Gênante tanden

Kent u dat , dat er scenes in films zitten die heel eng zijn. Zo is mijn moeder ontzettend bang voor spinnen, elke scene met een spin wordt vanachter een kussen bekeken. Zo stiekem van is ie al voorbij tot ieee ,deze wil ik echt niet zien. En dan dat gevoel in je buik, want aan de ene kant wil je niet kijken maar aan de andere kant, de confrontatie met je angst is ook weer iets.

Gisteravond kwam ik op een programma, genaamd Gênante tanden. Het gaat over mensen die iets aan hun tanden laten doen. Gisteren was er een mevrouw, …ik heb er letterlijk met open mond naar zitten kijken, zo slecht was haar gebit. En ze hield bepaalde dingen in haar mond met klei. Vraag niet naar de details want ik was te verbijsterd dus ik heb wat details gemist.

Maar ze kreeg dus een behandeling en alle tanden werden getrokken. Dat is dus mijn grootste nachtmerrie, dat mijn gebit zo slecht is geworden dat al mijn tanden en kiezen er uit moeten. De mevrouw werd verdoofd (inmiddels zat ik al achter mijn kussen) en de tandarts begon met trekken. Af en toe keek ik griezelend naar het dienblad van de tandarts waarop steeds meer rotte tanden kwamen te liggen.

Toen ging de tandarts hechten, en je zag het hechtdraad en de naald, inmiddels kreeg ik opvlieger na opvlieger van de angst, maar stug door kijken hé. Alsof ik een horrorfilm keek en de ledematen zag rondvliegen. De volgende shot was het emotionele moment van het kunstgebit. Na zoveel jaar weer gewoon kunnen lachen niet meer met klei te hoeven werken was de mevrouw enorm blij.

Ik bedacht mij geen seconde en spurtte naar de badkamer om mijn tanden eens even goed te verwennen met een uitgebreide stokerbeurt, twee keer poetsen met verschillende tandpasta en mijn enorme angst voor de elektrische tandenborstel te overwinnen. Stel je voor dacht ik driftig poetsend, dat mijn gebit er ooit zo uit zou zien. Mijn grootste nachtmerrie aller tijden. Uiteraard droomde ik over uitvallende tanden en kiezen en vanmorgen werden mijn tanden weer enorm verwend.

Drama zei ik vanmorgen tegen een vriendin, ik heb zo”n eng programma gezien over tanden en een tandarts, daar ga ik nooit meer naar kijken , heb er nu nog een naar gevoel over. Alsof ik een horror film van de bovenste plank heb gezien, The exorcist was er kinderspel bij vergeleken 😉

 

 

Advertenties

Structuur

Gistermiddag waren we op de school van de jongste, we hadden een gesprek over hoe nu verder in het tweede jaar. Want hij gaat ruim over, zonder onvoldoendes en hij zit helemaal goed in zijn vel op deze school. Het gesprek ging over de structuur die ze de jongste bieden in de speciale trajectklas die hij bezoekt ivm zijn ADHD. Ze willen deze structuur voort zetten in het tweede jaar maar ze willen toch ook kijken naar afbouwen van hun hulp zodat hij met het geleerde de structuur verder kan voort zetten.

Als iets moeilijk is voor iemand met ADHD dan is het wel structuur. Het lijkt op een of andere manier er niet in te slijpen. Zelf denk ik dat het komt omdat iemand met ADHD snel verveelt is. En dan denkt, ik kan het zelf wel , weg met die saaie structuur ;-).  De jongste vertelde in het gesprek hoe blij hij was met de ondersteuning en dat het hem zo goed af ging met de digitale agenda waar alle taken in gepland staan. Bij het woord afbouwen schrok hij best wel want de ondersteuning is ontzettend fijn.

Dat is ook zo’n ADHD puntje, wat heel vaak verkeerd begrepen wordt, het is geen kwestie van niet willen maar het gewoon niet op de rij krijgen van de structuur in het hoofd en dan is steun zo ontzettend belangrijk, gewoon iemand die zegt weet je nog..of op die tijd moet je daar zijn , noem maar op. Gelukkig begrepen de mentor en de juf van de trajectklas dit heel goed en stelden hem op zijn gemak dat de ondersteuning er altijd is en ook als hij het helemaal zelf gaat doen dat ze er altijd zijn voor hem.

De mentor die hij nu heeft valt in voor zijn vaste mentor en is heel erg jong. Toen ik hem aan de telefoon had voor een afspraak dacht ik goh, dat is zo”n jong broekie. Dat is hij ook maar toen de jongste iets niet begreep, tekende hij het voor de jongste uit. Ik dacht gelijk , hij weet hoe een beelddenker denkt en maakt daar gelijk gebruik van.  Dan maakt mijn hart weer een sprong van blijdschap!

Zo stoomt de jongste gestructureerd door naar de tweede en daar zijn we ontzettend blij mee. Ik kan er ook wel een beetje weemoedig van worden want wat had ik als kind graag deze begeleiding en structuur gehad. Het doet mij vaak denken aan mijn ex schoonmoeder die enorm dyslectisch is en heel vroeg van school is gehaald als kind. Later toen zij kinderen had ging ze helpen op school, en mijn ex-schoonvader zat avond en avond met haar aan het rekenen en lezen omdat dat nooit goed geleerd was omdat ze daar volgens de leraren vroeger te dom voor was. Ze heeft tot op hoge leeftijd speciale kinderen begeleid met veel succes.

En dit stukje nalezend vraag ik mij af of ik er wel de juiste structuur in heb gehouden, ben ik niet te veel op zijpaden gegaan en afgeweken van het onderwerp en de structuur losgelaten. Ben ik nog ergens begonnen over mijn nieuwe kapsel..nee..nou kijk dan heb ik de structuur aardig vast weten te houden!

 

Pavlova

Al ruim anderhalve week rijd ik , pardon scheur ik al weer rond op mijn e-bike. En ik moet zeggen, dat had ik 10 jaar eerder moeten doen. Wat een geweldige fiets, en wat een gevoel van vrijheid. Ik, die altijd stoer roep dat een rijbewijs mij geen gevoel van vrijheid zal geven is nu ontzettend gelukkig met de e-bike.

Vorige week ging ik naar een plaats verderop naar het ziekenhuis. Ik zou eerst met de trein gaan maar de middelste liet zien dat het ‘maar” 8 kilometer was. Gelijk ging ik in de steigers..het is ook nog eens 8 km terug hoor! Maar volgens de middelste kon ik dat makkelijk. Ze vertelde mij nog dat de aansluiting met de trein niet lekker liep en dat het op het moment dat ik moest gaan het heel druk zou zijn met scholieren.

Ik printte een route uit, en ging op weg. Mijn nieuwe vriendin Pavlova, genaamd kent drie ondersteuningsstanden. Gewoon, eco en snelle jelle stand. Ik begon in standje 2 wat prima ging. Ik moest in de stad een klein stukje om fietsen maar arriveerde ruim op tijd. Na het bezoek zoefde ik weer naar huis met enorm geluksgevoel. Ik, die altijd dood moe was na een stukje fietsen , fietste ineens zomaar 8 km alsof ik om de hoek ging. De terug weg koos ik door een natuurgebied met fietssnelweg en ik genoot voor het eerst sinds jaren weer van de fiets en de vrijheid.

Onderweg stapte ik nog af en liep een klein stukje in het natuurgebied, met Pavlova aan de hand want ik ben wel heel voorzichtig met Pavlova. Wat super om zomaar gewoon heerlijk naar een ander stad te kunnen fietsen zonder het gevoel te hebben dat je de Mont Blanc had beklommen.

Toen ik s’middags thuis kwam stortte ik totaal in, uiteraard ..16 km is 16 km en is natuurlijk veel te gek voor iemand die de laatste tijd heel weinig fietste.Ik lag s avonds al om 9 uur in mijn bed, zo moe was ik. Meneer Williams moest er wel om lachen, jouw enthousiasme kent ook geen grenzen hé, ik had niet eens meer de energie om een snedige opmerking terug te maken.

Inmiddels doe ik het uiteraard wat rustiger aan met Pavlova, maar vandaag was ik bij mijn moeder en toen ik thuis kwam had ze mij een appje gestuurd. ” Je bent vast al thuis, je vloog naar huis”. Grinnikend las ik het appje want ze had wel gelijk , ik had wind mee, snelle jelle stand en ik was zo thuis! Wat een enorme aanwinst is deze fiets!

 

 

Missen

De afgelopen week vroeg een kennis of ik mijn baan miste. Ik moest daar best wel even over nadenken. Mis ik mijn werk? Ik mis het contact met de kinderen, ik mis het organiseren van leuke dingen voor de kinderen. Ideeën nog te over voor ze in mijn hoofd. Af en toe mis ik het contact met collega”s , om verder te praten over school en het onderwijs. Maar door de boot genomen..nee mis ik mijn werk niet.

Dat heeft niet alleen met de werkdruk of de lange dagen te maken maar ook met de manier waarop er vandaag de dag tegen onderwijzers wordt aangekeken. Gisteravond las ik een stukje van een ouder en toen dacht ik, hier zakt mijn broek gewoonweg van af.

Deze ouder vond namelijk dat het opleidingsniveau van de ouders tegenwoordig zo hoog was , dat een pabo of andere onderwijsopleiding niets voorstelde. Dat niveau haalde je tegenwoordig makkelijk als je de havo of het vwo had gedaan. En wie waren die onderwijzers wel helemaal om te denken dat ze over jouw kind konden beslissen. Jij had het op de wereld gezet dus jij wist het beste wat er goed voor jouw kind was. Bij Gods gratie bracht zij het kind naar school maar de onderwijzer moest ook geen 1 minuut denken dat hij/zij het beter wist dan zij. Want zij was namelijk de almachtige ouder.

Mijn haren gingen gelijk recht over eind staan want ik heb namelijk ook met dit soort ouders van doen gehad. Ouders met wie je elke dag een discussie aan moest gaan over je onderwijs. Waarom jij de dag zo had ingedeeld als jij had gedaan, en weet u..ging het nu over zwaar inhoudelijke zaken, waar ik uiteraard ook niet op zit te wachten maar dan kan ik daar meer begrip voor op brengen..het ging vaak over hele triviale zaken.

Zo gaf ik eens les aan een leuke groep kleuters en het schoolreisje kwam eraan. De schoolreisjes waren altijd een hele happening voor de kleuters maar ook voor de onderwijzers want er moest minimaal een speurtocht, verklede ouders, zwemmen,kampvuurtje, educatief verhaal, zelfgebakken broodjes in het schoolreisje zitten. De organisatie nam maanden in beslag en de ouders dachten ook altijd mee want dat was ouderparticipatie. En nu denkt u, die ondankbare mevrouw Williams, zijn er ouders die mee denken zeurt ze daar nog over, maar dit waren ouders die bijvoorbeeld bedachten, iedereen een kostuum en de juf naait deze. Meer in die trant moet u denken.

Alles was in kannen en kruiken en om 7 uur toen de collega en ik de laatste dingen doornamen brak er een enorme hoosbui los. Wij gingen na een uurtje in conclaaf met de directeur en besloten ons schoolreisje naar plan b te brengen, namelijk een speelpaleis waar ze de hele dag konden ravotten en eten en drinken bij de prijs in zat. De kinderen hebben de geweldigste dag van hun leven gehad…de ouders daarin tegen hebben nog maanden gemokt en lopen klagen bij ons. Ik vroeg mij regelmatig af wie er nu meer teleurgesteld was, de ouders omdat zij hun kostuum niet aan konden die dag of de kinderen bij wie wij geen enkele wanklank hebben gehoord.

Dus nee…missen doe ik hierbij mijn baan absoluut niet. En voordat iedereen roept dat onderwijs toch ook gemaakt wordt door ouders, zeg ik ja..tot op zekere hoogte. Maar ik denk dat ook hier geldt , schoenmaker blijf bij uw leest. U gaat toch ook niet op de stoel van de dokter zitten of van de glazenwasser?

Sportveld

Op maandagmiddag rijd ik altijd langs het sportveld van mijn oude middelbare school. Ik zie de kinderen daar nu druk aan het sporten en sommige kinderen zijn enorm fanatiek en anderen hangen een beetje aan de kant. Ze gluren naar de gymleraar of die niet ziet dat ze een beetje hangen.

En dat laatste herken ik zo, ik vond de gymlessen vreselijk op school. Ik heb geen spelinzicht, ik was niet snel maar ook niet langzaam, ik was niet dik maar ook niet dun, ik speelde zelf geen sport dus had ook geen teammaatjes in de klas van bijvoorbeeld de hockey. Dat was namelijk enorm populair bij mij in de klas, en ik had een hele ouderwetse gymjuf. Een zeer strabant type, die rookte en dronk als een ketter. Ze vloekte ook nog eens als een ketter en was echt verre van aardig. Ze hockeyde zelf ook, had ook op hoog niveau gehockeyd, meiden die op hockey zaten waren haar favoriet.

Als je per ongeluk liet vallen dat je niet lekker was door je ongesteldheid dan moest je extra rondjes hard lopen want dat was goed voor die “onzin”. Ik vond het echt drama, gelukkig had ik een moeder die nog minder van sport hield dan ik en ik kreeg regelmatig een briefje mee, dat mijn knie het liet afweten of dat ik last van migraine had. Ze nam de briefjes nooit in, dus ik schreef ze over en gebruikte ze regelmatig.

Terwijl ik echt wel van sport houd, en toentertijd ook hield alleen niet in die vorm. Want wat is er nu leuk aan teams kiezen, terwijl je weet dat je altijd de laatste bent. Of aan bepaalde vaardigheden werken terwijl je eigenlijk al angst hebt bij de beginvaardigheden. Maar het meest vreselijke vond ik wel, het buiten sporten.

Ik moet al heel erg oppassen voor mijn huid in de zon, en ook mijn hoofdhuid is ondanks dikke haarbos heel erg gevoelig. Een uur buitensporten stond en staat voor mij garant voor dagenlang hoofdpijn en/of migraine aanval. Ik heb van allerlei sporten geprobeerd onder allerlei omstandigheden maar inspanning in de lente/zomer of warme dagen met kerst, geeft hoofdpijn. Uiteraard werd dit afgedaan door gymleraren als onzin, en aanstellerij.

Toen ik Meneer Williams leerde kennen kwam ik er al snel achter, dat meneer Williams hetzelfde probleem heeft. Meneer Williams is ook een migraine patiënt, net als ik, net als ik erfelijk behept met migraine. Ik vond het zo fijn dat ik eindelijk iemand had gevonden die het begreep. Dat je het wel heel lekker vindt buiten maar niet om te sporten. Ook meneer Williams ontdook vaak zijn buitenlessen gym, en heeft ook van alles buiten geprobeerd aan sporten.

Vaak denk ik op maandagmiddag als ik de kinderen aan de kant zie hangen met wanhopige blik, er is hoop hoor voor jullie! Jullie zijn geen aanstellers of slappelingen, jullie kunnen gewoon niet tegen de combinatie intensief bewegen en zon. Maar dan zie ik de strabante gymjuf of meneer staan en denk..er is nog niet veel veranderd in al die jaren.

Wereld ME-dag

Vandaag is het wereld ME-dag. Dit jaar is het al weer het 8e jaar dat ik mijzelf deelnemer aan deze ziekte moet noemen.  In 2008 werd ik geopereerd, en er volgde nog een spoedoperatie. Maar daarna zou ik weer helemaal de oude worden. Daar zit ik nu nog op te wachten, op de oude Mevrouw Williams.

Bij Martine las ik vandaag dat zij ook haar 8 jarig jubileum vierde en uiteraard klinkt het zo leuker dan het is want ME is nog steeds een van de meest onbegrepen ziektes. Moe, ..ik ben ook wel eens moe hoor. Gewoon lekker op tijd naar bed gaan, niet te veel afleiding en dan komt het helemaal goed. Hoe vaak ik dat wel niet gehoord heb in de jaren dat ik nu ziek ben. Maar het is niet alleen moe, veel migraine, spierpijn, last van je geheugen, keelpijn, koorts, ontstekingen, het gevoel een kater te hebben maar totaal niet meer tegen alcohol te kunnen, noem maar op.

En ik heb alles maar dan ook alles uit de kast gehaald om het te genezen..maar helaas is er geen medicijn voor. Het zal wel tussen je oren zitten, is ook zo”n veelgehoorde term. Daar heb ik ook aan gewerkt, want mijn huwelijk was volgens een psycholoog niet goed, ik ging niet goed met de kinderen om, mijn betrokkenheid was te hoog…ook deze waslijst kan ik enorm lang maken maar zei ik altijd, wie staat er nu op en denkt ik ga vandaag lekker moe zijn en weet je wat, ik doe eens gek..morgen en overmorgen ook!

Daarom is het belangrijk dat er aandacht voor is, dat mensen weten wat het is, dat de vooroordelen er over stoppen. Dat  “ik ben ook wel eens moe”gewoon niet meer gezegd wordt tegen me-patiënten. Dat er daadwerkelijk goed onderzoek wordt verricht.

Maar ziek zijn is niet alleen maar negatief, want anders zou mijn leven er toch wel heel somber uit zien. Ik heb geleerd van de kleine dingen te genieten, het hoeft niet meer zo groots en meeslepend te zijn. Mijn wereld is aan de ene kant kleiner geworden aan de andere kant groter. Thuis is nummer 1 geworden, daar gaat de hoofdmoot van energie naar toe. En alles wat er omheen kan, en gebeurd is mooi meegenomen. En ik kan geweldig mooie dingen maken, in de keuken, met garen , met stof, met verf, en dat vind ik ook erg leuk.

Ik geloof ook nog elke dag in een genezing, op welke manier ,vanuit welke hoek dan ook, ik geloof erin dat dat komt. Dat blijft mijn houvast!

 

Veranderen

In de krant las ik dat mijn gynaecoloog een lezing gaf over endometriose, want zo schreef het bericht, endometriose is een hele nare aandoening en kan de kwaliteit van leven enorm beïnvloeden.

Ik kan dit alleen maar enorm beamen. Vanaf dat ik ongesteld werd had ik buikpijn. Niet elke dag maar bijna elke dag. Alleen als ik net ongesteld was geweest was het over. Dat was een feestweek. Ik was ook sneller moe en had vaak lage rugpijn. De eerste zwangerschap was gewoon een feest. Ik leek onvermoeibaar, en ik deed allerlei leuke dingen zonder buikpijn. Zes weken na de bevalling was het feest weer over en belandde ik in het medisch circuit omdat ik nu wel eens genoeg had van de buikpijn en de vermoeidheid.

Na 2,5 jaar praten en uitproberen van medicijnen, belandde ik op de operatietafel en toen ik bij kwam stond  daar mijn gynaecologe. Ze keek een beetje bezorgd en vertelde dat ik hele heftige endometriose had. Ze had het gelaserd maar het zou wel terug kunnen komen. Uiteraard deed dat het ook en in een enorme heftige vorm, vanaf mijn 31e drongen de artsen er op aan om mijn baarmoeder te laten verwijderen door alle klachten maar ik wilde dat niet. Het voelde als mijn vrouwelijkheid opgeven, of ..als een soort falen want dacht ik als ik maar netjes mijn frambozen thee drink, en keurig eet en sport en…dan komt het goed. Ik dacht, als ik maar doorzet…

Het kwam niet goed want op mijn 41e ging de baarmoeder er toch uit, het werd beter maar de buikpijn bleef en toen de laatste eierstok er uit ging en de gynaecoloog vertelde dat ik wel een heel zeldzaam geval was want ik had zoveel endometriose dat ik mij ver van alle hormonen rommel moest gaan houden, kwam er rust in mijn buik en in mijn rug. Dit is bijna 4 jaar zo en vaak zeg ik tegen mijzelf, dit had ik zoveel jaar eerder moeten doen.

En nu denk ik over iets anders na, eigenlijk doe ik dat al ruim 6 jaar, en gisteravond zei ik tegen meneer Williams, wat nu als het hetzelfde idee is als de endometriose, dat ik deze beslissing gewoon moet nemen. Dat ik volgend jaar zeg, dit had ik veel eerder moeten doen, want ik heb alles, maar dan ook alles geprobeerd op dit vlak.

Ik denk namelijk altijd dat ik er wat aan kan doen…regent het, dan komt dat omdat ik zei dat het zo droog was. Ben ik ziek, dan komt het door die ene minuut in de kou, is iemand boos op mij dan komt het vast omdat ik vergeten was te vragen naar dat ene ding. Zo kan ik de lijst wel heel lang maken. Dat ben ik dus zo zat, soms gebeuren er dingen waar je niets kan doen, of waar je je best voor doet en hulp voor nodig hebt. En die hulp ga ik nu vragen!

Net zoals ik gisteren een elektrische fiets heb gekocht na drie jaren er over gedacht te hebben . En ineens gaat de wereld verder open want op deze fiets kan ik veel meer dingen doen met dezelfde energie, datgene waar ik nu eenmaal geen bergen van heb.

Hulp vragen vind ik het allermoeilijkste wat er is, hulp accepteren nog veel moeilijker en ik denk dat het tijd wordt dat dat eens gaat veranderen!

 

 

 

 

Grace and Frankie

grace_key_002_hRegelmatig kijk ik naar series, en een van de leukste series vind ik Grace and Frankie. Het gaat over twee 70+ dames wiens mannen na 40 jaar huwelijk uit de kast komen. De dames zijn compleet in shock en belanden bij elkaar in een strandhuis. De dames zijn hele andere types wat tot hilarische en ontroerende taferelen leidt. Grace wordt gespeeld door de nooit oudere wordende Jane Fonda en Frankie door Lily Tomlin.

Gisteravond keek ik samen met Meneer Williams een aflevering en ik zei tegen Meneer Williams, ik hoop dat ik ook zo oud word,en zou ik een Grace of een Frankie zijn. Meneer Williams verslikte zich en moest zo lachen, jij bent nu al een Frankie, jij wordt toch nooit een Grace. En stiekem wist ik dat natuurlijk al. Grace is een type vrouw die ik als pubermeisje ook in meisjesvorm tegen kwam. Mijn haar was altijd wild, de Grace meisjes hadden een hun haar in een strakke boblijn , het liefst heel blond. Ik probeerde van alles uit, de Grace meisjes liepen langs hun strakke door de groep uitgestippelde lijnen.

Mode..de Grace meisjes waren altijd volgens de laatste mode gekleed terwijl ik mijn kleding vaak in een jaren 50 winkel kocht omdat ik zo van apart hield. Tuurlijk, ik ben echt een Frankie. En dat vind ik ook niet erg, ik hoef geen Grace te worden. Maar wat hier in de serie ook duidelijk wordt is dat Frankie Grace meer accepteert dan andersom. En dat herken ik ook van vroeger, ze probeerden mij ook te pesten met mijn haar, met mijn kleding noem maar op. Nu ben ik niet bang, en het pesten lukte ook niet maar ik creëerde wel een soort afstand.

Soms kom ik een andere Frankie tegen, die ik met open armen verwelkom, en de Gracen kom ik nog steeds tegen. Ik houd ze nu nog meer op afstand dan vroeger en kan er ook beter tegen . Eigenlijk ben ik wel een beetje trots op mijn Frankie-status 😉

En als u nu denkt, waar gaat dit over, ga gauw kijken naar de serie (hij is op netflix) al was het alleen maar om te denken , zie je wel je kan geweldig 70 zijn!Youll-Fall-Madly-Love-Frankie

Trots

Afgelopen weken deed de oudste allemaal testen en interviews voor de baan der banen. Ze had haar zinnen gezet op een baan in het westen van het land, een baan die totaal afweek van haar studie maar waar ze langzaam aan merkte dat het haar toch beter lag.

De selectie was enorm streng en iedere keer kregen wij een juich bericht als ze weer een ronde verder was. En afgelopen week was het zover, het was gebaktijd om te vieren dat ze toch echt per 1 juli naar een andere stad gaat om te gaan werken. Eerst 2 maanden in opleiding en dan op haar definitieve plek. Daar gaat ze dan ook wonen.

Hoe blij ik voor haar ben, wat zal ik haar gaan missen. Mijn sportmaatje, maar ook haar spontane binnen waai bezoekjes, haar wekelijkse wiskunde bijlessen met de jongste en de hulp die ze was in zware vermoeide tijden van mij. Ik heb echt wel een dikke traan gelaten want van om de hoek gaat ze bijna 2 uur reizen, wonen en ze zal het een stuk drukker gaan krijgen. Ze is al vanaf haar 18e het huis uit maar dit is weer een stap verder.

Meneer Williams die barst uit zijn voegen van trots en vertelt aan iedereen hoe knap het van haar is, hoe ze toch zo goed weet wat ze wil en hoe ze toch alles bereikt wat ze wil en dat is ook zo.

Jaren geleden werkte ik op een adviesbureau voor het onderwijs. Ik nam haar wel eens een middag mee naar mijn werk en als ze dan als een stille schaduw met mij rond liep zei een van de psychologen na een tijdje, die gaat er wel komen. In die tijd had ze veel problemen met haar vader, ze voelde zich niet goed in haar vel en het vriendinnen maken ging haar ook niet goed af. Ik maakte mij ontzettend veel zorgen om haar en had het idee de weg voor haar te moeten plaveien. De psycholoog vertelde mij dat de oudste de situatie heel goed observeert en daar haar lering uit trekt en zo haar plan maakt. Op dat moment zag ik alleen een 9 jarig meisje dat boos was omdat haar vader haar mooie haar liet afknippen en dat haar moeder misschien wel veel te druk was met haar zusje en de studie.

Inmiddels weet ik dat de psycholoog gelijk had, dat ze daarvoor wel een moeilijke weg heeft moeten lopen, vind ik jammer. Maar aan de andere kant, ze is heel strijdlustig uit alles gekomen. Ze is een heel wijs kind zei ik vroeger, en dat is ze nog steeds. En ze wil graag aan de kust wonen, het liefst in de stad waar mijn bestie ook woont. Waar bus 50 vertrekt, waar je de zee kan ruiken en waar we mogen komen logeren. Dat is uiteraard een geweldig iets. En daar ga ik mij op verheugen, en we hebben de app, skype en noem allemaal maar op! Het gaat helemaal goed komen, en wat zijn we trots op haar!