Missen

De afgelopen week vroeg een kennis of ik mijn baan miste. Ik moest daar best wel even over nadenken. Mis ik mijn werk? Ik mis het contact met de kinderen, ik mis het organiseren van leuke dingen voor de kinderen. Ideeën nog te over voor ze in mijn hoofd. Af en toe mis ik het contact met collega”s , om verder te praten over school en het onderwijs. Maar door de boot genomen..nee mis ik mijn werk niet.

Dat heeft niet alleen met de werkdruk of de lange dagen te maken maar ook met de manier waarop er vandaag de dag tegen onderwijzers wordt aangekeken. Gisteravond las ik een stukje van een ouder en toen dacht ik, hier zakt mijn broek gewoonweg van af.

Deze ouder vond namelijk dat het opleidingsniveau van de ouders tegenwoordig zo hoog was , dat een pabo of andere onderwijsopleiding niets voorstelde. Dat niveau haalde je tegenwoordig makkelijk als je de havo of het vwo had gedaan. En wie waren die onderwijzers wel helemaal om te denken dat ze over jouw kind konden beslissen. Jij had het op de wereld gezet dus jij wist het beste wat er goed voor jouw kind was. Bij Gods gratie bracht zij het kind naar school maar de onderwijzer moest ook geen 1 minuut denken dat hij/zij het beter wist dan zij. Want zij was namelijk de almachtige ouder.

Mijn haren gingen gelijk recht over eind staan want ik heb namelijk ook met dit soort ouders van doen gehad. Ouders met wie je elke dag een discussie aan moest gaan over je onderwijs. Waarom jij de dag zo had ingedeeld als jij had gedaan, en weet u..ging het nu over zwaar inhoudelijke zaken, waar ik uiteraard ook niet op zit te wachten maar dan kan ik daar meer begrip voor op brengen..het ging vaak over hele triviale zaken.

Zo gaf ik eens les aan een leuke groep kleuters en het schoolreisje kwam eraan. De schoolreisjes waren altijd een hele happening voor de kleuters maar ook voor de onderwijzers want er moest minimaal een speurtocht, verklede ouders, zwemmen,kampvuurtje, educatief verhaal, zelfgebakken broodjes in het schoolreisje zitten. De organisatie nam maanden in beslag en de ouders dachten ook altijd mee want dat was ouderparticipatie. En nu denkt u, die ondankbare mevrouw Williams, zijn er ouders die mee denken zeurt ze daar nog over, maar dit waren ouders die bijvoorbeeld bedachten, iedereen een kostuum en de juf naait deze. Meer in die trant moet u denken.

Alles was in kannen en kruiken en om 7 uur toen de collega en ik de laatste dingen doornamen brak er een enorme hoosbui los. Wij gingen na een uurtje in conclaaf met de directeur en besloten ons schoolreisje naar plan b te brengen, namelijk een speelpaleis waar ze de hele dag konden ravotten en eten en drinken bij de prijs in zat. De kinderen hebben de geweldigste dag van hun leven gehad…de ouders daarin tegen hebben nog maanden gemokt en lopen klagen bij ons. Ik vroeg mij regelmatig af wie er nu meer teleurgesteld was, de ouders omdat zij hun kostuum niet aan konden die dag of de kinderen bij wie wij geen enkele wanklank hebben gehoord.

Dus nee…missen doe ik hierbij mijn baan absoluut niet. En voordat iedereen roept dat onderwijs toch ook gemaakt wordt door ouders, zeg ik ja..tot op zekere hoogte. Maar ik denk dat ook hier geldt , schoenmaker blijf bij uw leest. U gaat toch ook niet op de stoel van de dokter zitten of van de glazenwasser?

Advertenties

12 thoughts on “Missen

  1. Zoals met alles (en ik hou zo op met nuanceren 🙂 ) zitten ook ouders statistisch op een normaalverdeling.
    Je geeft een groot stuk van de ontwikkeling van je kind over aan een school. Als je om wat voor reden ook geen of niet voldoende vertrouwen in die school en de leerkrachten hebt, dan moet je daar iets mee. Helemaal als je een academische opleiding hebt..
    Maar op anderen neerkijken – vanuit school of vanuit ouders – werkt never nooit niet.

    Dat gezegd hebbende krijgt de eerste de beste leerkracht die mij nog een keer meldt ‘dat het allemaal wel meevalt en vertrouw nou maar op mij’ om vervolgens zich niet aan de afspraken te houden en mijn kind in de soep te draaien, de volle laag van mijn academisch+ opleiding, gecombineerd met mijn hsp- en hoogbegaafd vermogen feilloos mijn vinger op de zere plekken in haar/zijn ontwikkeling (en al dan niet ziel) te leggen.
    Ik heb er nog spijt van mevrouw ‘ik ga met pensioen en ze kan het toch niet, dus waarom zou ik me aan de afspraken houden’ niet meer gesproken te hebben..

    Like

  2. Ik kan me goed voorstellen dat ouders best lastig kunnen zijn voor onderwijzers. Tegelijkertijd vind ik ook dat ze er voortdurend aan de haren worden bijgesleept. Dus ja, dan gaan ze zich ook met dingen bemoeien…

    Persoonlijk laat ik het onderwijs graag aan de experts over: de leerkrachten. Om die reden ben ik dan ook geen fan van ouderparticipatie. Als ik dat had gewild had ik zelf wel Pabo gedaan.

    Like

  3. Ik zou in deze huidige tijd echt geen leerkracht willen zijn, niet in het lager onderwijs en zeer zeker ook niet in het middelbaar- of hoger onderwijs. Als ik lees en hoor hoe het er in het land soms aan toe gaat op scholen. Bij mijn zoon op de basisschool hebben sommige ouders zich enorm misdragen, zijn agressief geweest of hebben bepaalde zaken zó hoog op laten lopen, niet normaal. Iedereen heeft ergens wat over te zeggen of te klagen. Vreselijk vind ik dat.

    Ik vind ouderparticipatie prima, voor hulp tijdens voorleesontbijt, een schoolreisje, spelletjesdag of eindfeest. Maar soms, bij ons op school, wordt er ook teveel van de ouders gevraagd. Dat werkt dan weer averechts.

    Ik laat het onderwijs zelf ook graag aan de school en leerkrachten over, zij hebben er tenslotte voor gestudeerd. Ik niet. Verder zorgen wij als ouders er wel voor dat onze zoon zich volgens de juiste normen en waarden gedraagt op school, wij zijn de opvoeders en niet de school. Hoeveel mensen zijn er niet (je zou ze de kost moeten geven!) die vinden dat hun kind door school opgevoed behoort te worden. Echt hoor, ze zijn er…

    Like

  4. Ik bemoei me niet met het onderwijs. Ben ervan overtuigd dat de leerkrachten de experts zijn. Gelukkig is er ruimte om zorgen te uiten over sociaal-emotionele ontwikkeling en dat vind ik veel belangrijker.

    Like

  5. Oef, blijft zeker lastig. Vriendin van mij is directeur op een lagere school en hoe zeer ik altijd geniet van de meeste verhalen, zou ik niet met haar willen ruilen en ga ook ik uit van ‘schoenmaker blijf bij je leest’:-)

    Like

  6. Ik had niet veel vertrouwen in de onderwijzers van de (toen nog) lagere school van mijn kinderen. Omdat zij (mijn kinderen) met plezier naar school gingen en zich goed ontwikkelden heb ik me nergens mee bemoeid alhoewel ik vaak de neiging heb gehad!
    n.b. volgens mij luidt het gezegde: schoenmaker, blijf bij UW leest!

    Like

  7. Tja, ik denk weleens dat mensen het gewoon ‘leuk’ vinden om ongevraagd veel commentaar te geven, maar even vergeten dat commentaar ontvangen iets gecompliceerder in elkaar zit. Iets met respect voor elkaar hebben, of zoiets…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s