18 jaar

e482573c246c590bd5081d1d600c3fac

Vandaag hebben we feest, meneer Williams en ik vieren ons 18 jarig samenzijn en ons 16 jarig huwelijk. En wat ik zo leuk vind van de sociale media is dat overal de felicitaties vandaan komen. Meneer Williams stuurde mij vanmorgen een appje, heb je het op het op facebook gezet want de collega s vroegen gelijk om gebak 😉

En niet om zuur te doen maar 18 jaar geleden was het allemaal wel wat anders. Toen ik voorzichtig vertelde dat ik met Meneer Williams verder wilde waren de commentaren niet van de lucht. Vriendschappen liepen er op stuk, en iedereen had een mening en die mochten ze van zichzelf ook allemaal vertellen. Want gelooft u mij, niets pril geluk of leuk ontvangen worden. Op een enkeling na dan.

Regelmatig zat ik met tranen in mijn ogen als er weer een “leuk “grapje werd gemaakt. Ik was toen ook niet zo assertief als vandaag de dag. En Meneer Williams heeft ook regelmatig wat over zich heen gehad. Vooral van zijn familie.

Als je iets doet wat niet binnen de perken valt van het “normale”leven ben je aangeschoten wild. Je bent niet iemand die gelukkig is met iemand, welnee je bent een oudere vrouw met een jong jongetje (alsof ik meneer Williams van de kleuterschool had weggenomen). En weet u..wij waren 22 en 32, als ik daar op terug kijk dan denk ik, wij waren beiden nog kippies.

Maar ineens ben je dan 18 jaar verder, drie prachtige kinderen, twee al afgestudeerd, een heerlijke puber. We hebben ons leven, waar we ontzettend dol op zijn. Een leuk huis en vrienden die ons accepteren, want er zijn nog steeds mensen die het vreemd vinden dat wij zoveel (krijg gelijk het patricia paay effect) leeftijdsverschil hebben.

We vieren lekker feest, en we gaan gewoon door, want het bevalt eigenlijk wel goed zo. Na 18 jaar is iemand zo vertrouwd, niet weg te denken uit mijn leven!

Gooische vrouwen

Een klein berichtje op mijn facebook bracht mij 23 jaar terug in de tijd. Het berichtje was van  ooit eens mijn beste vriend. Ik had mij nooit kunnen voorstellen dat wij niet meer elkaars beste maatjes zouden zijn .  We belden elkaar dagelijks, we winkelden samen, hij was mijn steun en toeverlaat toen ik thuis zat met twee hele kleine meisjes.  En toch liep alles helaas anders.

Ik leerde hem kennen op een verjaardagsfeestje van een dochter van mijn vriendin. Hij was een collega van haar en was dol op kinderen. De wetten lagen toen nog niet zo als nu, hij en zijn vriend zouden geen kinderen samen krijgen. Dat vertelde hij mij gelijk de eerste keer. Hij wilde zo graag vader worden. Ik had een ruim 2 jarige oudste die gelijk haar hand in de zijne legde om hem mee te nemen naar de speelgoedhoek. Na de verjaardag wisselde. we telefoonnummers uit en na ons eerste telefoongesprek waren we “verkocht”.

We konden het geweldig goed met elkaar vinden. Op dinsdag ging ik altijd op het werk bij hem langs om ff te kletsen, en te lunchen. Als zijn collega”s de oudste en mij zagen aankomen dan riepen ze al, je vrouw en kind zijn er. Hij vond het heerlijk om met de oudste rond te rijden in de buggy en dan kletsten we honderduit. Onze mannen konden het ook prima met elkaar vinden , regelmatig aten we samen of ondernamen we samen iets.

De mannen gingen dan serieus praten en wij zagen altijd iets leuks of iets lekkers waar we over konden beppen. Zijn man was serieus en vond ons soms te luidruchtig en vroeg dan of wij piano konden doen. Dat bleef altijd ons grapje piano he , als we weer eens dubbel van de lach lagen.

Toen ik in verwachting raakte van de middelste waren zij er in onze bange dagen, iedere keer naar het ziekenhuis, iedere keer angst. Zij vingen de oudste en de ex op. De eerste dag na de bevalling kwam mijn beste vriend met pompoensoep aan. Ik mocht geen vast voedsel en hij had dit laten maken door een heel duur restaurant in de stad. Zijn vriend ging met de ex bij de middelste kijken en hield een heel klein baby’tje vast voor de eerste keer in zijn leven . De enige keer dat ik hem in tranen zag.

Maar er ontstonden scheuren in mijn relatie en in de zijne en we moesten er mee dealen. Dat ging niet altijd goed, en heel lang langzaam dreven we uit elkaar. Ik was gescheiden en Meneer Williams en de vriend lagen elkaar niet helemaal. Hij ging scheiden en ging een losbandig leven leiden. En zo was het ineens dat we elkaar jaren niet meer hadden gesproken.

En nu las ik dit berichtje, en heb liggen malen over alle leuke dingen die we meegemaakt hadden en het liefst stuurde ik het berichtje, kom vanmiddag langs, de witte wijn staat koud, neem jij die lekkere kaas mee voor ons kaasplankje . En dat we dan gillend van de lach aan de keukentafel zouden zitten en na het eten de mannen lieten oppassen om dan samen de stad in te gaan. Want zoals hij altijd zo mooi zei, honger krijgen mag rustig, maar eten doe je thuis 😉

Ergens ben ik bang dat ik de herinnering verpest want het is zo lang geleden. Er is zoveel gebeurd en anderzijds mis ik hem nog steeds.Helaas zal die witte wijn niet meer gaan,of misschien 1 glaasje . En ik weet dat de herinnering soms mooier is dan de werkelijkheid.

Afhankelijk

Gistermiddag kreeg ik tijdens mijn les heel goed nieuws, de oudste was geslaagd voor haar rijbewijs. Ik was helemaal blij en  er ontspon een gesprek over het rijbewijs. Uiteraard was de mededeling dat ik geen rijbewijs had voer voor een uitgebreide discussie. Want hoe kwam ik dan bijvoorbeeld op een regenachtige middag op les?

Ik vertelde dat Meneer Williams mij had gebracht en ook ophaalde. Nu had meneer Williams dit zelf aangeboden want hij was die dag vrij en bood spontaan aan om mij te brengen en halen zodat ik wat energie zou sparen om s avonds met hem een leuke film te kunnen kijken. Prima deal, doet hij regelmatig dat soort dingen en ik vind het heel lief en aardig van hem. Ik voel het ook niet dat ik afhankelijk van hem ben.

Volgens de dames van les was ik wel afhankelijk, want wat als Meneer Williams de benen nam of dood ging. Dat zou kunnen zei ik maar dan zie ik wel verder hoe het gaat. Als ik met alle scenario”s rekening moet gaan houden kan ik beter stoppen met een leven leiden want dan kan je niets meer.

Ik gaf aan dat iedereen afhankelijk is van iemand of iets anders. Nu zit er een hele hippe dame op les die alles beter weet. Ik zal eerlijk zijn vanaf het moment dat ik haar zag dacht ik, wij worden geen vrienden. Hoeft ook niet maar ik merk dat zij mij erg irriteert. De hippe dame laat op maandagmiddag haar kinderen ophalen door oma. Oma moet daarvoor van de ene kant van de stad naar het centrum fietsen en dan met de kinderen naar de andere kant van de stad fietsen om thuis met ze te gaan zitten. Ik gaf aan dat zij dus ook afhankelijk was, alleen van oma in dit geval. Uiteraard zag ik dit helemaal verkeerd.

Maar voor mij is het zo klaar als een klontje, we zijn allemaal afhankelijk van elkaar. Op verschillende manieren en in verschillende mate. Ik vind dat ook niet erg. Het wordt pas vervelend als iemand je afhankelijk maakt, of je afhankelijk voelt van iemand.Dat is voor mij het verschil, ik hoef namelijk niet elke dag te bewijzen dat ik onafhankelijk ben. Ik vind het prettiger om samen te werken met iemand, in welke relatie dan ook.

Afhankelijk heeft ook vaak een negatieve lading terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Het kan ook heel positief zijn, en zo benader ik dat ook.Werkt voor mij veel beter 😉

Herinneringen

Na 2 dagen zware migraine was ik best depressief, de hele wereld was slecht, en de promotie van meneer William stom want ik wilde zelf werken. En niemand vond mij aardig. Zelfmedelijden ten top. Toen stuurde iemand mij een berichtje , iemand die ik online breiles geef, wat dan wel weer heel leuk is. En ik keek in mijn facebook brievenbus en zag een berichtje van iemand uit een ver verleden.

De mevrouw in kwestie schreef een opgewekt berichtje dat het al zolang geleden was maar dat ze mij onmiddellijk herkende. En of ik nog de vele middagen kon herinneren die we hadden door gebracht bij ons in de schuur met het uitvoeren van scheikundeproefjes en onderwijl bracht mijn moeder de lekkerste chocomelk ooit.

In eerste instantie dacht ik, huh..gaat mijn geheugen zo snel achteruit dat ik hier totaal geen herinnering meer aan heb? Hoe kan dit gebeuren? Maar toen ging ik nog eens goed nadenken. Ik vond de mevrouw in kwestie eigenlijk helemaal niet zo aardig op de middelbare school. Ze was namelijk stapel verliefd op de ex en hing altijd aan zijn lippen als hij maar boe zei. Verder kon ik mij alleen maar herinneren dat ze met aardrijkskunde achter mij zat met haar vriendin te mekkeren over hoe belangrijk alle schoolvakken waren.

Ik leerde vreselijk makkelijk en deed in die periode alleen maar mijn best voor school als er een proefwerk aan kwam en verder vierde ik feest. Niets geen scheikundeproefjes in de schuur. Die schuur van ons daar konden amper twee fietsen in staan en volgens mijn moeder stopte ik daar een kat van ons in als ie stout was geweest. Maar waar mijn moeder en ik blauw om hebben gelegen is om het chocomelk verhaal. In die tijd namelijk werkte mijn moeder fulltime in het onderwijs en vierde ze feest. Ze was net bij mijn stiefvader weg en ze vierde haar vrijheid. Daarnaast is mijn moeder iemand die best een glaasje chocomelk wil maken, uit een pak, in de magnetron maar verder niets bijzonders.

Mijn moeder riep gillend van de lach uit dat de enige proefjes die zij wist die ik deed waren biologie proefjes. Als vanouds moesten we vreselijk lachen, we waren er al over uit dat ik geen dementie had maar dat die mevrouw mij verwarde met iemand anders. Ik schreef een keurig berichtje terug waarin ik vermelde dat ik wel wist wie ze was maar totaal geen beeld had bij haar herinneringen aan vroeger.

Mijn donkere bui was verdwenen, het vele lachen had mij weer op de juiste plek gebracht en zingend begon ik vandaag mijn dag. Vanmiddag neem ik een lekker glas chocomelk, uit een pak , opgewarmd in de magnetron 😉 Dank je wel oude klasgenoot!

 

Gewoon

 

downloadTijdens het gesprek met de mevrouw van school, liet zij meerdere keren ontvallen dat de jongste “gewoon”moest leren praten over wat hij voelde en dacht. Ik vind dat altijd heel bijzonder dat mensen denken wat voor hen gewoon is, ook denken dat dat voor een andere ook heel gewoon is.

Ik maakte een tijdje geleden ook zoiets mee, uit een compleet onverwachte hoek. Ik kamp sinds het einde van vorig jaar met een aantal blessures. Vorig jaar december gleed ik uit in het bos en kwam nogal raar neer. Mijn knie deed pijn en mijn schouder nog veel meer. Ik ging naar de fysiotherapeute die mij daarvoor behandelde. Na de schouder kwam de voet door de tafelpoot en daarna kwam de gekneusde enkel uit Maastricht.

Door al deze blessures zakte het sporten steeds verder weg. Ik kreeg er geen ritme in en ik zat om de haverklap op de bank een blessure uit te zitten. Mijn sportmaatje verhuisde naar het westen en ik kon niet de moed opbrengen om in mijn eentje naar de sportschool te gaan. Dit gaf ik allemaal aan bij de fysiotherapeute. Zij had daar begrip voor en bood mij aan een handje te helpen vanaf de volgende afspraak.

Toen ik op deze afspraak kwam, had ik blijkbaar een afspraak met haar evil twinsister want ik kreeg te horen dat ik heel veel blessures had gehad dit jaar. Dat dat niet de bedoeling was, nee..uiteraard niet. Laten we wel wezen..ik lig daar iedere keer…en niet voor mijn lol. En ik moest “gewoon”meer sporten. Ik gaf aan geen sportmaatje meer te hebben, dat de sportschool toch niet helemaal mijn plek was, te veel herrie, te veel mensen, te veel prikkels. Dan moest ik mij daar maar “gewoon”over heen zetten. Waarom ging ik niet “gewoon “met mijn man sporten. Ik was helemaal verbijsterd.

Van alle mensen in de wereld had ik dit niet van haar verwacht. Ze gaf ook aan dat dit onze laatste afspraak was, want ik kon wel denken dat het zo gezellig was maar dat was niet de bedoeling. Ik was helemaal flabbergasted.  Op dat moment was ik zo verbijsterd maar ook heel erg verdrietig want zij was toch diegene die mij uit een heel diep dal had getrokken en ik vond haar heel aardig en een goede fysiotherapeute.

Uiteraard heb ik dit laten bezinken en er een pittige mail naar toe geschreven. Want laten we wel wezen..ik kom daar met een “gewone”hulpvraag en ik word “gewoon” de praktijk uit gebonjourd. En er is nog nooit 1 onvertogen woord gevallen, ik volgde keurig haar adviezen op. Mijn enkel is nog helemaal niet goed, mijn onderrug doet door het lopen heel veel pijn, omdat ik “gewoon “anders ben gaan lopen door de blessures. Eigenlijk zou ik hier  “gewoon”hulp bij nodig hebben .

Maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om naar haar terug te gaan. Ik vind haar gedrag namelijk niet “gewoon”. En bedenk ik mij maar zo , er zijn genoeg aardige fysiotherapeuten die wel “gewoon “doen.

 

Ras-adhders

1981 : Jouw ouders zijn niet getrouwd, naast mij staat een vervelend mannetje wat bij mij in de klas zit. Het mannetje heeft een sarhoofd, en ik vind het een rotkind. Jij bent stom want je hebt rood haar, en jouw ouders zijn niet getrouwd. Ik denk aan mijn moeders worden van die morgen toen ik al klaagde over dit ventje, sta er boven. Maar ik denk ook aan mijn stiefvader zijn woorden, 1 keer flink er op slaan en het is over.

Het ventje doet zijn mond open en ik bedenk mij geen moment en tik hem op zijn oog. Ik schrik van mijn eigen actie en het ventje begint te huilen. Zij heeft mij geslagen, zij heeft mij pijn gedaan. Bij de conrector moeten wij ons verhaal doen en het ventje vertelt luid jammerend zijn verhaal, dat ik hem zomaar heb geslagen. De conrector kijkt mij aan en vraagt op luide toon of ik dat zomaar heb gedaan. Ik ben nog verbijsterd en geschrokken over mijn actie en kan geen woord uitbrengen. Als je niets zegt dan blijf je maar na.

2016: De telefoon gaat, een mevrouw van school die op hoge schelle toon mij meedeelt dat mijn zoon in een vechtpartij was verwikkeld. Alle gedachten en gevoelens buitelen door elkaar heen. Ik schrik hiervan zeg ik , nou dat mag ook wel snerpt ze aan de andere kant want wij zijn een veilige school en dat willen wij ook zo houden. En uw zoon wil ook niet vertellen waarom hij heeft gevochten. Dat klopt zeg ik gelijk want mijn zoon heeft ADHD, en een van de dingen die daar kenmerkend voor zijn is dat hun actie sneller komt dan dat ze nadenken op dat moment.  En dat ze daarna niets zeggen omdat ze verbijsterd zijn door wat ze gedaan hebben. Dat is geen excuus roept ze gelijk, dat geef ik u ook niet zeg ik inmiddels al erg geïrriteerd, ik leg u uit hoe mijn zoon  reageert in deze situatie.

Later die middag drinken we chocomelk, hij zit tegenover mij en hij vertelt hoe de jongen hem continu klierde en vervelende dingen zei. En toen zei de zoon, sloeg hij mij op mijn mond en rende hij weg. De zoon had zich geen moment bedacht en rende hem achterna om hem onderuit te halen. Maar dat heb je niet verteld ? Nee, ik weet dan niet hoe ik mij voel, het lijkt wel of ik dan bevroren ben van binnen. De herkenning is groot, wij zijn twee ras-adhders, dat weet ik al vanaf dat hij een klein kind is.

Ik denk na, ik houd niet van geweld, ik houd niet van pesten, ik weet dat sommige kinderen/mensen pas stoppen als ze merken dat jij een hele zichtbare grens aangeeft. Dat deze grenzen verbaal of zelfs met lichamelijke acties kracht moeten worden bijgezet. Ik weet ook dat jongens op deze leeftijd vaak de pikorde bepalen door vechtpartijen maar dat dat not done is om te zeggen.

Maandag ga ik naar school om er over te praten, dan heb ik de dingen in mijn hoofd op een rij gezet. Dan is alles een beetje geluwd, vooral in het hoofd van de zoon en van zijn moeder.

Een kleine pauze

Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling om een pauze in te lassen, ik had geen speciale reden of iets dergelijks. In mijn hoofd schreef ik elke dag een blogje, over iets waaraan ik dacht, of wat ik meemaakte of wat mij bezig hield. Deze blogjes bedenk ik vaak tijdens het honden uitlaten, dan loop ik in het bos en dan heb ik ineens heel veel ruimte in mijn hoofd om te schrijven. En dan kwam ik thuis en dan dacht ik eerst een kopje thee..en dan ineens was het een paar uur later en had ik niets geschreven en dacht ik , morgen dan maar.

Vandaag is dan eindelijk morgen geworden, en zal ik u bijpraten. Neem een kopje thee of koffie erbij en wat lekkers want we hebben heel wat te vieren hoor! Allereerst is de oudste vandaag 25 geworden! Een kwart eeuw moeder, het voelt totaal niet zo aan. Ik kan mijn ogen dicht doen en ze komt er weer aan gerend met haar Sesamstraat rugtas op, en  haar mooie kabouterschoenen aan. Naast dit is ze ook nog eens verhuisd, afgelopen weekend helemaal definitief over. Een geweldige goeie baan, een leuk appartement en ze is helemaal blij. Wat wil een moeder nu meer (iets dichterbij had gemogen..maar goed..).

De middelste is vorige week geslaagd voor haar opleiding! Wederom feest!! Het was niet altijd makkelijk, wie ooit zegt dat een kunst/creatieve opleiding een lol opleiding is die mag met mij om de tafel. Maar ze is geslaagd!!Helemaal goed en blij en wij uiteraard ook helemaal blij! Ze gaat nu aan de slag, en hoopt dat ze haar baan die ze heeft kan uitbouwen. Ze wil de eerste tijden niet aan school denken en heeft ook nog geen plannen om door te studeren. Moet ze ook helemaal zelf weten, ik vind altijd dat je moet doen wat je gelukkig maakt, en zij is een hele praktische dame die graag de armen uit de mouwen steekt.

Neem rustig een tweede kopje! Meneer Williams is doorgestroomd binnen zijn bedrijf naar een andere baan. Een baan als opleider binnen zijn bedrijf,nu alleen nog voor een nieuwe trein die er aan gaat komen, later ook voor de “gewone “opleiding. Daaag midden in de nacht op staan, daag korte dagen samen en daaaag altijd in het weekend moeten werken.Op dit moment doet hij een opleiding in Eindhoven. De eerste week dacht ik, o best lekker een paar dagen alleen. Maar nu week 2 er is, merk ik wel dat ik een beetje met de ziel onder de arm loop. Ik hoef niet te bakkeleien over het eten, over wat we gaan kijken, hem niet mee slepen om met de honden te lopen, het snurken…zelfs dat mis ik enorm. Ik mis gewoon mijn maatje, om samen te lachen en te kletsen, eigenlijk gewoon wat een relatie leuk maakt. En ik heb  alle series nu wel een keer gezien 😉

Gelukkig is de jongste er die zich gelijk ontpopt tot de man in huis, altijd fijn! Die een lamp op de overloop vervangt, die de bladblazer ter hand neemt omdat we anders niet meer de tuin uit komen door al het blad. Die een heel goed gevoel voor humor heeft waardoor we regelmatig samen veel lol hebben.

Heb ik u bijgepraat? Wacht..ik vergeet het beste paard van stal…ik zelf. Met mij gaat het redelijk goed, mijn opleiding gaat als een trein. Ik doe volgend jaar zomer examen en stoom dan rustig door. Ik ontwerp mij suf, ontwerp ook gebreide truien en sjaals maar ik houd alles nog binnenskamers. Zelfvertrouwen is ook een beetje een dingetje. En laveer tussen alle veranderingen door. Veranderingen zijn niet mijn ding zal ik maar zeggen maar ik probeer het zo soepel mogelijk te handelen.

Uw koffie/thee is op, ik ga eens verder hier want de zon schijnt nu dus hup naar buiten en genieten maar!