Brievenbus

leesbarebriefministerie-1

Vanmorgen kreeg ik een melding in mijn mail dat er een bericht stond in mijnoverheid.nl. Dat is weer iets nieuws (althans voor mij), alle overheidsinstanties sturen daar hun mail naar toe en dan krijg je in je gewone mail een melding dat er een mail klaar staat.

Hoezo omslachtig? Vroeger toen ik studiefinanciering kreeg, kreeg ik eerst een brief waarin stond dat ze een brief gingen sturen . De volgende brief kwam dan met de maandopgave, of met een wijziging. Toen dacht ik al, waarom doen jullie dat? Ik ga toch ook niet iemand bellen en zeggen, ik ga je morgen  bellen en hang dan weer op?

Naast dat ik het heel omslachtig vind, vond ik het ook altijd veel geld kosten. Er moest toch een brief worden aangemaakt, geprint, opgevouwen, in een envelop stoppen, postzegel erop, postbode doet m in de bus…en wat is de informatiewaarde..nul komma noppes. Maar ik ben geen goede rekenaar , maar ik denk toch dat die brief aardig wat kost en helemaal niets oplevert.

Nu ligt het bij dataverkeer tegenwoordig iets anders, maar ik vind het nog steeds omslachtig. Ik vraag mij dan ook altijd af hoe mensen dat bedenken. Zitten die mensen om de tafel met elkaar en dan zegt er eentje “vannacht werd ik wakker en ik had toch een goed idee, in plaats van de mensen hun informatie rechtstreeks in de mailbox/brievenbus te sturen , maken we iets nieuws. Het is een soort centrale brievenbus, en iedereen mag daar zijn post naar toe sturen, en je kunt alleen inloggen met je DigiD. Dan is het ook nog eens heel veilig.  En dan krijgen ze een melding dat ze de brief in hun digitale brievenbus zit, en als je m dan aanklikt linkt ie door naar de site waar de brief origineel vandaan komt. En als die site dan het niet doet, hebben de mensen pech gehad…”

Zou er dan geen heldere geest aan die tafel hebben gezeten die dan zegt, goh is dat niet wat omslachtig? Of zou die heldere geest gelijk weggepromoveerd zijn. Die moeten we hier niet hoor, van die “slimmerds”zeggen ze dan aan die tafel!

Het is toch bizar om zoiets te bedenken, en dan maar te zwijgen over het inloggen op de site. Hoe vaak ik al niet een ander wachtwoord heb moeten aanvragen, ook al heb ik het opgeschreven, dan klopt het toch niet en na drie keer word ik er uit gegooid vanwege te veel proberen.

Inmiddels heb ik de brief gelezen..het was een maandopgave..die ook gewoon op mijn bank komt, waar ik gewoon kan inloggen en het kan zien. Toch fijn al die dubbele informatie!

 

 

Advertenties

Reageren

luisteren-om-te-reagerenEen paar weken terug kreeg ik een appje van een oud collega, ik had haar minstens een jaar niet gesproken of gezien. Ze appte mij een uurtje voordat ik naar  costumière les zou gaan. “Ben je zo thuis, ik zoek een plek waar ik een uurtje kan overbruggen”. Ik las het en bedacht mij geen minuut. “Helaas, mijn les begint over een uur, en ik wil nog eten met de middelste, maar andere keer leuk”. Ik hoorde daar helemaal niets op terug.

Ik vond dat op zijn minst erg onbeleefd. Je vraagt om iets en iemand geeft je antwoord en omdat het antwoord je niet uit komt, reageer je niet. Als ik een vraag stel aan iemand ga ik er niet gelijk van uit dat ik een antwoord krijg wat ik graag wil hebben. Uiteraard hoop ik dat wel, anders vroeg ik niet. Maar ik weet dat het ook niet kan.  Ook vind ik de omstandigheden meespelen. Iemand die ik een jaar niet hoor of zie, en dan zegt kan ik bij jou een uurtje overbruggen vind ik nogal brutaal. Als een van mijn vrienden dit zou vragen zou ik er over nadenken want het is wel onrust maar ik denk nu ik dit zo schrijf dat ik dat wel zou doen.

Nu heb ik gemerkt dat veel mensen niet reageren als het antwoord hen niet aanstaat. Wie daar ook een kampioen in is, is mijn eigen moeder. Ze mag mij graag de hele dag door appen. Met hele onnozele dingen, dat het koud is, of dat ze de krant bij de buurman uit de bus heeft gehaald, of ineens vraagt ze tig keer, hoe het is met een van de kinderen. Afgezien dat ik hier doodmoe van word, kan ik er ook nog eens niets mee.

Vandaag had ik een mindere dag, een extreem vermoeide dag, ik liep naar beneden en merkte dat het ontbijt maken mij al enorm vermoeide. Ik herken zo”n dag en ken ook de remedie, veel rust nemen vooral van allerlei impulsen van buitenaf. Zo”n dag ligt mijn telefoon ook vaak buiten mijn bereik. Toen iedereen vanmiddag thuis kwam dacht ik laat ik eens kijken en had mijn moeder buiten haar oeverloze berichtjes ook nog geappt, heb je een app verbod? Waarop ik reageerde , nee slechte dag.

Gelijk doodse stilte van haar kant, ik vind dat zo bijzonder. Ik zou persoonlijk gevraagd hebben of ik iets kon doen of wat dan ook maar nee, gelijk stilte. Dat is voor mij een vreemd iets. En ik vind het heel onbeleefd, je kan op z”n minst antwoorden, naar of sterkte, what ever.

Reageren is een kleine moeite, en ook nog eens beleefd. En wat kost het voor moeite om te typen, goed andere keer beter of sterkte? Ik moet mij tegenwoordig inhouden bij dit soort personen om ook zo terug te reageren of niet, want dat gaat zo tegen mijn gevoel in.