Kleding kopen

Als het om kleding kopen gaat ben ik geen held. Ik zeg het denk ik verkeerd..ik ben enorme zeikerd. Confectiekleding vind ik 9 van de 10 keer niet mooi. Niet alleen bij mij maar bij heel veel mensen. Ik let daar heel vaak op en er zijn maar weinig mensen bij wie het mooi staat. Nu ben ik door de jaren heen en door de recente studie er extra op gaan letten. Een klein soort beroepsdeformatie zullen we maar zeggen.

Maar met -16 kilo op de teller moest ik uiteraard wel nieuwe kleding. Een diepe zucht, een tas vol moed en ik mocht van Meneer Williams niet gelijk gaan zeuren over de kwaliteit of het model of over de prijs/kwaliteitsverhouding. Eerst maar eens een nieuwe bh want als je afvalt met een operatie lijkt het wel alsof je van boven naar beneden afvalt 😉

De mevrouw van de winkel was heel aardig en ging gelijk meten. Enorm strak onder mijn borsten en toen werd ik het pashok ingestuurd met een aantal modellen. Er zat een belletje in het pashok waar ik op moest drukken en daar kwam ze aan, de expert..die de oudere lezers onder ons nog wel kennen van de eerste bh. Die overal aan gaat trekken en keuren ;-). Gelukkig was ze snel klaar en maakte een keurig kaartje voor mij aan. Met een blik op mijn blote buik zei ze in het pashok, ik zie u vast snel weer. De littekens van de operatie zijn duidelijk zichtbaar en vast heel herkenbaar voor haar. Er zullen er meer met dit soort littekens in haar pashok verschijnen.

Toen kwam het moeilijkste gedeelte, een passend shirt of jurkje. Ik keurde heel veel af, ik paste heel veel , en kwam met een shirt , een vest en een jurkje thuis. Dat is niet veel zei Meneer Williams verbaasd. En dat klopte want ik vind heel veel niet mooi. Ik naai het 10 keer liever zelf, dan zit het goed, dan valt het goed. De kwaliteit vind ik stukken beter en ik voel mij er ook beter in. Daarbij komt dat ik de mode van de winkels ook vaak niet mooi vind, een soort eenheidsworst zeg maar. Als iemand mij in het oog springt dan komt het 9 van de 10 keer omdat hij/zij een zelfgemaakt iets draagt of een mooie stevige kleur.

Ik ben gelijk s” middags achter de naaimachine gegaan om een setje te naaien voor mezelf, want als je bovenmaat 3 maten kleiner is dan je heupen ga je nooit slagen in de confectie. Of je moet van vormloos houden, dan kan je prima slagen hoor ;-).

Eigenlijk ben ik gewoon “verpest”omdat ik weet dat het anders kan, dat kleding die echt goed zit je enorm flatteert of je nu maat 36, 46 of 56 hebt. Natuurlijk snap ik dat niet iedereen achter de naaimachine gaat en dat sommige mensen slagen in de confectie, uiteraard. Maar ik niet, ik vind daarom kleding kopen ook niets aan, ik word helemaal blij als de nieuwe knipmode bij mij op de mat valt. Dan kan ik helemaal blij en enthousiast worden, ik snel dan naar de stoffenwinkel en bedenk mij daar wat ik allemaal kan maken.

Gelukkig heb ik net een nieuwe vriend, mijn juki naaimachine, die naait door dik en dun heen en die brengt graag vele uurtjes met mij door! Vandaag is echt weer een naaidag met al die storm en regen, en ik moet echt wat nieuws hebben 😉 Kan ik weer flaneren in een maatje kleiner!matri-homepage-juki-hzl-dx7-max-w700

Advertenties

Onmetelijk verdriet

Sinds een paar maanden heeft de jongste een vriendinnetje. In het begin deden we er nogal lacherig over maar door de maanden heen merkten we dat het toch wel wat serieuzer was dan wij dachten. Het is een heel lief en mooi meisje, met een prachtige sporttoekomst voor zich. Ze komt uit een andere cultuur en wij hebben vanaf het begin af aan tegen de jongste gezegd, prima maar denk er aan, er zijn verschillen. Je kunt niet zomaar denken dat ze alles mag en kan. De jongste heeft er in het begin heel veel moeite mee gehad dat ze zo beschermd werd maar veel er over praten heeft geholpen.

Gisteravond at ze hier, dat was een paar maanden geleden ondenkbaar maar tegenwoordig mag het. En gisteravond tijdens het eten hadden wij het over het enorme drama wat zich hier in de stad , op zondag heeft afgespeeld. Een jongen heeft zelfmoord gepleegd nadat er een naaktfoto van hem in de sociale media was gekomen. De jongen heeft dezelfde achtergrond als het vriendinnetje en zij vertelde dat ze het gelijk had gehoord. Het was op haar verjaardag gebeurd.

We waren/zijn allemaal in shock, hoe heeft dit kunnen gebeuren. Hoe wanhopig ben je dan, wat speelt er allemaal mee? En we hebben met hen een heel lang gesprek gehad, of ze het alsjeblieft nooit willen doen, maken of verspreiden. Want hoe vreselijk is dit, een kind wat een einde aan zijn leven heeft gemaakt maar als ouder denk ik ook aan de ouders van deze jongen. Wat een onmetelijk verdriet hebben deze ouders en wat zal dit in vele levens doorwerken.

Regelmatig zie ik foto”s verschijnen in de media en ook commentaar erbij, en heel vaak denk ik , mensen..laat dat nu toch waarom moet je zo reageren of verspreiden. Wat heeft het toch voor zin? En wat kwets je hier mensen mee..

Sociale media kent heel veel leuke kanten maar dit is toch wel de donkerste kant van de sociale media die ik ken. Ik hoop zo dat het mensen aan het nadenken brengt, dat voor jou een paar woorden of een foto plaatsen, voor een ander hele andere gevolgen kan hebben.

Ik brand een kaarsje voor dit verdriet en gemis, en hoop dat hier bij stopt .

 

De logeerpartij

Sinds een paar maanden woont de oudste in Den Haag en we hadden afgesproken als ik weer helemaal op de been ben kom ik bij jou logeren. Spannend hoor, bij je grote kind logeren. Haar buurt verkennen, haar winkels bekijken in de buurt en bovenal, vier dagen even alleen het grote kind.

Vrijdag had ik een afspraak met Zuster Klivia in haar mooie stad, die wij uitgebreid doorwandelden met twee stops. Eerst in een hele hippe tent, en toen in een prachtig historisch restaurant. Zij is iemand waarmee ik begin te praten en toen ik terug naar huis reed dacht ik, dat had ik nog willen zeggen, dat  dat..maar goed gelukkig bestaan er nog andere communicatiemiddelen.

Vrijdagmiddag kwam de oudste een beetje sip thuis van haar werk en stelde voor om Den Haag in te gaan. Wandelschoenen aan en hup Den Haag in, geweldig wat een enorme stad zei de provinciaal.We gingen met de tram weer naar huis waar zij een heerlijke Javaanse rijsttafel bestelde voor 1 persoon want voor die muizenmaag van mij hoef je niet extra te bestellen. Het was zalig en de maag en darmen vonden het allemaal best, net zoals haar Indiaas curryschotel, ik heb heerlijk gegeten in Den Haag.

De Haagse markt verkend op zaterdag en mega ingeslagen voor de jongste. Die wij bestookten met foto”s op de app, tot enorme hilariteit van de verkopers die vonden dat wij de jongste best wel verwenden. En op zaterdagmiddag stelde de oudste nog voor om naar het strand te gaan maar mijn energie was op..stond mega in rood qua energie en kon geen stap meer verzetten. Ik ben zo in slaap gevallen op de bank en heb een paar uurtjes bijgetankt.

Op zondag zoefde Meneer Williams voor de deur en we kletsten nog wat en we vertrokken weer richting het oosten. Het waren geweldige dagen en ik heb enorm genoten maar nu ben ik kapot. Echt geen greintje energie meer over, als iemand boe roept ga ik huilen.Ingecalculeerd energieverlies zeiden ze op het revalidatieoord altijd over dit soort dingen. Dat klopt ook, ik weet namelijk dat het veel energie kost maar ik vind alles zo leuk. Dan heb ik het voordeel dat mijn ADHD, mij enorm op de been houdt.

Gelukkig heeft de jongste vakantie, geen wekkers of belangrijke dingen waarmee ik hem achter de broek moet zitten. Ik ga enorm nagenieten, bijtanken en het volgende weekend alweer plannen want in die stad is zoveel te zien!

Pesten

Pesten heb ik altijd het laagste van het laagste gevonden. Een pestkop weet precies de zwakkere te pakken en hem/haar daar nog meer op neer te halen. Een kind wat ik betrapte in mijn klas op pesten was nog lang niet jarig. Ik vind het zo intens gemeen. Nu kan ik ook slecht tegen onrecht dus het zal daar ongetwijfeld mee te maken hebben. Zelf ben ik nog nooit gepest, ze hebben het wel eens geprobeerd maar ik ben voor de dooie dood niet bang dus ik sloeg (als kind) er bovenop of ik ging naar de ouders toe van de kinderen samen met mijn moeder (een Amsterdamse in Twente..maakte wel indruk).

Maar waar ik nog meer een hekel aan heb is volwassen die pesten. Ik kon het mij niet voorstellen dat het gebeurde maar het gebeurt echt. Mensen die op deze leeftijd elkaar het licht in de ogen niet gunnen maar ook nog steeds de zwakheden van anderen uitbuiten. Dan krijg ik een rode waas voor mijn ogen als ik zo iets zie. En als ik zoiets zie bij iemand waar ik om geef dan moet ik al mijn zelfbeheersing aanspreken om er niet gelijk boven op te klimmen.

Vandaag gingen de zwemvriendin en ik weer zwemmen. We waren ruim een jaar niet geweest en we hadden er heel veel zin in. De zwemjuf omhelsde ons allerhartelijkst en bijna alle dames waren blij dat wij er waren. Nu is de zwemvriendin behoorlijk aan de maat en vond het heel moeilijk om in eerste instantie mee te gaan zwemmen. Ik heb haar overgehaald en ze heeft nooit spijt gehad. Ze voelde zich daar als een vis in het water.

We waren druk aan de klets en kwamen nog een aantal dames in het water en ook..de meest vervelende pestkop uit de tijd dat ik bij de openbare bibliotheek werkte. Dus minstens 20 jaar geleden. He bah, zei ik tegen de vriendin dat is zo”n naar mens.Ik deed haar even kort het verhaal dat ze gewoon een bully was op het werk en naar de stagiaires was ze echt een collega from hell.

Na het zwemmen drinken we altijd thee en de vriendin zat al thee te drinken en ik was aan het kletsten met de badjuf. Ik stond met mijn rug naar de theedrinkers maar er beklom mij een naar gevoel. Alsof er iemand over je graf loopt.. En ik draai mij om naar de theedrinkers en zie in de kring, mijn vriendin met rode kleur en de bullycollega zit naast haar en heeft het hoogste woord. Gelijk mijn gesprek afgekapt en in de kring gestapt, stoel tussen de bully en mijn vriendin gezet die al met tranen in haar ogen zat.

De bully schrok van mijn actie en kapte gelijk het gesprek af en ik begon een gesprek met de vriendin over gehaakte dieren en leuke nieuwe garens. De vriendin werd rustiger en toen we naar de douche liepen vertelde de vriendin wel dat de bully haar helemaal uitgebreid had zitten bekijken en toen een gesprek was begonnen over afvallen. Dat iedereen kon afvallen als je maar doorzette en dat het een kwestie was van discipline. De vriendin had zich geen raad geweten met het gesprek en was helemaal dicht geklapt.

Typisch de bullycollega zei ik gelijk, geen spat veranderd. Ik gaf gelijk aan dat ze nog steeds achterbaks was. Nou zei de vriendin ik voelde mij hier altijd heel veilig maar dit vind ik niet leuk. We hebben een gesprek gehad over je niet laten kisten maar ik ben wel heel boos.

Wat denkt de bullycollega nu wel, hoe durft zij te oordelen over de vriendin die zij net een uurtje heeft meegemaakt. Want de bullycollega maakte in een uurtje stuk waar de vriendin heel lang over heeft gedaan. Een stukje vertrouwen hebben in mensen, dat ze niet oordelen over je uiterlijk, dat ze je nemen zoals je bent. Dat ze zichzelf kan zijn en dat ze gaat sporten want de vriendin wil niets liever dan dat het gewicht kwijt.

De volgende keer druk ik de bullycollega onder water 😉 want ik heb nog genoeg gewicht hoor ,om haar onder te houden . Uiteraard is dat niet de oplossing maar ik vind het ontzettend vervelend voor de vriendin. Wat denkt de bullycollega nu wel! We hebben afgesproken de volgende week gewoon weer te gaan en ik heb al tegen de vriendin gezegd dat ze de volgende keer het gesprek gewoon moet afkappen. Soms zou ik willen dat ik wat van mijn strijdlustigheid kon doorgeven.

 

Mijn favoriete…

Bij gebrek aan schrijfenergie pikte ik een tag van zuster Klivia, wat al mijn favoriete …zijn.

Auto

Een range rover, zo”n auto waar ik gelijk acuut mijn rijbewijs voor wil halen, maar dan moet ik er ook wel lekker mee over het strand kunnen racen, of in de sneeuw. Niet dat ik er mee door de stad wil rijden..dat vind ik dan weer duf.

Kleur

Mag ik er maar 1 opnoemen, echt maar 1? Dat vind ik saai want ik ben dol op kleuren. Na lang beraad, rood. Rood vind ik een hele krachtige kleur, trekt ook altijd mijn aandacht overal waar ik ga of sta zie ik wel iets roods. Ik heb ook een rode winterjas, en mijn haar is rood en als ik verlegen ben word ik heeel rood.

Bn-er

Ik heb het niet op bn-ers, maar Fedja van de Huet..dat vind ik een bijzonder appetijtelijk exemplaar

Maaltijd

Spaghetti bolongnese van Meneer Williams, echt daar mogen ze mij snachts voor wakker maken..

Jaargetijde

De herfst, door zijn prachtige kleuren en het wisselvallige weer. Het kan nog warm zijn maar ook heel hard stormen.

Persoon

Weer maar 1..nee dat kan niet echt niet hoor. Op de gedeelde eerste plaats staan de kinderen met Meneer Williams.

Dier

Ik heb toch wel een probleem met deze tag, ik houd van meer dan 1 ding ;-). Mijn allerliefste cavaliers. Met hun enorm knuffelgehalte en hun onvoorwaardelijke trouw.

Dagdeel

De avond, heerlijk! Niets meer aan mijn hoofd, ik kan relaxen, alles is thuis en veilig weer onder het dak. De avond zonder afspraken is nog beter.

Fruit

De banaan, ik ben dol op de banaan. Heb jarenlang gedacht dat je die maar amper mocht ivm de calorieën en de koolhydraten maar gelukkig is dat voor mij geen zwaar punt qua aandacht meer dus ik eet regelmatig een banaan.

Drankje

Thee, heerlijke herfstthee van de pickwick of winterglow ook zalig

Uitje

High tea, en vooral in hele leuke aparte restaurantjes. Waar het niet druk is, en waar ze aandacht voor hun klanten hebben.

Bloem

De roos, prachtige bloem en prachtig mens 😉

Vervoermiddel

Ondanks geen rijbewijs is de auto mijn favoriete vervoermiddel, een goede tweede is mijn geweldige fiets.

Accessoires

Brr..ik heb een broertje dood aan accessoires. Alles voelt als een ballast aan als ik op pad ben maar goed, ik zal er een kiezen. Zijn mijn zelfgemaakte sjaals ook accessoires , vast wel he!

Luxe artikel

Voor mij is een dure body lotion wel een luxe artikel en daar ben ik wel dol op.

Muziekgenre

Popmuziek, ligt ook helemaal aan mijn stemming maar ik denk dat popmuziek wel de lading dekt.

Kledingstuk

Mijn jurk, heerlijk met een legging eronder want ik heb een broertje dood aan panty’s . Voor nette gelegenheden doe ik het wel maar het liefst niet.

Tijdverdrijf buitenhuis

Ik snuffel graag met Meneer Williams in kringloopwinkels, we zijn nooit op zoek maar komen wel met van alles thuis.

Schoonheidsritueel

Eigenlijk gun ik mezelf daar weinig tijd voor maar sinds de operatie doe ik wat meer om de huid goed te verzorgen en mijn haar…Daar heb ik een speciale lotion voor gekocht om te zorgen dat ik niet te veel last van haaruitval ga krijgen. Dat gebeurd na deze operatie en ik ben als de dood dat ik met een pierewaai bos blijf zitten.

Rusthouding

Op de enorme bank met de honden en mijn elektrische fleecedeken.

Toetje

Tiramisu..alhoewel na 1 beroerde ervaring sinds de operatie staat ie nog wel op de wachtlijst.

Tijdverdrijf thuis

Handwerken, rommelen in huis, naaien, thee drinken, serietje kijken, een dag is altijd te kort voor mij 😉

Kijk aan, kreeg onderwijl ook nog eens meer schrijfenergie!

 

 

BinnesteBuiten

binnenste-buiten

Sinds ik geopereerd ben, ben  ik helemaal verslingerd geraakt aan het programma Binnenstebuiten. Elke avond een half uurtje Binnenstebuiten en ik ben weer helemaal zen. Voor wie het niet kent, er zit altijd een apart huis in, er kookt iemand van de drie koks die aan het programma meedoen en er is een natuuritem.

Die huizen zijn stuk voor stuk prachtig, apart ingericht of gebouwd. Echt van die oo en aa huizen. Soms ben ik wel eens heel jaloers, zoals vorige week toen twee mensen van mijn leeftijd een prachtig huis lieten zien. Ze hadden het gekregen van haar vader en helemaal zelf opgeknapt. Ik zei al tegen meneer Williams die mensen hebben vast geen kinderen want dat kost toch wel een heleboel geld al dat renoveren. En kinderen kosten ook geld. Het volgende shot was van de herdenkingskist van hun overleden zoontje. Gelijk was mijn jaloersheid over, want liever een oude bank en denken die badkamer moet toch eigenlijk worden aangepakt dan dat ik een van mijn gebroed moet missen.

Het kookteam bestaat uit een dame en twee heren en het liefst zie wij Alain. Alain is een fransman die ook nog met een enorm Frans accent praat. Vooral de uitspraak van het woord peper is hier al helemaal ingeburgerd. Dit klinkt als pepair. Qua kookkunsten vinden wij Ramon het beste koken , vaak roepen we hier, dat kunnen wij ook. Dat is trouwens ook de bedoeling !

En dan het natuuritem, het liefst zien wij de vaste boswachtster van het programma want als iemand zou zeggen het is de zus van Freek Vonk geloof je het direct. Wat een enthousiasme voor de kleine zwaan of de gestipte pierewiet. Ze lacht altijd zo stralend dat je gelijk denkt, wat nu rotdag, dat valt best mee want in het meer zwemt de groene karekiet en die zie je hier niet vaak 😉

Weet u, het is gewoon zo”n heerlijk no nonsens programma, het heeft geen politieke lading, het gaat niet over zware dingen, mensen zijn enthousiast en blij en koken lekker, zeer belangrijk. Het is eigenlijk een zwaar feel good programma. Inmiddels kijken Meneer Williams, de jongste en ik samen. We nemen het zelfs op als we niet op tijd kunnen kijken want het is onze dagelijkse shot instant geluk. In het weekend hebben ze zelfs een extra lange editie.

Mocht u een slechte dag of dagen hebben, kijk gewoon naar Binnenstebuiten en ik beloof u,  bent een herboren mens. U kookt de sterren van de hemel en uw huis krijgt er een boost van, en als u buiten loopt, let dan goed op want misschien spot u wel de groengestipte parapaai of de stralende boswachtster 😉

 

 

De buuf

In het ziekenhuis lag ik naast een hele leuke vrouw, we schelen maar een half jaar en hadden dezelfde operatie. Beiden hadden we vreselijke pijn en we moesten allebei snachts vla eten en hebben we gemopperd dat we snachts niet aten. We wisselden telefoonnummers uit en zij ging heel blij naar huis terwijl ik sip nog een nacht moest blijven.

Thuis gekomen ging het met mij al snel goed en merkte ik dat het elke dag beter liep. Ik kwam haar tegen op de eerste bijeenkomst en ze gaf al aan dat ze met veel moeite had. Haar ritme leek niet terug te komen, ze voelde zich heel moe en ze was zo snel misselijk. Het was toen begin januari, we zaten net een krappe maand na onze operatie.

Vorige week had ik nacontrole bij de chirurg en liepen we elkaar weer tegen het lijf. Ze zag er moe uit en was sip. Wat zie je er goed uit riep ze gelijk toen we elkaar zagen en ik had graag hetzelfde tegen haar willen zeggen maar dat was echt niet zo. Ze zei gelijk dat ze zich niet goed voelde. Ze kon ook nog zo weinig en ze wilde graag zoveel meer.En ze was toch wel erg onzeker over van alles.

We hebben een aantal verplichte bijeenkomsten maar er zijn ook facultatieve bijeenkomsten met een thema. Ga je met mij mee, vroeg ze. Ik heb gekeken wat ze aanboden en heb besloten met haar mee te gaan. Ik voel mij verder goed, heb af en toe een dip, baal wel eens dat ik sneller misselijk word, maar over het algemeen zit er nog steeds een stijgende lijn in. Volgens meneer Williams heb ik meer energie dan voorheen en ben ik ondernemender. Ik kan soms niet verder dan de slechte dagen kijken , maar dat herken ik wel van mezelf.

En eerlijk gezegd, baat het niet het schaadt allerminst om extra bijeenkomsten te volgen. Want veel mensen denken dat als de operatie gedaan is, je er dan bent. Dan val je “vanzelf”af, en het gaat toch heel gemakkelijk. Het is een heel hardnekkig vooroordeel (wat ik zelf trouwens ook gedacht heb) wat veel mensen hebben. Niet alleen vreemden maar ook mensen in je eigen omgeving. “Jij hebt makkelijk praten, bij jou gaat het nu vanzelf”..was dat maar waar, denk ik dan. Dat je je er niet altijd goed bij voelt is ook iets wat je maar “gewoon”moet accepteren. Want..je wilde deze operatie toch zelf…

De buuf loopt hier ook tegen aan, en we besloten het samen verder op te pakken. Vorige week appte ze mij, ik heb een pakket gekocht om een tunische sjaal te haken. Ik ga jouw tip volgen om te handwerken want dan doe ik toch nog wat ,al zit ik maar de bank. Kijk..een buuf naar mijn hart dus 😉 Straks in het voorjaar fietsen we gewoon lekker weer rond, appte ik haar terug. Samen komen we er wel!

 

Elke dag

Regelmatig neem ik mij voor, ik ga meer bloggen. Ik maak namelijk heel veel leuke en minder leuke dingen mee waar ik vaak over denk, daar ga ik over bloggen. Maar voor bloggen heb ik rust nodig. Ik wil niet continu lastig worden gevallen, door mensen die maar “een”klein dingetje komen vragen. Of als ik zit te typen ineens mij de liefste van de wereld vinden en mij dan willen aanraken.

En dat werkt allemaal niet voor mij. Ik heb een soort opstarttijd nodig in rust om het verhaal te vormen en te bedenken hoe ik het ga vorm geven. Als er in die tijd ineens een crisis voor doet omdat er een overhemd niet is gestreken en men de stekker in het stopcontact niet kan vinden dan blokkeer ik volledig.

Afgelopen week was de jongste ziek, vorige week donderdag was hij uit school gekomen met keelpijn en koorts. De vrijdag werd hij nog zieker en op zondagavond bedachten wij dat over de 40 graden koorts ondanks de paracetamol toch geen optie was om langer te wachten. Bleek het schaap een keelontsteking, oorontsteking en beginnende longontsteking te hebben. In 10 jaar niet ziek geweest. Inmiddels is hij aan opknappen en kwekt de hele dag tegen mijn aan. Heel gezellig maar ik heb inmiddels rode oren en snak naar een beetje rust.

Terwijl ik dit stukje typ verschijnt meneer Williams en blijkt er een kies te zijn afgebroken. En onze tandarts is niet op de praktijk..dus u snapt…wat ik nog verder zou typen doe ik met een half oog en oor. Wens ik u een fijn weekend!