Eerlijkheid

Alhoewel ik niet houd van goede voornemens, heb ik er toch eentje op mijn lijstje staan en dat is minder aan mijn eerlijkheid toegeven. Het klinkt misschien heel raar want iedereen vindt eerlijkheid altijd een enorme deugd maar ik vind mijn eerlijkheid een enorme last.

Ik kan al vanaf kinds af aan mijn mening of gevoelens niet onder stoelen of banken steken. De laatste jaren heb ik geleerd dat dat een kenmerk is van de adhd. Want hoe hard iedereen roept , eerlijk zijn is goed, heb ik gemerkt dat heel veel mensen niet van eerlijkheid houden.

En dan bedoel ik niet , dat als iemand stralend bij mij komt met haar nieuwe jas die ik foeilelijk vind , dat ik dan gelijk roep mens wat draag jij nu! Ik heb inmiddels geleerd om dan te zeggen, volgens mij ben je er enorm blij mee, wat fijn voor je! Veel diplomatieker klinkt dat en ik zeg er ook niets kwetsends mee.

Maar ik heb gemerkt dat mensen het helemaal niet leuk vinden als ik eerlijk ben. Het afgelopen jaar heb ik dit heel erg duidelijk gemerkt in vriendschappen. Hoe vaak ik ook dingen heb geprobeerd te verduidelijken. Mijn eerlijkheid was te eerlijk en dat vind ik jammer. Van de vriendschappen uiteraard maar ook dat ik eigenlijk niet eerlijk mocht zijn.

Regelmatig in gesprekken met vriendinnen over brandende kwesties vraag ik nu als eerste, wil je dat ik eerlijk ben of wil je iets horen wat jij graag wil horen. Ze moeten daar vaak om lachen maar ik meen dat wel. Soms willen mensen helemaal geen eerlijkheid, ze willen alleen maar horen wat zij graag willen horen. Dat vind ik trouwens heel ingewikkeld, de autist in mij raakt daar behoorlijk van in de war. Je vraagt om een visie, menig over een kwestie, die geef ik dan, en dan ineens ben ik de gebeten hond. Dat vind ik bijzonder.

Terug naar mijn voornemen, ik ga wel eerlijk zijn maar ik ga eerst vragen of men mijn eerlijkheid wel op prijs gaat stellen. Zo kunnen er geen misverstanden ontstaan. Althans dat hoop ik, want voor mij was 2016 wel het jaar van de misverstanden en ik hoop voor 2017 dat dat over zal zijn. Heb ik er toch stiekem een tweede voornemen  bij in gezet!

Fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!

 

Advertenties

Mooi mens

bub6e3-igaaidns

Toen ik een aantal jaar geleden aangaf mijn overgewicht en de strijd er tegen zat te zijn kreeg ik tal van reacties. Mensen vonden dat ik een mooi mens was, ook met overgewicht, ik was iemand als ze die zagen zeiden ze , die is mooi dik. Het hoort bij jou heb ik ook regelmatig gehoord.

Uiteraard is het fijner als mensen alleen maar positief zijn maar ik vond dat allemaal niet, ik vond mijn overgewicht niet fijn. Ik zeg hierbij gelijk, ik veroordeel niemand met overgewicht voordat we scheve ogen krijgen. Alleen ik vind het niet bij mij passen. Als ik in de spiegel kijk, herken ik mijzelf, ik ben blij met mijn haar en ogen. De vorm van mijn gezicht. Ik heb slanke handen en voeten en ..dan stopt het bij mij. Ik vind namelijk de rest erg dik.

Mijn bestie zei ooit eens , kon jij maar zien wat ik zag. Dat vond ik heel bijzonder en heb ik uiteraard veel over nagedacht. Maar ik zag het niet, het maakte mij ongelukkig naast alle gezondheidsklachten. Ik zou mijzelf best wel eens door andere ogen willen zien, maar dat kan helaas niet.

Vorige maand moest ik dingen regelen en ging ik het een aantal mensen vertellen. Er waren mensen die dachten dat ik een grapje maakte want waarom zou ik dat doen? En daarbij, kwam ik daar wel voor in aanmerking want ik was helemaal niet zo dik. Wederom erg aardige reacties maar ik heb er echt last van, en ik vond dat iedere keer zo moeilijk uitleggen.

Vandaag kreeg ik een berichtje van een vriendin van vroeger, dat ze respect had voor mijn keuze en dat ik nu ook al een heel mooi mens ben. Echt superlief maar om eerlijk te zijn weet ik dat wel. Ik ben een aardig mens (niet altijd ūüėČ ik weet dat mijn man en kinderen mij ontzettend lief en aardig vinden. Maar je doet dit niet voor iemand anders, je doet dit puur voor jezelf. Omdat je een bepaalde koers in je leven hebt die je niet wilt. En dat staat buiten het feit of ik lief of liever ben als ik dik of dun ben.

Gelukkig wist ik vandaag precies waarom ik het gedaan had, ik ben namelijk al 10 kilo kwijt en ik wandelde pijnvrij het rondje wat ik normaliter met de honden loop  en in een stuk sneller tempo. Dat maakt mij gelukkig, en dat hoop ik door te kunnen zetten!Ik beloof het u, ik blijf gewoon mijzelf alleen in een slankere versie!

Goed nieuws

zelfonderzoek-borstkanker

Vanmorgen haalde ik de krant uit de brievenbus en een enorme kop riep naar mij “pijnloze screening”. Ik las het artikel gelijk want..bij onze buren op ¬†de universiteit hebben ze namelijk een methode ontwikkeld voor een pijnloze screening voor borstkanker. Ik had al veel eerder over dit apparaat gelezen en dacht, ik hoop dat ie zo snel mogelijk op de markt komt. En zie aan, hij is nu al in experimentele fase in gebruik.

Het principe is heel simpel (zei de leek), je ligt op je buik met je borsten in een kom met water. Vervolgens wordt er met laserlicht op je borst geschenen. Daardoor ontstaan er geluidsgolven in het weefsel. Die golven worden weer opgevangen en door een computer omgezet in een driedimensionale foto. Het heeft zeker veel pluspunten, geen r√∂ntgen meer , en ze kijken bij deze foto naar de doorbloeding van het weefsel. Dat schijnt veel effici√ęnter te zijn .

Het onderzoek duurt iets langer dan een foto, maar ja je ligt gewoon te liggen, kan je onderwijl je boodschappenlijstje maken of eens lekker naar een muziekje luisteren. Je hebt er geen pijn van en geen röntgen straling dat is toch het voornaamste. Ik kan niet wachten tot ie die enge apparaten gaat vervangen.

Regelmatig las ik over alternatieven maar dat waren toch alternatieven waar ik mijn vraagtekens bij zette. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik ook wel verwacht had dat er een ander apparaat op de markt ging komen. Er wordt tegenwoordig niets zonder verdoving of roes gedaan en dan zou dit apparaat blijven bestaan.

Van het lijstje met nare dingen maar moeten gebeuren wordt in de toekomst het borstonderzoek voor mezelf ook afgehaald. En optimist als ik ben denk ik, zou het niet meer voor mij zijn (wat mij stug lijkt), dan weet ik in ieder geval dat mijn dochters het mee gaan maken!

 

Positiviteit

 

quote_020_dont_wait_the_time_will_never_be_just_right1

Allereerst bedankt voor jullie lieve berichten! Ik vond het heel moeilijk om het vorige blog te schrijven. Het voelde alsof ik met mijn billen bloot ging terwijl het een beslissing is die ik uiteraard zelf en zeer weloverwogen heb genomen. Ik begin nu ook in mijn directe omgeving het mensen te vertellen. Een heleboel mensen heb ik het niet verteld, ik zat niet op hun negativiteit te wachten.

Een van die mensen is mijn moeder, zij weet het nog steeds niet. Ik heb meneer Williams moeten beloven dit voor kerst te doen aangezien we kerst samen vieren en het toch wel opvalt als ik daar zit ,met mijn gepureerde schoteltje eten. Dat ik na een aantal happen stampvol zit, hoe heerlijk ook de maaltijd.

Dat wil ik ook echt doen maar ik merk dat de moed mij in de schoenen zakt als ik aan het gesprek denk. Ik geef de narcose de schuld van mijn labiliteit maar dat is het natuurlijk niet alleen. Vandaag heb ik een heel lang gesprek met mijn nicht gehad, zij begreep het als geen ander dat ik het niet heb verteld maar ook zij gaf aan dat ik het wel moest doen omdat het enorm op mij drukte. En dat is waar, het drukt op mij.

Mijn moeder is eigenlijk een van de grootste redenen dat ik dit heb laten doen. Zij is nu 69 en zit alleen maar in haar stoel of loopt in huis heen en weer. Zij is enorm dik en roept bij iedereen die er wat aan doet, dat ze gek zijn. En dat wij (symbiotisch) daar niet aan mee doen. Ze heeft enorme last van haar knie√ęn en voeten, slikt medicijnen bij de vleet en vind alles wel best. Dat is ook een keuze, maar ik heb een andere keuze gemaakt en het enige wat ik verlang in deze is respect voor mijn keuze.

Je hoeft het niet te doen , je mag het een naar ¬†idee vinden zo”n operatie noem allemaal maar op, maar respect voor de keuze van een ander vind ik enorm belangrijk. En daar zal het gesprek om gaan, om het niet hebben van respect voor een keuze en daar zie ik tegen op.

Ik merk dat ik mij nog even koester in mijn cocon, mij warm aan de positiviteit van de mensen om mij heen. Geniet van mijn innerlijke rust, lekkere maaltjes, en knuffels van man en kinderen. En morgen is morgen, of overmorgen.

I did it

daf275cdcd4b082660d268f94dbed434

Na maanden van afspraken, gesprekken, bloedonderzoeken, en nog veel meer was dinsdag de grote dag. Een dag waar ik mij al jaren op aan het voorbereiden was. De dag van de operatie. De mini-gastric bypass, waar ik ooit voor had gekozen en toch weer had afgezegd. Heel veel afgevallen, en het was er langzaam weer bij gekropen.

Dit jaar was bijzonder vond ik, ik werd 50 en ik wil 100 worden, maar wel in goede gezondheid roep ik er altijd achter aan. En met het overgewicht wat ik heb zal ik niet in goede gezondheid 100 worden. Ik kreeg namelijk al verschillende gezondheidsklachten en wuifde ze weg of ik huilde er stiekem om. Mijn leven werd steeds meer een soort kooi, steeds kleiner. Elke dokter die ik raadpleegde gaf uiteindelijk steeds hetzelfde advies, afvallen, want met dit overgewicht heb je veel klachten.

Ik heb niet de “gebruikelijke “klachten, zoals een hoge bloeddruk of suiker. Ik heb slijtage, ik slaap slecht, veel migraine en u kunt zich voorstellen dat als u elke dag een zak stenen van 40 kilo op uw rug meedraagt dit geen pretje is. Maar dat was niet alles, ik was geobsedeerd door gezond eten, hoeveel te eten, hoe te bewegen, wat niet te eten , ik heb voor alles een ritueel ontwikkeld. ¬†Eerst mag ik dit doen..dan mag ik pas wat eten. Ik kende slechte dagen en ik kende goede dagen, ik was of goed of slecht. Dit dreef mij regelmatig tot wanhoop en werd een stoornis. Maar een stoornis heb je niet alleen, daar sleep je iedereen mee in je gezin. En dat zag ik, waardoor ik mij nog slechter voelde.

Maar de oplossing die mij geboden werd sinds 2010 sloeg ik continu af, uit angst voor de operatie. Uit angst om de controle te verliezen, en stel dat het niet lukt, wat dan? Om mij heen zag ik steeds meer successen en ik werd boos op die mensen. Die mensen deden maar, die gingen zich niet steeds afbeulen en zichzelf allerlei strikte regels opleggen, nee die lieten zich “zomaar”opereren. En dan zag ik die mensen opbloeien, ze werden weer blijer, slanker, en vertelden hoe hun leven compleet veranderd was. Dat het dik zijn als een soort gevangenis om hun heen had gezeten.

In mei deed ik mijn ogen dicht, en sprong het traject in. Ik vertelde maar heel weinig mensen dat ik dit ging doen, ik was zo vaak afgehaakt. Eerst maar eens zien dacht ik, en langzaam kwam de maand december dichterbij. Een definitieve datum kwam in zicht en ik vierde uitgebreid mijn verjaardag, ging een lang weekend met het gezin en vrienden weg en stapte afgelopen dinsdag het ziekenhuis in.

Het geweldige team stond klaar en de sfeer in de ok was echt geweldig. We hebben nog vreselijk gelachen met z’n allen en toen werd ik wakker. Met heel veel pijn en heel misselijk..want ja…ze hadden mij morfine gegeven. Terwijl zo expliciet in mijn gegevens staat dat ik allergisch ben voor morfine. Ik kreeg een paniekaanval en werd huilend de afdeling opgebracht. Gelukkig zakte het snel weer weg, en knapte ik op. Tot ik een bloeding bij mijn ontlasting kreeg. Ik moest een dagje langer blijven maar nu ik hier typ lig ik lekker op mijn eigen bank. Ik heb de laatste 24 uur bijgeslapen, want slapen in een ziekenhuis is toch wel een hel.

Nu begint het pas, ik eet mondjesmaat,kan veel verdragen, en drink genoeg. Ik vind het enorm spannend. Ook omdat de bloeding nog niet helemaal gestopt is maar dat verwachten ze in de loop van de weken wel. Het is een gevoelig gebied en omdat ik zo gevoelig ben voor bloedingen lag dit wel in de lijn der verwachtingen.

Maar ..I DID IT!!

 

 

Brontosaurus

800x800xstreamline-brontosaurus-800x800-jpg-pagespeed-ic-wjyiupdcej

Over enkele dagen word ik 50. Ik vind het een mooi getal en roep altijd , ik ben pas op de helft. Uiteraard is dat een wens, want ik wil een gezonde 100 jarige worden.  Zo eentje waar de mensen dan bij langs komen en dan zeggen, a gut dat mensje, zit ze daar met haar wolletjes en haar hondjes voor het raam. Niet wetende dat ik ze gewoon observeer wat ik mij hele leven al doe maar nu lekker ongegeneerd.

Maar verder heb ik er geen last van dat ik 50 word. Het blijkt dat 50 wel iets is. Er wordt stiekem gefluisterd over de dag , en ik roep steeds dat ik geen pierement of andere hoempapa dingen wil hebben. Zeker geen spandoek met 3 x toeteren of hier woont tegenwoordig een brontosaurus.

Viel er van de huisarts ook al een brief in de bus met een uitnodiging om een  cardio vasculair risicoprofiel te laten vaststellen. Want schreef de opgewekte brief, alle mensen van 50 en ouder werden hiervoor uitgenodigd.  Dan voel je je leeftijd toch wel even. Zit ik nu ineens in een risicogroep?  Vorige week was ik een kwieke veertiger , vanaf volgende week zit in in een risicogroep.

Om het nog gekker te maken kreeg ik een uitnodiging om lid te worden van het plusmagazine (een magazine voor de senior). Meneer Williams vroeg zich af wat daar in stond. Ik heb het ooit eens doorgebladerd en had er veel uitjes in zien staan. Brontosaurus uitjes vroeg Meneer Williams? Die je op je brontosaurusfiets kan doen? Uiteraard begrijpt u wel dat een brontosaurus als ik dat mij niet liet zeggen door zo”n gup van 40!

Maar ik ben wel benieuwd wat er nog meer gaat komen, nu ik die magische 50 in zicht heb. Ik hoop uiteraard wel op wat hippe dingen. Ik ben namelijk zo”n hippe vijftiger heb ik besloten. Ik ga eerst naar de opticien, en laat mij een vuurrood of pikzwart montuur aanmeten, het liefst te groot voor mijn gezicht. Mijn haar, kort, ultrakort uiteraard en het liefst helemaal grijs. En een vuurrode lipstick mag ook niet ontbreken. En heel veel kralenkettingen. Wijde gewaden of huishoudvrouwjurken die zo hip zijn..ik twijfel nog!

U leest, ik heb er zin in! Alle zelfhulpboeken gaan de deur uit want ik heb mijzelf ook gevonden. Ik denk dat ik aan mijn betere 50 jaar ga beginnen!