I did it

daf275cdcd4b082660d268f94dbed434

Na maanden van afspraken, gesprekken, bloedonderzoeken, en nog veel meer was dinsdag de grote dag. Een dag waar ik mij al jaren op aan het voorbereiden was. De dag van de operatie. De mini-gastric bypass, waar ik ooit voor had gekozen en toch weer had afgezegd. Heel veel afgevallen, en het was er langzaam weer bij gekropen.

Dit jaar was bijzonder vond ik, ik werd 50 en ik wil 100 worden, maar wel in goede gezondheid roep ik er altijd achter aan. En met het overgewicht wat ik heb zal ik niet in goede gezondheid 100 worden. Ik kreeg namelijk al verschillende gezondheidsklachten en wuifde ze weg of ik huilde er stiekem om. Mijn leven werd steeds meer een soort kooi, steeds kleiner. Elke dokter die ik raadpleegde gaf uiteindelijk steeds hetzelfde advies, afvallen, want met dit overgewicht heb je veel klachten.

Ik heb niet de “gebruikelijke “klachten, zoals een hoge bloeddruk of suiker. Ik heb slijtage, ik slaap slecht, veel migraine en u kunt zich voorstellen dat als u elke dag een zak stenen van 40 kilo op uw rug meedraagt dit geen pretje is. Maar dat was niet alles, ik was geobsedeerd door gezond eten, hoeveel te eten, hoe te bewegen, wat niet te eten , ik heb voor alles een ritueel ontwikkeld.  Eerst mag ik dit doen..dan mag ik pas wat eten. Ik kende slechte dagen en ik kende goede dagen, ik was of goed of slecht. Dit dreef mij regelmatig tot wanhoop en werd een stoornis. Maar een stoornis heb je niet alleen, daar sleep je iedereen mee in je gezin. En dat zag ik, waardoor ik mij nog slechter voelde.

Maar de oplossing die mij geboden werd sinds 2010 sloeg ik continu af, uit angst voor de operatie. Uit angst om de controle te verliezen, en stel dat het niet lukt, wat dan? Om mij heen zag ik steeds meer successen en ik werd boos op die mensen. Die mensen deden maar, die gingen zich niet steeds afbeulen en zichzelf allerlei strikte regels opleggen, nee die lieten zich “zomaar”opereren. En dan zag ik die mensen opbloeien, ze werden weer blijer, slanker, en vertelden hoe hun leven compleet veranderd was. Dat het dik zijn als een soort gevangenis om hun heen had gezeten.

In mei deed ik mijn ogen dicht, en sprong het traject in. Ik vertelde maar heel weinig mensen dat ik dit ging doen, ik was zo vaak afgehaakt. Eerst maar eens zien dacht ik, en langzaam kwam de maand december dichterbij. Een definitieve datum kwam in zicht en ik vierde uitgebreid mijn verjaardag, ging een lang weekend met het gezin en vrienden weg en stapte afgelopen dinsdag het ziekenhuis in.

Het geweldige team stond klaar en de sfeer in de ok was echt geweldig. We hebben nog vreselijk gelachen met z’n allen en toen werd ik wakker. Met heel veel pijn en heel misselijk..want ja…ze hadden mij morfine gegeven. Terwijl zo expliciet in mijn gegevens staat dat ik allergisch ben voor morfine. Ik kreeg een paniekaanval en werd huilend de afdeling opgebracht. Gelukkig zakte het snel weer weg, en knapte ik op. Tot ik een bloeding bij mijn ontlasting kreeg. Ik moest een dagje langer blijven maar nu ik hier typ lig ik lekker op mijn eigen bank. Ik heb de laatste 24 uur bijgeslapen, want slapen in een ziekenhuis is toch wel een hel.

Nu begint het pas, ik eet mondjesmaat,kan veel verdragen, en drink genoeg. Ik vind het enorm spannend. Ook omdat de bloeding nog niet helemaal gestopt is maar dat verwachten ze in de loop van de weken wel. Het is een gevoelig gebied en omdat ik zo gevoelig ben voor bloedingen lag dit wel in de lijn der verwachtingen.

Maar ..I DID IT!!

 

 

Advertenties

29 thoughts on “I did it

  1. Wouw mevrouw Wiliiams wat een verhaal weer. Wat ongelofelijk knap dat je de moed gevonden hebt en dat de operatie achter de rug is. Wat zul jij trots op jezelf zijn. Pas heel goed op jezelf de komende tijd en doe rustig aan. dikke liefs.

    Liked by 1 persoon

  2. Wauw…wat knap!!! hoop echt voor je dat het goed gaat en goed blijft gaan,,,maar ik denk het wel, het was nu gewoon de tijd en vanaf nu zal het gewoon lukken…
    Het duurt lang eer je echt helemaal genezen bent, maar je ligt in ieder geval alweer in je eigen bank, want ja, ik kan het beamen…het slaapt vreselijk in een ziekenhuis…opknappen moet je thuis doen.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind het ontzettend stoer van je. Je gaat je eigen uitdaging aan! Een vriendin van me is er enorm van opgeknapt. Wel 30 kilo afgevallen en het gaat heel goed met haar. Ze heeft goede begeleiding gehad en haar huisgenoten stonden achter haar. JIJ GAAT HET OOK REDDEN!
    Heel veel succes en een dikke knuffel.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik snap het niet….ik kan je altijd weer vinden op insta maar ik raak je altijd kwijt op het internet 😦 Bij het synchroniseren tussen mijn apparaten raak ik nog wel eens de map met blogjes kwijt die ik volg…en zodoende was jij – en nog heel veel anderen – weer uit mijn oog, maar niet uit het hart hoor 🙂

    Op insta had ik al een vermoeden dat je geopereerd was en nu weet ik het zeker. Wat fijn, wat dapper wat goed!
    Ik ga bijlezen, daar ben ik wel een poosje mee bezig xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s