Online daten

Veilig-online-daten Ik zag u al kijken..wat is er gebeurd in huize Williams, die voet heeft vast meer schade aangericht. Welnee, de voet is gekneusd, en mag nu met mate belast worden. Dank u wel voor alle lieve berichten en tips.

Maar terug naar het online daten, regelmatig date ik ook online..maar adem uit. Ik spreek regelmatig af met dames die ik ontmoet via het bloggen of in het creatieve circuit. Nu denkt u , dat is toch heel onschuldig en daar kan weinig aan mis gaan maar ik heb door de jaren heen gemerkt dat daar ook heel wat mis kan gaan.

Zo ontmoette ik vorig jaar tijdens een haak-lunch een hele aardige mevrouw, althans ik vond haar heel aardig. Toen ze mij zag riep ze , eindelijk ontmoet ik je in het echt wat ben ik daar blij om. Ik voelde mij een beetje verlegen eronder worden want alle dames keken naar ons. Uitgebreid ging ze met mij zitten kletsen en liet mij bijna niet meer los om met de andere dames te praten. Toen ik thuis kwam vertelde ik uitgebreid over deze bijzondere ontmoeting.

We hielden online contact, en toen ik moest afzeggen voor een haak high tea was ineens de liefde van haar kant over. En er kwamen heel veel mensen op die haak high tea, het was niet eens een 1 op 1 ontmoeting. Inmiddels heb ik het zo afgedaan dat ik overal ben geband en geblokt door deze mevrouw en ik heb echt geen flauw benul wat ik gedaan heb of niet gedaan (kan uiteraard ook ;-).

Eergisteren kwam er een workshop te sprake en die is in een dorp bij mij in de buurt. Maar zo”n dorp wat je moeilijk kan bereiken met het openbaar vervoer. Ik had al wel uitgesproken dat het mij een ontzettende leuke workshop leek en in de buurt. Gisteren kreeg ik een berichtje van een mevrouw , of ik ook ging want zij ging ook en het leek haar zo leuk om mij te ontmoeten. Even twijfelde ik, het volgende berichtje was echt heel lief, ik kom je ophalen met de auto en breng je ook weer thuis.  Goed dacht ik, er zijn niet alleen maar vreemde dames op deze wereld, dus ik waag het erop!

Toch blijft het spannend hoor, want je kent elkaar totaal niet en dan ga je zo met elkaar op stap, maar daar heb ik wel weer een hele leuke ervaring mee. Toen ik naar de haaklunch ging was er ook een mevrouw die mij aanbood mee te rijden. Ik heb nog steeds contact met haar en haar moeder. Regelmatig appen we over onze schildklier want we hebben er dezelfde problemen mee en over haar schattige kinderen die nog heel klein zijn. Inmiddels kent ze de middelste ook al die haar haakliefde voor dieren haken weer deelt. Dus het kan uiteraard ook gewoon goed gaan !

Maar ik heb nog meer dates in het verschiet, aankomende zomervakantie ga ik zelfs een paar dagen logeren bij mijn “zus’. Deze mevrouw en ik lijken heel veel op elkaar dat we elkaar voor de grap zus noemen. Ik heb haar al een paar keer ontmoet en ik ga deze creatieve dame helpen een prachtige zomerjurk voor zichzelf te maken. En aankomende zaterdag krijg ik hoog bezoek uit het westen!

Ook deze date is weer veilig, want ik ken de betreffende persoon al van een paar keer ontmoeten. Meneer Williams gaat de lunch maken want die is helemaal gespecialiseerd in haar dieet wensen. En de ricotta taart…gemaakt van echte ricotta van de buffel.  Dat online daten is zo gek nog niet 😉

Advertenties

Het feest en de voet

Vorige week hebben wij een masterlijk feest gevierd. Onze oudste heeft haar master gehaald. Trotser dan die dag konden wij niet zijn aangezien zij na haar verdediging ook nog eens een 8 op haar master kon zetten. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel mensen zien stralen die dag en de dame zelf straalde het meest!

Nu stond dit feest al een tijdje vast en de uitnodigingen waren de deur uit , we gingen een tuinfeest houden.Voor ons een aanleiding om de tuin eens helemaal goed op te ruimen. Aangezien we een ruime tuin hebben nam dit karweitje nogal wat dagen in beslag en uiteraard een dag voor het feest moest er nog een laatste karweitje worden gedaan. Er stond nog een massieve tafel die aan het rotten was en die zou meneer Williams in stukjes gaan slaan. Een laatste poot deed moeilijk..en uiteraard was daar de beste stuurlui…zucht…ik moet dat toch eens afleren.

Eerst deed ik meneer Williams iets voor maar dat werkte niet, en toen ging ik iets naar achteren staan en door de actie vloog ineens de massieve tafelpoot door de lucht en landde…echt helemaal loodrecht op mijn voet. Kent u dat , dat u iets ziet gebeuren en dat u denkt..dit is gewoon niet waar , wat er nu gebeurt. Dat de pijn nog niet eens uw hersenen heeft bereikt?

Meneer Williams was compleet verbijsterd en ik zei alleen maar het gaat wel, ik strompelde naar binnen waar mijn kinders waren. Die gelijk met ijsblokjes aan kwamen rennen en toen keek ik naar de voet. Hij was amper beschadigd aan de buitenkant maar de pijn …. Hoe moet dat nu morgen, jammerde ik gelijk. Ik had voor het feest een nieuwe jurk gekocht en hoe leuk was dat om daar een hakje onder aan te trekken.

De dag van het feest was mijn voet een ballon, mijn ruimste ballerina trok ik uit de kast om mijn voet in te wurmen. Naast de dikste voet was het ook nog eens de warmste dag dus mijn voet hield heel veel vocht vast. Het andere voetje was gewoonweg een schim er bij vergeleken. Tijdens de verdediging zat ik keurig met het voetje omhoog, en de rest van het feest heb ik veel zittend doorgebracht met de voet omhoog.

Inmiddels is de voet iets geslonken, de tenen zijn blauw, ik kan prima lopen maar loop ik te lang of zit ik te lang met de voet naar beneden dan zwelt de voet op. Dan lijkt het net alsof er een kussen in mijn voet komt. Bovenop mijn voet heb ik nog veel pijn en inmiddels ben ik ook wel mijn huis een beetje zat, want ik kan vrij weinig. Een stukje lopen lukt amper, fietsen durf ik niet omdat ik dan mijn voet op de grond moet gaan zetten en dat lukt nog niet in onverwachte bewegingen.

Voor mijzelf is morgen de deadline , als de voet dan nog zo is ga ik eens de dokter bezoeken want u begrijpt, de horrorverhalen over gebroken middenvoetsbeentjes zijn mij natuurlijk al in den treure verteld 😉

Chaos en structuur

Regelmatig maak ik het grapje dat mijn tweede naam chaos is, en in mijn huis laat ik die chaos redelijk toe. Ook omdat ik in sommige gevallen niet weet hoe ik het precies moet aanpakken. Een rommelige keuken, geeft direct paniek en loop ik sneller voor weg dan voor een moeilijk patroon of vraagstuk des levens.

In mijn werk hield ik altijd, soms wel eens manisch ernstig ,vast aan structuur. Dit gaf mij houvast en zo wist ik ook dat ik alles behandelde wat er nodig was. Daarnaast was er echt wel ruimte voor onverwachte dingen (liever niet ..daar ben ik eerlijk in) maar het liep goed.

Gistermiddag was ik op de les voor costumière en wederom viel mij op hoe chaotisch de juf was. Sinds maart volg ik haar lessen en ik lever van alles in. Ineens moest mijn huiswerk anders worden ingeleverd. En de map met de verschillende stoffen die ik volgend jaar moet kennen, werd met een cursist behandeld terwijl deze mevrouw eind van de week examen in dit onderdeel doet. Ik vind dat kort dag..op zijn vriendelijkst gezegd, want ik ben ook een controlfreak en streber..als ik volgend jaar examen ga doen, dan moet ik niet meer aan het begin van de week nog eens aan een onderdeel moeten beginnen met leren.

Ook merk ik vaak dat ik dingen voorbereid voor de les en dat de juf dan ineens denkt, nee we gaan iets heel anders doen hoor. Ik word daar een beetje wiebelig van, vroeger waren dit de leraren die mij kwijt raakte in de les. Ik haakte dan compleet af en liet het vak totaal links liggen, ook al haalde ik er enorme onvoldoendes voor. Als ik de structuur niet doorzie dan lijkt het wel alsof er een zwart gordijn voor mijn ogen en verstand trekt. Ik kan ook slecht tegen mensen die niet duidelijk zijn. Daar word ik nerveus van, want ik ga dan altijd twijfelen, doe ik het goed, pak ik het wel juist op, waarom doet zij/hij nu zo?

Regelmatig hoor ik van dit soort mensen (klinkt zeer generaliserend )dat ik zo eigenwijs ben en mijn eigen plan trek. En dat klopt ook..als je mij een gevoel geeft van onveiligheid, chaotisch handelen/denken, en het gevoel geeft dat ik het niet goed doe, dan trek ik mijn eigen plan. In dit geval wil ik het heel  graag leren want ik vind het ontzettend leuk, en het ligt mij heel goed. De jurken vliegen onder mijn naald vandaan ;-).

Gisteravond heb ik de exameneisen bekeken op de site, ik heb een map gemaakt voor de stoffen, een extra boek aangeschaft en een planning voor mijzelf gemaakt. Volgende week laat ik dit zien aan de juf, want ik houd haar wel netjes op de hoogte. Ze is namelijk wel heel goed in haar vak. Ik kam haar niet af, ga geen moeilijke gesprekken aan, zoveel mensenkennis heb ik nu ook wel, dat ik haar kan inschatten qua persoon.

Een beetje mopperend deed ik mijn verhaal gisteravond aan mijn vriendin, die laat mij dan altijd uitrazen en aan het eind zei ze heel droog, maar ze woont wel heel mooi. En daar moest ik vreselijk om lachen want dat is wel zo, mijn juf woont prachtig! Mijn vriendin had mij gisterenmiddag naar les gebracht ivm de vele regen en toen ze het huis zag en het uitzicht hadden wij al snel een plan gesmeed om iets in de thee te doen van de juf, zodat zij met haar vriend en ik met meneer Williams ,daar konden gaan wonen. Want het huis is zo groot, daar kunnen wel drie gezinnen in wonen.

Met een beetje chaos en veel structuur gaat het helemaal goed komen, daar geloof ik direct in en flexibiliteit want dat is ook wel een puntje waar ik moeite mee heb, maar dat is voor een andere keer 😉

 

 

Overgang

Afgelopen week werd ik benaderd door een mevrouw die zoveel last had van pms en overige problemen, ze werd er helemaal wanhopig van. Of ik vrijwillig had gekozen voor de operaties en of ik er nu van opgeknapt was. Vandaag las ik bij kliefje hetzelfde probleem en ik vind het zo vreselijk dat zoveel vrouwen hier mee rond lopen.

Zelf had ik er mega, mega last van. Dat meneer Williams er nog is , is soms nog een wonder. Ik begon het zo”n twee weken voor de daadwerkelijke ongesteldheid te merken, ik werd korter aan de kont, moe, hangerig en ineens zag ik dat het huis niet zo was als ik wilde dat het was. Uiteraard was dat Meneer Williams zijn schuld, trouwens al die zware wereldproblematiek..meneer Williams…de kinderen vervelend..meneer Williams…en zo kan ik wel doorgaan. In bed lag ik heel vaak te huilen omdat ik mij zo rot voelde, onbegrepen, pijnlijke buik (endometriose is ook dol op pms) en niets kwam er uit mijn handen. Ik sliep slecht, sleepte mij naar mijn werk..en dan is met kinderen werken loodzwaar, en sleepte mij terug naar huis waar een springend gezin stond te wachten.

Menigmaal heb ik ook gedacht..ik ga dit niet meer trekken. Ooit zei een verpleegkundige tegen mij tijdens mijn eerste bevalling, als je denkt “ik spring met bed en al het raam uit, dan word je kind geboren”. En dat was met de pms net zo, als ik dacht vandaag is het einde, de wereld wordt niet meer mooi ..was daar de verlossing. Het begon al met een stevige migraine en net als na een mooie zomerdag er regen gaat vallen, zo voelde de ongesteldheid ook. Ik sprong uit bed, en de dag was weer mooi. Zat daar aan het ontbijt niet de liefde van mijn leven, die ga ik eens uitgebreid knuffelen. Kinders wat gaan wij doen?

Uiteraard heb ik doktoren bezocht, homeopathische korrels gehad, klankschalen therapie, verschillende diëten, sporten, rusten, mediteren, wat heb ik eigenlijk niet gedaan om dit leefbaar te krijgen. Verschillende adviezen gekregen want een duidelijke oplossing voor dit probleem is er niet. Ze zwaaien snel met antidepressiva, of andere chemische rommel. En ik heb ook de pil geprobeerd maar die maakte het alleen nog maar erger, een mirena spiraal…tot 2 keer aan toe. Prima voorbehoedsmiddel…ik bleef namelijk ongesteld…

En mij werd steeds voorgehouden..maar de overgang…die is vele malen erger. Dus hield ik mijn eigen operaties tegen, want ik had al veel eerder geholpen kunnen worden. Maar ik was er doodsbenauwd voor. Nu zit ik in die overgang, ik heb het wel eens warm, mijn 22.30 opvlieger is hier reden voor een grapje. Ik slaap onder een enkel dekbedhoesje in de zomer en slaap niet meer zo vast als vroeger. Mijn huid is droog, mijn haar niet meer zo dik, en soms kan ik huilen bij een baby of een pupje. Ook huil ik tranen met tuiten bij zielige films, en vergeet ik regelmatig waarom ik naar boven liep.

Maar….ik voel mij zoveel rustiger, elke dag is min of meer gelijk , er zitten geen zware periodes meer in. Ik smeer met bodylotion, ik was mijn beddengoed wat vaker, heb laagjes kleding en let op mijn eten. Ik drink geen alcohol meer omdat mijn opvliegers triggert en op sommige dagen wil ik een kluizenaar zijn. Meneer Williams is elke dag mijn grote vriend (behalve als ie vervelend is ;-).

Voor mij is de overgang een zegen, en ik snap het helemaal als vrouwen zeggen dat wil ik ook. Maar wat ik niet begrijp is dat er niet verder onderzoek naar word verricht want vroeg in de overgang, verkort ook je leven. Dat is iets waar ik niet al te veel stil bij sta, en dan geldt het alleen bij een vroege overgang, heb ik begrepen. Waarom moeten wij zo doorworstelen, van ongesteldheid, bevallen, pms en uiteindelijk de overgang. Zou het niet zinvol zijn om er eens een heel gedegen onderzoek op te zetten? Want hoeveel vrouwen vallen door al deze dingen niet uit? Ik las laatst een onderzoek dat 40% van de vrouwen tussen de 45 en 60 die afgekeurd thuis zitten , zware overgangsklachten hebben. Dan praat ik gelijk over een economisch belang, daar is deze maatschappij toch heel gevoelig voor!

Lieve dames, houd hoop en wens ik u mijn overgang toe met 1 opvlieger om 22.30 uur en wat extra warmte.  Sla vast flink veel bodylotion in, vegan glijmiddel en spek uw bankrekening, want ik huismus, wil ineens gaan reizen 😉 En uiteraard frambozenthee, want voor overgangskwalen bestaan ook weer vele oplossingen!

 

Passie

Bij Joolz las ik een tijdje terug een artikel over hoe je van je passie je werk kunt maken. Dit soort vragen zijn mij ook in het hele afkeuringsproces continu gesteld en hoe hard ik ook nadacht, ik wist het gewoon niet. Inmiddels weet ik ook dat je de “verkeerde”vragen kan stellen om iemand tot een bepaald inzicht te laten komen.

Want de vragen die er in dit stukje stonden vond ik veel makkelijker om te beantwoorden en gaven mij ook veel meer inzicht. Ik gooi ze erin en mijn antwoorden erbij 😉50bd28ceddd7e6a3e5048e6a069312c0

Wie is jouw held/heldin? Beroemdheid en/of iemand uit je omgeving. 

Frida Kallo, Simone de Beauvoir, Aletta Jacobs, sterke vrouwen met een hele duidelijke eigen mening. Ze stonden voor bepaalde dingen in hun leven die op dat moment niet geaccepteerd werden. En toch zetten ze door!

Wat zal er worden gezegd als jij afstudeert of weggaat bij je bedrijf?

Dat heb ik al meegemaakt, ze vonden het ontzettend jammer.  Mijn personeelsmevrouw noemde mij een excellente leerkracht, met open blik naar een ieder kind en vol vernieuwende ideeën. Was ik niet ziek geworden, had ik dit nooit geweten want dit werd mij pas op de dag van ontslag verteld. Ik had dit graag eerder geweten.

Wat zou je doen als geld en tijd geen issue was?

Dan vertrok ik naar Noorwegen, met mijn gezin en dieren en ging daar in een leuk dorp wonen. Ik nam 30 schapen en leerde spinnen en verven en ontwikkelde prachtige wol. Ook ging ik kleding ontwerpen voor de mooie oudere vrouw van tegenwoordig. Ik ging stof ontwerpen en verven en zette een hele lijn op qua kleding en accessoires.

Wat deed je graag als kind?  

Ik speelde schooltje, en ik maakte allemaal kleren voor mijn barbies. Ik kon mijzelf uren lang alleen vermaken. Ook las ik heel veel detectives.  Enid blyton was toch ook wel een beetje een held.

Wanneer heb je eer van je werk?  

Als ik een ander er blij van zie worden, of het nu een zelfgemaakte sjaal of jurk is of een advies of een lekker gerecht. Mijn werk is pas af als de ander er blij van wordt.

Wanneer doe je dingen moeiteloos?

Als ik veel alleen-tijd heb, dan glijden de ideeën moeiteloos uit mijn hoofd, dan zie ik het grotere plaatje. Wanneer ik druk ervaar of iets niet goed begrijp dan sla ik compleet dicht.

Wat zou je morgen doen als je wist dat je niet kon falen?

Dit vind ik de moeilijkste vraag want ik heb veel faalangst. Ik zou mijn boek uitbrengen , zonder blikken of blozen.

Bijzonder, bedacht ik mij dat ik dit zo oplepelde, en ik weet ook wel waarom ik dit nu zo kan vertellen. Ik heb nu vanuit mijn hart/hoofd geredeneerd en niet gedacht, ik kan dat wel willen maar dat word hem toch niet. Want zo denk ik regelmatig, wat een leuk idee maar ja wanneer moet ik dat doen, kan ik dat wel doen, is dat wel wijs om dat te doen..en zo stel ik mijzelf wel 100 vragen in mijn hoofd en antwoord dan vaak een heel sociaal aangepast antwoord. En ga weer door met een ander saai werkje waar ik zeker van weet dat het goed komt.

Veel stof tot nadenken geven deze vragen tot weer, en wie het leuk vindt beantwoord ze ook . Ik ben ook altijd heel benieuwd naar de passie van een ander. En uiteraard staat dit helemaal vrij om te doen.

 

Een leven zonder facebook

757de315f3f73cea3cccb87c47b47583Over Facebook is al heel veel geschreven en veel mensen vinden ook eigenlijk dat ze het niet meer kunnen weg denken uit hun leven. De maker van de documentaire “een leven zonder Facebook”heeft dit onderzocht. Ik heb ontzettend genoten van deze documentaire want hij neemt de dingen wel erg letterlijk .

Zo maakt hij  een fake account aan en gaat dan vriendschapsverzoeken versturen. Als hij geaccepteerd is gaat hij die mensen bellen omdat hij hun telefoonnummer zo kan vinden op de pagina van diegene. Het mooist vond ik wel de reactie van die mensen. Ze waren compleet verbaasd dat hij dat deed. Een meisje vond het absoluut niet leuk, hij geeft ook direct aan, je wil wel vrienden worden maar ik mag je niet bellen, wat stelt die vriendschap dan voor?

Ook gaat hij op bezoek bij mensen, echt geweldig. Hij belt aan bij iemand en vraagt of hij binnen mag komen want ze zijn toch  vrienden. Alles post hij op Facebook van die middag en uiteindelijk schijnen ze ook “echte”vrienden te zijn geworden.

Maar het meest confronterende vond ik wel de overeenkomst tussen narcisme en de hele dag alles op Facebook posten. In de documentaire komt een psycholoog aan het woord die  via een test laat zien hoe narcistisch je bent. Ik vond dat heel bizar want die vergelijking had ik persoonlijk nog nooit getrokken.

Ik “ken”ook mensen die de hele dag door alles posten, ik ben heel eerlijk dat ik mij heel vaak afvraag of deze mensen geen andere bezigheden hebben. Ook vind ik dat sommige mensen dingen posten waarvan ik stijl  van achter over sla. Voor mij is Facebook regelmatig een soap.

In de documentaire interviewt de maker een meisje wat in een uur 43 keer op haar Facebook kijkt. Wanneer hij haar telefoon even in beslag neemt raakt ze helemaal van slag en kan ze amper communiceren. Daar schrok ik enorm van, dat er dus mensen (jong en oud ) zijn die zonder Facebook niet meer kunnen communiceren. De maker vraagt zich ook regelmatig af of dit wel een gezonde manier van communiceren is.

Waarvoor gebruik ik mijn Facebook bedacht ik mij toen gelijk? Mijn “vrienden”op Facebook zullen wel helemaal dol worden van al mijn likes op handwerksites. Verder volg ik blogs op Facebook (heel handig!) en eerlijk is eerlijk, ik zet er echt wel eens wat op. Als ik gewandeld heb, of van de honden, of als ik trots ben op mijn kinderen, of een heugelijk feit. Maar verder ..wacht, ik tag wel eens mensen in maffe of leuke dingen.  En verder ga ik het liefst gewoon met de mensen om, zie ik hun gezicht, lichaamshouding, kan ik dingen niet verkeerd opvatten of interpreteren.

 

Plan b

Nu het al dagen lang mooi weer is, begint mijn irritatie over het geluid steeds meer toe te nemen. Ik heb al een enorme allergie voor te harde muziek, of te veel geluid maar in combinatie met warmte en veel licht schiet ik gauw in de overgeprikkelde stand.

Vorige week bezocht ik een lezing van Gijs Horvers, hij is autist en gaf een lezing over autisme en een van zijn speerpunten was overprikkeld zijn. Iedereen heeft wel een of meerdere zintuigen die gevoelig zijn voor veel prikkels. Hij liet een filmpje zien waar heel veel lawaai, flitsende beelden waren te zien , ik vond het echt heel moeilijk en was ook blij dat het over was.

Zelf ben ik erg snel geprikkeld door geluid. Wat voor de een , een achtergrondmuziekje kan zijn is voor mij snel ruis of heel irritant. Ik krijg dan het gevoel alsof iemand met een stel spelden over mij binnenste heen gaat. Regelmatig heb ik dit geprobeerd uit te leggen maar als u een gelukkige bent die totaal niet snel overprikkeld raakt is dit heel moeilijk uit te leggen. Gijs beschreef in zijn lezing dit gevoel heel mooi als “het”. En dat hij het niet kan uitleggen.

Wanneer ik “het”ervaar merk ik dat mijn aandacht verslapt voor het gesprek of mijn bezigheid. Ik krijg dan het gevoel te willen ontsnappen, of te willen roepen “houd op”, in ieder geval wil ik een einde maken aan “het”. Want als “het te lang duurt raak ik overprikkeld en word ik boos, dan val ik uit naar mensen die er totaal niets kunnen doen. Een gewone vraag kan mij dan al over de rand duwen. Gijs beschreef dit allemaal in zijn lezing en uiteraard dacht ik gelijk , ik heb geen adhd maar autisme.

Dit is niet het geval, maar ik raak wel snel overprikkeld, door de me , door de ADHD. Nu had ik dit als kind al, want ik weet dat ik regelmatig in de zomer mij terug trok in mijn kamer in het donker. Dan was het stil en rustig en had ik van niemand last. Zo kon ik weer opladen. Maar in deze maatschappij is dat een stuk moeilijker.

Tegenwoordig is er overal geluid, de vele auto”s, de brommertjes, de enorme hoeveelheid doe het zelfers die met mooi weer wakker worden (dit beschreef iemand van de week op Facebook;-) maar ook het volume van mensen hun stemmen. Op gewone gesprekstoon met elkaar praten lijkt tegenwoordig niet meer te kunnen.

Gistermiddag kreeg ik een vriend op  bezoek en ik stelde voor in de tuin te gaan zitten. Let niet op de buren ,want hun vriend met Gilles de la tourette is op bezoek zei ik schertsend. Nu heeft deze jongeman dit niet echt maar hij vertoont wel alle trekken. Hij praat echt op verschillende volumes, roept ineens woorden zoals k*t en nog meer van dit soort termen. Kan ineens gaan gillen in de tuin. Nu komt dat vaker voor bij deze jongens in dat huis, dus wie weet is het huis gerelateerd ;-).

Wat vooral op zo”n moment speelt is dat je het gevoel hebt de regie te verliezen, jij wil uiteraard niet overprikkeld raken. Want je wil gewoon kunnen functioneren en voor dit soort situaties is er een plan b nodig. Gijs Horvers heeft daar een heel boek over geschreven wat ontzettend fijn weg leest en heel veel tips en tricks bevat dus echt een aanrader ook als u geen autist bent. Maar plan b is nodig om te zorgen dat je niet in paniek raakt als het anders gaat dan dat u wil of denkt dat het gaat.

Gisteren belde de buren aan met de mededeling dat ze zaterdag een feestje geven. Dat het wel eens lawaaiig kon zijn. Mooi  weer + drank + jongeren + feest..ik geloof dat dat een formule is voor overprikkeling. Meneer Williams kwam later thuis en ik vertelde hem van het feest en van mijn plan b, wat als we dit weekend hier in de buurt een huisje huurden? Iets met een zwembad, in het bos? Meneer Williams was gelijk enthousiast en het feestje an sich gaf al geen overprikkeld gevoel meer. Nu is het natuurlijk niet de bedoeling dat we dat elke keer doen, maar op dit moment is het wel de oplossing voor ons overprikkelde gevoel.

Het was een hele informatieve lezing, die veel eyeopeners gaf, net zoals het boek. Want als je eenmaal in overprikkelde staat bent, dan ben je vaak niet meer in staat om rationeel te redeneren. Dan wil je of vechten, dus je wordt boos en zeg je dingen waar je later spijt van hebt, of je wilt vluchten of je verstijft en heb je het gevoel dat alles over je heen gaat. Plan b maak je van te voren als je je goed voelt,zodat je daar naar terug kan grijpen. En uiteraard zijn er mensen die zeggen , dat heb ik niet nodig hoor , ik kan prima redeneren in een dergelijke situatie. Fijn, zeg ik dan op mijn beurt maar ik helaas niet. Ik ben enorm blij met plan B.