Bijzonder

pixlrOnze Belgische prinses is nu een paar maanden bij ons en het is een bijzonder exemplaar.  Ze is ontzettend lief, maar ook erg zenuwachtig. We merken dat er veel gedrag in zit wat we ook van onze oude hond kennen. Ze wil altijd heel veilig liggen, dat is tegen een van ons aan en een kussen erbij. Of tegen onze prinseshond aan en een kussen. Ze schrikt van harde geluiden, ze is mega  enthousiast als het om eten gaat.

In het begin heeft ze haar knie verdraaid aangezien ze geen spierkracht in haar achterbenen had. Waarschijnlijk heeft ze dit nooit opgebouwd. Inmiddels is dit probleem verholpen en rent ze steeds harder en meer als een hond. Want in het begin leek ze net een telganger die in de war was. De prinseshond die wat steviger en kleiner is rende haar elke keer voorbij en dat vonden we vreemd. De Belgische prinses is slank en hoog op de poten . Anatomisch gezien zou ze veel meer ren-power moeten hebben.

Maar het meest bijzondere en vervelende is , dat andere honden haar als een doelwit zien. In het begin dacht ik dat ik het mij verbeelde maar inmiddels hebben de huisgenoten dit bijzondere fenomeen ook geconstateerd.  Sommige honden gaan echt in sluipgang en bespringen haar dan van achteren. Ze schrikt zich een ongeluk en rent piepend naar ons toe. En waarom de honden dit doen? Ik weet het niet , de andere prinseshond heeft daar nooit last van. Die loopt als een stoere dame door het bos, en als er een andere hond vervelend is draait ze zich boos om en klaar is het.

Een paar weken terug heb ik zelfs mijn been tussen een andere hond en haar in de strijd gegooid. Deze hond zag ik al vanaf een paar honderd meter gaan liggen en de baas was er te laat bij. Met een noodgang scheurde de hond op de Belgische prinses af die totaal van de wereld aan een bloemetje stond te ruiken. Ik bedacht mij geen moment en zette mijn been tussen de hond en onze hond. De hond knalde er met een rotgang tegen aan en de Belgische prinses schrok zich een hoedje. De bazin kwam heel nonchalant er aan gelopen en vond het blijkbaar heel gewoon. Ze had het volgens haar niet gezien, ik heb toen maar netjes gezegd dat er in de stad een hele goede opticien zat.

En als ze nu aanleiding gaf, ze dartelt als een vrolijke vogel door het bos, is vooral geïnteresseerd in het bos, de vogels, de prinseshond en ons. Een andere hond ziet ze heel vaak niet eens omdat ze dat blijkbaar niet interessant vindt. Maar ze werkt als een magneet op andere honden en op naar gedrag van andere honden. Gelukkig heeft ze sinds kort 2 vrienden ,een rottweiler en nog zo”n groot exemplaar. Die vinden haar lief en beschermen haar ook, regelmatig loop ik dan maar met de baas op zodat ze veilig los kan rennen zonder dat ik steeds op moet letten of andere honden haar belagen.

Toch blijf het mij intrigeren ..wat maakt het nu dat andere honden haar als doelwit zien? Hoe zou dit toch anders kunnen want ik begrijp het niet. Ik zie alleen maar een vrolijke mafkees hond, die drie keer per dag haar riem ophaalt om te genieten van het bos.

Advertenties

Konkelfoezen

Jongens vind ik veel beter met conflicten omgaan. Ik zie het van de jongste, ik zag ook het in de klas. Jongens zijn boos, willen er op meppen , lichamelijk of verbaal en dan is het goed. Klaar, over met de ellende. Ze kunnen dan ook rustig door gaan met het spel of waar ze ook mee bezig waren. Meiden daar in tegen werken meer onder water. Hangen de beledigde prinses uit of stoken andere meisjes op.

Zelf ben ik geen meisje meisje, ik houd niet van steken onder water, ik houd namelijk niet van troebel water. Ik kijk namelijk graag naar de bodem en mocht er iets op de bodem liggen dan heb ik eigenlijk maar twee manieren om het op te lossen, of ik duik het op en maak het droog en bekijk waarom het op de bodem kwam of ik laat het liggen en stop er geen energie meer in.

Soms komen mensen in conflict, dat kan, dat begrijp ik als geen ander. Maar ik houd er totaal niet van. Ik kan er slecht mee omgaan, dus meestal steek ik dan totaal geen energie er meer in. Vooral niet van die stille conflicten, waar vrouwen heel goed in zijn.

“Is er wat?”welnee, “echt niet?”nee hoor, met mij is alles goed. Vervolgens hoor je later via via dat het totaal niet goed was, en dat je op iemands tenen had gestaan en je had je excuses niet aangeboden en toen…. Dan ben je mij dus helemaal kwijt. Je mag rustig tegen mij zeggen ik ben boos daar en daar om, maar ga niet lopen dreinen en konkelfoezen want daar kan ik niet tegen.

Ooit had ik zo”n schoonmoeder, of nee ik heb haar nog maar geen contact meer mee. Die was hier ook kampioen in. Rechtstreeks haar wat vragen ..leverde altijd tranen op. Dat snap ik niet, je kunt het toch gewoon vertellen zonder er drama over te maken. Spreek je dingen uit maar wel tegen de goede persoon want alleen die persoon kan het namelijk met je uitzoeken hoe en wat. Maar ja…er zit vast iets leuks in al dat konkelfoezen, ik heb het nog niet ontdekt 😉

Desillusie

Laat ik als eerste beginnen met jullie te bedanken voor alle lieve reacties die ik heb ontvangen naar aanleiding van mijn vorige blogbericht. Ik kreeg zelfs een melding van wordpress dat mijn statistieken door het plafond gingen. Achter de schermen kreeg ik ook veel lieve maar ook hele nuttige berichten over de kliniek die ik wilde gaan bezoeken.

Want helaas..is het van de baan. Ik kreeg namelijk te horen dat diegene die aan het roer staat een arts is die vanwege seksueel misbruik was geschorst en nu via een slinkse weg weer aan het werk is. En dan houd het voor mij direct op.

De betreffende meneer heeft het toegeven, en gezegd ik was fout, en heeft zeer zeker een straf gehad maar voor mij is het dan over. Er zijn dingen ,als iemand dat gedaan heeft is het voor mij direct over. Seksueel misbruik is er daar een van.

Uiteraard was ik verdrietig want ik had best wel veel hoop er op gezet maar soms zijn dingen zoals ze zijn. En kijk ik verder, want er is 1 ding heel belangrijk in mijn weg tot mogelijk herstel en dat is vertrouwen in een arts. Met deze achtergrondkennis kan ik dat niet hebben.

Ga ik u vandaag verblijden met wat leuke dingen, zoals dat mijn ene meisjeshond , die met de witte snuit nu graag in konijnenholen graaft, en dat ik begonnen met een prachtige deken te haken waar een heel mooi en ook triest verhaal achter zit. En dat ik bezig ben met een andere deken te haken waar het verhaal van Frida Kallo achter zit. Dat meneer Williams volgende week 40 wordt. Dat we dan met z”n allen gaan high teaën.  Dat we een heuse echte schoonzoon erbij hebben van de middelste die uiteraard ook mee gaat naar de high tea. Dat vandaag de zon schijnt en ik lekker ga wandelen in het bos.

Een hele fijne dag en ..ik ben blij met jullie en jullie medeleven en berichten!

Stil gevecht

De afgelopen weken daalde mijn energie naar het absolute nulpunt, bijna weer terug bij de toestand uit 2012. De bankhang-periode zoals ik die ook wel noem. Ik vocht hier enorm tegen maar helaas verloor ik dagelijks deze strijd.

Tijdens een gesprek met een bekende vertelde zij dat zij het zelfde schildklierverhaal had als ik. Alle klachten maar goede waardes. En dat zij medicijnen had gekregen van haar huisarts om te kijken of het beter ging. Het ging beter dus zij was razend enthousiast. Ik dacht , wie niet waagt wie niet wint en besloot ook met mijn huisarts te gaan praten.

De goede man was niet enthousiast en legde dit ook heel goed uit. Protocollen, dat hij zich ook moest verantwoorden en dat ik uiteindelijk verder van huis zou zijn als ik de medicijnen ging gebruiken met goede waardes. Ik snapte het maar ik vertelde ook dat ik er zo verdrietig van werd van dat als maar moe zijn. Dat ik het niet kan aanvaarden, al laat je mij 10 keer naar de psycholoog gaan om het te leren accepteren.

Dat begreep hij ook, hij zei als ik niet meer kon werken zou ik gillend gek worden en dat op onze leeftijd. Maar ..in Amsterdam zit een relatief nieuwe kliniek op het gebied van chronische vermoeidheid en wie weet kunnen zij je verder helpen. Weer een nieuwe kliniek..ik zag al op tegen alle psychische vragen, en of mijn huwelijk wel goed was en of ik niet te veel gever was en of ik..want dat heb ik allemaal in het revalidatieproject onder de loep moeten nemen.

Thuis las ik eens op mijn gemak de site door, en deze kliniek doet hele andere testen. Zij richten zich ook alleen op het lichamelijke want zeggen zij, de vermoeidheid is lichamelijk en als u een psycholoog wil raadplegen voor ondersteuning prima, maar wij geloven niet dat daar de oplossing ligt.

Meneer Williams was er direct uit, we gaan naar deze kliniek, hij gaat mee en regelt van alles erom heen. Voor ons ligt Amsterdam niet naast de deur maar het is vier keer en wat is vier keer op een mensenleven. Voor het zelfde geld zegt Meneer Williams sta je volgend jaar weer voor de klas omdat ze het hebben gevonden. Dat vind ik ontzettend lief maar daar geloof ik niet meer in omdat daar te veel van heb gezien en meegemaakt. Maar stel..dat mijn toestand nu met 25% zou verbeteren..dat zou al een enorme winst zijn.

En tot die tijd, doe ik het wat rustiger aan, 1 afspraak per dag en dan om de dag omdat ik ook weer moet bijkomen. Ik vind het vreselijk, maar ik weet ook hoe meer ik mij er tegen verzet hoe verdrietiger ik word. En dat kost wel bergen energie,dat weet ik wel.

Maar..ik lees wat meer, ik kijk wat meer series (dus als u nog een tip wilt?) ik haak en brei wat meer. Ik knuffel wat meer met de hondenmeisjes, ik ga wat vroeger naar bed (niet dat dat zoden aan de dijk zet) en ik heb een grote koptelefoon gekregen van Meneer Williams zodat ik mij meer van geluiden kan afsluiten. En hoop op betere tijden!

 

 

Tijd

Enkele weken geleden scheurde Meneer Williams zijn enkelbanden. Volgens hem ging het na een weekend rusten wel weer goed maar uiteraard bleek dit niet zo te zijn. Hij hinkepinkte naar de wc , klom naar boven aan het einde van de dag en had de hele dag het gevoel de Mount Everest beklommen te hebben.

De eerste week ziek zijn viel samen met de jongste zijn vakantie en er werden heel wat films verslagen. De week erop waren we samen thuis en begon hij zich met van alles te bemoeien. Waarom kook je zo? Waarom doe je dat op dat tijdstip? Heb je geen zin om met mij een film te kijken ? Noem maar op. Nu sta ik niet bekend om mijn engelengeduld dus ik werd er heel kriebelig van.

Ik ging ontzettend veel wandelen met de honden, ik bezocht veel mensen, ik bedacht van alles om maar niet de hele dag thuis te zijn maar dat was ook niet handig want ik werd steeds vermoeider. In de weken die volgde ging hij steeds meer lopen en deed af en toe een vergadering op het werk. De tweedaagse cursus in Amersfoort heb ik met heel veel gejuich ontvangen. Van blijdschap hebben de kinderen en ik op de bank Mexicaans gegeten en heb ik ze extra vroeg naar boven gestuurd…rust 😉

Want Meneer Williams is een bovenste beste man, een hart van goud, staat altijd voor je klaar…maar 24/7 is niet mijn ding. Ik heb enorme bewondering gekregen voor de mensen die de hele dag samen werken en ook nog een relatie met elkaar hebben. Of mensen die gepensioneerd zijn. De hele dag samen..het is echt niet mijn ding. Een tijdje is leuk, maar er moet wel een eindtijd aan zitten.

Je went ook aan een bepaald ritme en ik ben eerlijk, ik heb veel rust nodig. Als iemand de hele dag om mij heen hangt word ik nerveus. Dan ga ik denken, ik moet die ander vermaken, kan ik wel gewoon mijn ding doen zonder dat die ander denkt “wat doet ze nu weer”. En dat zijn mijn hersenspinsels hoor, maar ik heb er wel veel last van.

Inmiddels zit het plafond in de keuken er helemaal strak in, het kozijn in de keuken is opnieuw gemaakt. Boven hebben we een nieuwe wasbak, heb ik de meest exclusieve gerecht gegeten en loopt Meneer Williams weer als een manke kievit. Het wordt tijd om al zijn energie weer op het werk kwijt te raken!