Wat vindt ze nu van mij en wat weet ze nu echt van mij?

Bij kliefje  zag ik een leuke tag. De moeder/dochter tag en aangezien dit weekend de oudste thuis is, heb ik maar gelijk het vuur aan de schenen gelegd 😉

Tien vragen aan mijn oudste dochter ze helemaal eerlijk moest beantwoorden, en dat heeft ze netjes gedaan. Braaf kind hoor die oudste!

Wat eet ze het liefst?

Voor de operatie: chocolade, sushi en Mexicaans.

Na de operatie : sushi

Wat is haar minst leuke eigenschap?

Dat ze graag wil dat de dingen gebeuren zoals zij dat graag wil. Een ander zou haar bazig noemen (gevaarlijk antwoord oudste, ik kom binnenkort naar Den Haag he!)

En haar leukste?                                                                                                                                    

Dat ze voor iedereen wil zorgen en dat je heel erg met haar kan lachen.

Wat zou ze aan zichzelf willen veranderen als dat zou kunnen?

Dat ze van dat dikke krullende haar heeft want door de overgang heeft ze volgens zichzelf amper haar overgehouden. ( U had haar toon moeten horen toen ze dat zei..alsof ik zo dramatisch praat!) En dat ze minder moe is en haar knie beter zou werken.

Wat vindt ze het allerstomste?

Zeikerds, mensen die zichzelf veel beter vinden dan andere mensen. Hondenpoep. Mensen die aan haar vragen hoe gaat met je maar totaal niet geïnteresseerd zijn en dan enorm over zichzelf gaan uitweiden.

Waaraan is ze verslaafd?

Tv series, breien/haken, alles wat met wol te maken heeft (ze verzamelt het zelfs!

Waarmee kun je haar pissig krijgen?

Liegen, zeuren. Als ze iets heel graag wil weten van je en je vertelt het niet kan ze heel gepikeerd reageren.

Waarvan wordt ze hartstikke blij?

Als iedereen bij elkaar is, als we iets leuks samen doen. Nieuwe theebekers, huis veranderen. Als de hulp is geweest.

Als ze dingen over zou kunnen doen wat zou dat dan zijn?

Niets, ze vindt van alles wat ze meegemaakt heeft dat ze er van geleerd heeft.

Stel dat ze 100 euro zou krijgen , wat zou ze als eerste kopen?

Wol of iets voor het huis.

Leuk hoor, ze kent mij echt heel goed en dat vind ik leuk , en nog veel meer ze waardeert mij en wat ik doe. Altijd fijn toch!Maar die wolverslaving is toch erger dan ik dacht. Ik schaarde hem nog onder een heimelijk genoegen 😉

20170128_1547451022

En gelijk een vers van de pers foto! Wilde ik m helemaal publiceren omdat ik al heel veel kilo kwijt ben, heb ik nog oude hobbezakkerige kleding aan..dus u moet het even met deze versie doen doen!

Diploma uitreiking

Bijna 4,5 jaar geleden toen de middelste haar diploma voor het vmbo kreeg, werd ik op de ochtend van de diploma uitreiking opgenomen in het ziekenhuis. Met een acuut omgeslagen eierstok lag ik te wachten op de dokter die mij ging verlossen van het kreng. Terwijl de dokter dit allemaal deed kreeg de middelste haar diploma en kreeg ik foto”s van de uitreiking.

Afgelopen najaar slaagde ze voor haar mbo en de diploma uitreiking was drie dagen na mijn operatie. Dat risico wilden we uiteraard niet nemen en de middelste stelde het uit naar gisteren.

Helemaal fit en vol zin vertrokken we naar Almelo waar de diploma uitreiking zou plaats vinden. We hadden al afgesproken na de uitreiking ergens gezellig thee met gebak te gaan nuttigen. De jongste die ook op deze school zit was er ook bij en haar mentor van de laatste 2 jaar hield een leuk en lief praatje. We maakten foto”s , we dronken thee en het was gezellig.

De jongste ging terug naar zijn lessen en die moest met een groepje naar de stad. Met dat wij van de parkeerplaats afdraaien,zien we hem fietsen. En ineens floep, gaat ie onderuit. Eerst maakten we nog een grapje tegen elkaar, onhandige henk , wilde stoer doen op het gladde wegdek. Maar het duurde wel erg lang voordat hij weer opstond. Dus reden we er maar even heen.

De jongste liep naar mij toe en gaf aan veel pijn te hebben , want hij had het stuur van de fiets in zijn mond gekregen. De schrik sloeg mij om het hart en toen hij zijn lip naar boven drukte keek ik tegen een gapende snee aan die van zijn tand tot boven zijn lip (aan de binnenkant) liep. Het bloed stroomde er uit en hij was helemaal van slag. Hup weg met die fiets, zeiden wij gelijk, we nemen je mee naar de tandarts.

Vanuit de auto de tandarts gebeld die ook riep dat we gelijk moesten komen. En zo zaten we met ons feestbeestje en ons ongeluksbeestje in de wachtkamer van de tandarts. Er werd een foto gemaakt en zo op het eerste gezicht lijkt de schade mee te vallen. De snee heelt vanzelf en de op deze foto was geen schade aan de tanden te zien. Over drie weken moeten we dit weer laten bekijken.

We reden wat bedrukt naar huis en de jongste ging met een pijnstiller en een dekentje op de bank. De middelste was wat sip maar begreep het uiteraard wel. We zijn s”middags nog wel met z”n drieën op pad geweest maar de sjeu was er wel vanaf. Wat een schrik !

Ik hoop dat de middelste nog veel diploma”s mag halen maar dan wel stiekem want ik geloof dat ons gezin denkt dat er een medisch gebeuren aan haar diploma uitreiking moet hangen. Gelukkig konden we vandaag de humor er een beetje van in zien en hopen we echt dat de schade aan de tanden nihil is. Trouwens, de middelste is ontzettend goed geslaagd en heeft ook al een baan op haar vakgebied. Trotser kunnen we niet zijn!

 

 

 

Standvastig

476aa1d8920cd9c8631e5e5ef144569c_cache_

 

Een tijd terug las ik een heel leuk boek van de Deense hoogleraar psychologie Svend Brinkmann. Hij is helemaal wars van allerlei dingen als luisteren naar je innerlijke stem en het altijd maar beter-beter-beter willen doen. Hij pleit enorm van gemoedsrust, tevreden zijn met wie je bent en wat je hebt. En dat je beperkingen hebt, en dat als je die accepteert het leven een stuk leuker is.

Het was voor mij een eye opener, ik voel dat namelijk al een tijd zo. Neem nu het luisteren naar je innerlijke stem. Ik werd ziek in 2011 en ik moest gaan nadenken over wat ik nu zou willen doen. Ik kon echt helemaal niets bedenken dan alleen maar dat ik weer beter wilde worden en gewoon weer mijn werk wilde doen. Gewoon juf zijn, de kinderen van alles aan leren, het gezellig hebben in de klas  en dat was het. In het pad wat ik toen volgde hoorde ik ook regelmatig de term , luister naar je innerlijke stem. Mijn innerlijke stem is vast heel zacht of zo, maar ik hoorde totaal niets. En als je het mij nu vraagt zegt mijn innerlijke stem nog steeds dat ik beter wil worden en mijn baan weer wil oppakken.

In het boek geef Svend ook hilarische voorbeelden over het luisteren naar je innerlijke stem. Je hebt namelijk hele zweverige types die heel veel geld verdienen met het je leren luisteren naar je innerlijke stem. Die op kussen gaan zitten met kaarslicht en wierook aan en het liefst gehuld in bijzondere gewaden en sieraden. Waar je naar je innerlijke stem moet gaan zitten luisteren. En op elke vraag heeft de innerlijke stem een antwoord.  Svend vroeg zich af of de innerlijke stem wist hoe je het woord paard in het chinees schreef of hoe je een appeltaart moest bakken. Wist je innerlijke stem ook het antwoord op die moeilijke wiskundige opgave?

Ik heb daar vreselijk om moeten lachen, uiteraard is dat onzin om te gaan zitten luisteren naar je innerlijke stem. Want sommige dingen kunnen gewoon niet. Mijn innerlijke stem zegt ga werken , mijn gezondheid zegt..werken..ik weet niet hoe jij dat voor elkaar gaat krijgen als jij na 2 uurtjes in de stad te hebben gelopen, minstens 2 dagen nodig hebt om bij te komen. Dat is realistisch en dat is ook het gegeven.

Net zoals de term dat gelukkig zijn een keuze is. Daar word ik ook zo moe van. Iedereen wil gelukkig zijn, maar als jij heel veel tegenslagen hebt, in de steek wordt gelaten, bankroet raakt dan ben je niet gelukkig. En dat is niet jouw keuze, verre van dat. Maar zegt dan de geluksgoeroe (die voor elke consult een enorm bedrag vraagt) in elke situatie kan jij gelukkig zijn, positief zijn, ook dat is een keuze. Ik zeg altijd tegen zoveel domheid kan ik niet op, dan is het mijn keuze om afstand van jou te nemen.

Dus mocht u denken, ik voel zoveel druk en ik moet zoveel en die innerlijke stem roept steeds maar dat ik het steeds beter moet doen, lees dan dit boek. Ik garandeer u meer rust en vrolijkheid. En dit advies is gratis en voor niets want iets doen voor een ander zegt Svend geeft meer gemoedsrust dan een kilo afvallen (en dat doe ik toch al 😉

 

 

 

Heimelijke genoegens

Regelmatig denk ik dat mijn heimelijke genoegens ook echt geheim zijn, in ieder geval voor mijn gezin maar dat blijkt dan helemaal niet. En omdat ik toch wel een enorme dip achter de rug had door de operatie dacht ik, laat ik u eens verbazen met mijn heimelijke genoegens.

Als ik mij heel rot voel en zielig ga ik op de sociale media naar Andre (hazes jr) en Monique kijken. Ik ken de muziek van zijn vader nog van het stappen, en vooral dan als er een flinke borrel in zat dan kon ik deze muziek moeiteloos mee zingen. Ik pak hier gelijk een tweede heimelijke genoegen bij, ik luister vaak tijdens het naaien van allerlei leuke dingen naar Hazes sr. Maar goed terug bij mijn eerste heimelijke genoegen. André en Monique vind ik echt leuk. Ze hebben een leuke baby, ze doen leuke dingen, ze zien er smakelijk uit en ik word echt blij van ze. Heel vreemd hé, ik ken deze mensen totaal niet maar ik denk dat ik “verwantschap “voel door hun leeftijdsverschil. Laten we het daar maar ophouden.

Waar ik ook heel blij van word is van een luchtje wat ik al jaren heb, gloriavanderbilt. Ik zet hem altijd ver achteraan want mensen roepen gelijk, dat is een oma-luchtje of die kan je bij de action kopen. Boeit mij totaal niet, dit luchtje is voor mij een soort geruststelling. Als ik het op doe dan kan ik de wereld aan. Soms zeggen vrouwen wel eens, ruik ik nu gloriavanderbilt bij jou? Want mannen vinden het altijd lekker ruiken. Meneer Williams zegt altijd, je ruikt naar mevrouw Williams ;-).

Ik ben dol op jaren 50 series, echt je kunt mij niet blijer maken dan met een jaren 50 serie. Niet eentje die gemaakt is in de jaren 50 maar eentje die over de jaren 50 gaat. Ik vind de kleding prachtig, ik ben dol op de gerechten en wat ik het geweldigste vind, al die vrouwen handwerken en lossen dan bijvoorbeeld ook mysteries op. Of zijn toch stiekem veel slimmer dan de mannen om hun heen. Truttigheid ten top maar ik ben helemaal opgeladen na een Father Brown, Grantchester of Miss Marple.

Deze zal u verbazen maar ik ben dol op ordenen. Ik denk dat dat een tik is die ik over heb gehouden uit mijn bibliotheekcarrière maar ik vind het heerlijk om als het te druk is in mijn hoofd een kastje te gaan opruimen en dat te ordenen. Of om mijn wol op kleur te leggen, mijn stof netjes te gaan strijken op kleur in doosjes te stoppen. En uiteraard in alle stilte zodat het ook stil kan worden in mijn hoofd.

Heerlijk die heimelijke genoegens eens bloot te leggen, ga ik nu een call the midwife kijken, en genieten van een geordend tasje met garen 😉

Eet je bord leeg!

ogen-sterker-dan-maag

 

Als kind schepte mijn moeder mijn bord vol, dat deden alle ouders in mijn tijd. Het probleem was alleen dat ik mijn bord leeg moest eten. Soms had ik trek en lukte het prima maar regelmatig had ik dat niet en moest ik wel mijn bord leeg eten. Vele ouders zullen zich hier in herkennen en ook denken ,maar dat is toch goed?

Ik ben in dezelfde valkuil getrapt met mijn dochters, ook daar heb ik heel vaak tegen gezegd , eet je bord leeg. Maar bij de jongste was dat een heel ander verhaal. Die ging vanaf een maand of 2 al in protest tegen zijn fles die hij volgens de richtlijnen moest leeg drinken. Er volgden heel veel onderzoeken en ook veel bezoeken aan allerlei deskundigen. Van zijn kinderarts leerde ik heel wijze lessen, waaronder dat je bord moeten leeg eten helemaal niet goed was. Je kan namelijk heel goed zelf bepalen hoeveel je moet eten, want we zijn gemaakt om te overleven. Al vanaf heel kleins af aan. Luisteren naar je lijf is veel belangrijker.

Uiteraard willen kinderen je testen, dat deed de jongste ook. Ik hoef niet meer en een half uur later om snoep vragen maar daar gingen we dan niet op in. Zo leerde hij heel goed zelf te bepalen hoeveel hij nodig heeft aan eten. Hij is ook de slankste bij ons thuis, zal zich nooit overeten en kan heel goed naar zijn maag luisteren. Daar kan ik wel eens jaloers op zijn.

Ik had er namelijk een operatie voor nodig om weer te kunnen luisteren naar mijn maag. Soms is dat heel moeilijk want ik laat nu regelmatig iets staan. Ik begin aan iets maar gaandeweg zegt mijn maag, je zit vol. Nu moet je echt stoppen en dan ligt er op mijn bord nog eten. Dat vind ik dan zonde, om weg te gooien. Goed eten en dan laat ik het liggen (in mijn gedachten hoor ik mijn moeder zeggen, hup dooreten). Veel kan je wel bewaren maar een kwart rijstwafel ga ik niet bewaren. Ik kan ook niet van te voren inschatten hoeveel ik op kan. Want mijn ogen zijn altijd veel groter dan mijn maag, nu bijna ook in het echt zo.

Uiteraard ben ik al een paar keer in de valkuil getrapt van het toch maar op eten maar daar straft mijn lichaam mij enorm voor. Ik krijg vreselijke buikpijn, ik kan niet overgeven maar het voelt wel zo aan en ik word heel , heel erg moe ervan. Als het weer over is dan val ik als een blok in slaap. Dus word je vanzelf voorzichtiger en ga je echt luisteren, wanneer zit ik vol. En het gekke is, soms is dat na 2 happen, soms na 6. En dat is uiteraard voor de mensen met een “gewone”maag ook zo. Op sommige dagen kan je een paard op, en op andere dagen is een mier al te veel.

Maar mijn bord leegeten zoals vroeger dat kan absoluut niet meer, ook niet als het heel heel lekker is, het lukt gewoonweg niet. Mijn maag weet dit al lang, maar ja, nu mijn hoofd nog 😉

Groepen

84e316559d10eab097f388eba1f8d6ec

Vanmiddag heb ik mijn eerste bijeenkomst in het natraject van de operatie en eerlijk gezegd zie ik er best tegen op. Ik ben als eerste geen groepsmens. Meerdere keren geprobeerd en het zit vast niet mijn genen maar een groepsbijeenkomsten, clubjes, vergaderingen noem het maar op, duren mij altijd standaard te lang.

En ik ben eerlijk, het ligt voor een groot deel aan mij, ik pik informatie heel snel op, kan goed relevante en niet relevante zaken scheiden en..ik begrijp moeilijke woorden in 1 keer. Dat laatste is echt een dingetje hoor waar ik mij mateloos aan kan ergeren. Dat moet ik niet doen, maar dat doe ik wel. Dat komt ook omdat ik mij van te voren altijd in de materie verdiep.

Eigenlijk is dat helemaal fout, heb ik ontdekt door de jaren heen. Ik moet gewoon blanco er heen gaan. Dan is de informatie nieuw en moet ik de bovenkamer laten werken. Maar helaas ligt dat niet in mijn aard. Ik wil goed beslagen ten ijs komen, weten waar men over praat. Want ik ben ook nog eens een streber en wil zeker niet de meest onwetende zijn van de klas;-).

Uiteraard heb ik mijzelf al moed ingepraat, dat bijvoorbeeld mijn leuke buurvrouw uit het ziekenhuis komt. Met wie ik regelmatig app contact heb over ons wel en wee. En dat mijn huisarts als tip gaf een boek mee te nemen zodat ik ook nog kon gaan lezen als ik onopvallend achter in de zaal ging zitten. Het voordeel is wel dat het wat later op de middag is, dan ben ik al vermoeider dan is mijn concentratie niet hoog en laat ik de dingen wat meer over mij heen komen.

En troost ik mij met de gedachte, het is maar 5 keer, het is niet iedere week en voordat je het weet is het weer voorbij;-)