een blogje gaat aantreffen met wachtwoord , vraag gerust om het wachtwoord . Of ik het geef is een tweede 😉

Nu moet ik wel zeggen, dat ik wordpress wel makkelijker vind werken qua opmaak en dergelijke. Ik las het wel eens bij anderen maar ik vlieg er qua opmaak veel sneller doorheen dan bij blogger. Dat vind ik wel heel prettig, ik ben geen digibeet maar soms vind ik al die acties om tot iets te komen wel ingewikkeld en ik ben nogal van de hup aan de slag ….soms iets te snel hup aan de slag 😉

Ga ik nu weer verder met de Williams huisstijl want ik ben ook nog eens heel perfectionistisch.