Slapen..of juist niet

Twee weken terug had ik wietolie besteld, ik las er zoveel jubelberichten over. Iedereen sliep als een roosje en werd er helemaal blij van. Uiteraard dacht ik dat wil ik ook. Mijn slaap is niet al te lang, en ik wilde wel eens wat langer slapen dan 6 uur  in een nacht.

Vol goede goed begon ik aan het vieze spulletje, en de eerste nacht was ik na 4 uur klaarwakker. Maar dat was niet het ergste, het voelde alsof ik ongesteld moest worden. Alles irriteerde mij en iedereen was vervelend. De zon ging ook nog eens schijnen en ik wilde het liefst met een deken op de bank en heel veel regen. En zielige series. Ik worstelde mij door de dag heen en ging weer vol goeie moed naar bed met de wietolie.

Na 2 uur lag ik om mij heen te kijken, waar was mijn slaap gebleven? En alweer moest ik ongesteld worden, hoorde ik daar niet iemand snurken! En er was ook nog een vervelend persoon die de moed had om adem te halen ;-). De hele dag was ik zwaar geïrriteerd en ik wilde iedereen wel weg kijken. Wisten zij niet dat mijn leven mega zwaar was, en dat ik het einde der dagen al nabij voelde komen en ik nog zoveel moest doen maar mijn benen waren van lood.

Een paar nachten later bedacht ik mij dat het enige wat veranderd was , was de wietolie. Ik besloot er acuut mee te stoppen. Ik viel de nacht erop als een blok in slaap en sliep door tot de volgende ochtend. Vrolijk sprong ik uit bed, niets einde der dagen of zware lood benen maar gewoon weer vrolijk. Iedereen mocht weer ademhalen.

Zoals iedereen, die met morfine op een gelukzalig gevoel krijgt en in slaap valt, en ik klaarwakker ben en de wereld aankan..zal ik dit ook wel met de wietolie hebben. Een omgekeerde werking dus. Voor mij geen wietolie meer, ik slaap wel wat lichter en onrustiger maar ben wel een zonnetje in huis 😉

 

Gaan we weer..

In groep 5 had de jongste een juf die de klas totaal niet aan kon. Haar klas zag er altijd uit alsof er net een bom was ontploft. In die troep zat ze luid gillend te werken. De jongste was altijd mega hieperdepieper als hij thuis kwam. Ze vroeg bijna elke week of wij konden komen omdat ze geen raad wist met de jongste. Hij was zo druk, en hij kon zich niet concentreren en wist ik al hoe slecht het met haar ging? Ze had zoveel problemen..

Inmiddels lieten wij de jongste diagnosticeren en kwamen met de diagnose op school. Zie je wel riep de juf, ik had gelijk hij heeft ADHD. Hij moet aan de medicijnen. Gelijk ging ik in de remmen. Medicijnen op zo”n jonge leeftijd, en daarbij..kijk eerst eens naar de leeromgeving. Voordat de juf en ik hierover in conflict konden raken was ze overspannen, en inmiddels al jaren van het toneel met de diagnose ADHD, en nog tig dingen.

De docenten die volgenden waren meneren ,die  op wat kleine dingen na geen enkel probleem hadden met de jongste. De jongste kwam zelfs weer blij thuis. Toch was de basisschool geen enorm feest en met veel plezier stroomde hij door naar de middelbare school.

Vorig jaar had hij een dijk van een mentrix en toen deze uitviel een heel goede mentor maar sinds het begin van dit jaar zit er een andere mentrix op. En deze mentrix heeft ons nummer onder speeddial. Toen ik vorig jaar van vakantie terug kwam en nog geen 5 minuten thuis was belde ze mij op. Ze ging een heel verhaal houden wat de jongste blijkbaar had gedaan. Ik gaf haar aan net 5 minuten thuis te zijn en toch graag eerst het verhaal van de jongste te willen aanhoren. Ze bleef maar doorgaan, en ik bleef maar herhalen dat ik van niets wist.

Inmiddels zijn we al tig keer op school geweest, ze hangt voor het minste of geringste aan de bel. Vorige week in een gesprek gaf ze aan, dat wij maar eens moesten denken aan medicijnen. Verbaasd keek ik haar aan, hij kan niet tegen de medicijnen zoals in zijn dossier staat. Dan moesten we uitwijken naar andere medicijnen. Ik keek haar stomverbaasd aan. Wist ze wel wat andere medicijnen deden, had ze enig idee waarover ze sprak? En daarbij…wat deed de jongste nu eigenlijk dat zij zo over de rooie raakte? Want we misten namelijk nogal wat structuur en regels  op school…

Gistermiddag belde ze helemaal in paniek op, de jongste had namelijk een handeltje opgezet met een klasgenootje in energydrank. Hij koopt dit in de supermarkt en verkoopt dit vanuit zijn kluisje. Maar van te voren hadden ze aan de conciërge gevraagd of het mocht en die had toestemming gegeven. Verhit sprak ze tegen mij, zie je wel, typisch adhder zoekt zijn grenzen op, nu is het energydrank, straks is het iets anders.

Het klasgenootje waarmee hij het handeltje dreef was ook gebeld en daar was ook al tegen gezegd dat het meisje erg opvallend gedrag had, druk in de les maar ook erbuiten had ze erg veel energie. Mijn hemel dacht ik, daar gaan we weer. Zorgleerlingen zijn er altijd, waren er vroeger ook. Dat hoort namelijk bij je vak, en als je daar niet mee om kunt gaan dan ben ik bang dat je een probleem hebt.

Ik vertelde het gisteren aan Meneer Williams die al lang op de hoogte bleek te zijn van deze handel, en alleen als voorwaarde had gesteld dat de jongste het zelf niet dronk want energydrank en ADHD is geen combinatie. Ik deed vroeger op de middelbare school ook heel veel dingen die niet mochten maar mijn ouders werden nooit gebeld, ik kreeg strafwerk, moest nablijven en vertelde dit niet thuis. Ik vond een preek op school al meer dan genoeg…Maar tegenwoordig is dat niet meer zo. Dus heb ik nu in mijn telefoon geprogrammeerd bij haar nummer, geen paniek..zij heeft paniek..niet jij 😉

Pleisters

Een tijd terug zat ik tijdens het koffie drinken na het zwemmen naast een mevrouw die een soort pleisters op haar knie had. Ze vertelde mij dat het hielp tegen de pijn in haar knie. Nu ben ik altijd een beetje wantrouwig voor dit soort dingen want pleisters die helpen tegen artrose..riekt bij mij snel naar hocus pocus, en als je er in gelooft helpt het wel en dat soort vage uitspraken. Maar deze mevrouw is mega nuchter, zelf verpleegster geweest en iemand die eerder doorgaat tot op het bot dan dat ze zegt, ik kan niet meer.

Ze had een knieoperatie gehad en spuiten in haar knie , 40 kilo afgevallen maar niets mocht baten tegen de pijn in de knie behalve deze pleisters. Omdat ik zelf ook zo”n vervelende knie heb was ik wel heel geïnteresseerd. Ze vertelde mij ook dat 40 pleisters voor 15 euro het proberen wel waard waren.

Ik ben gelijk op internet gaan zoeken en kwam ze tegen met filmpjes en al. Volgens het filmpje doen je ze aan een satéstokje en ga je met de pleisters over de plek heen waar de pijn zit en waar die gaat wapperen daar plak je hem op. Ik moest vreselijk lachen, pleisters die gaan wapperen bij de pijn. Maar ik besloot de proef op de som te nemen, heb toch niets te verliezen en bestelde de pleisters.

Voorzichtig ging ik langs mijn knie en op het wapperende plekje plakte ik er eentje. Nu is mijn knie wel wat groter dus ik heb inmiddels twee pleisters op twee pijnlijke plekken. In eerste instantie merkte ik er weinig van. Zie je wel dacht ik flauwekul en wilde ze al weggooien maar bedacht mij dat ik gewoon nog een weekje het ging proberen. Je voelt ze amper en je ziet het niet dus wat maakt het uit.

Tijdens mijn tweede week merkte ik dat de pijn in mijn knie die ik heb tijdens het wandelen steeds minder werd. Het is niet compleet weg maar zoveel acceptabeler dan voorheen..en ik hoefde geen pijnstillers meer te slikken na een drukke loopdag. Zou het dan toch helpen?

Inmiddels ben ik drie weken verder en mijn knie voel ik ruststand totaal niet meer, ik slaap er prima mee (ik lag nog wel eens wakker van de pijn). En ik kan meer, en dat voelt super aan. Uiteraard stopt het niet de artrose of gaat het over maar als de pijn maar over gaat want elke dag pijn is ook geen pretje.

Nu nog mijn heup en rug vertellen dat dit verhoogde beweegpatroon normaal is en dat ze gewoon mee moeten doen 😉 anders zit ik straks onder de pleisters.

Jarige job

Vandaag is onze pubert 14 geworden! Van een mooie bijna 8 ponder is het nu echt een jongeman geworden. Het is een hele lieve , zorgzame jongen maar hij zit wel volop in de puberteit. Hij heeft soms hele wilde ideeën hoe het leven er allemaal uit kan  zien als hij maar de vrijheid kreeg die hij zo graag wil hebben.

IMG_20140322_004917

Zijn ideeën over zijn eigen toekomst beginnen zich te vormen, wilde hij op de basisschool nog archeoloog of dierenarts worden, liggen zijn ambities nu meer op het sportvlak en lonkt hij naar defensie. Dat laatste vinden wij wat minder. Niet om defensie zelf maar meer omdat hij uiteraard ook uitgezonden zou kunnen worden. Maar gelukkig ..14 is nog jong , hij kan nog alle kanten op!

20130528_074345

En sinds een half jaar heeft hij een vriendinnetje. Ik schreef hier al eerder over maar ik ben heel blij met dit mooie lieve meisje. Ook hierin is 14 jong maar ik vind haar wel een hele leuke meid en ik hoop ook dat ze blijft. Vandaag haalt Meneer Williams haar van school en samen gaan ze de jongste halen. Vanmiddag vieren we het feestje nog even dunnetjes over want afgelopen zondag hebben we het ook gevierd omdat de oudste het weekend thuis was.

20121219_185256

Vanmorgen feliciteerde ik hem en hij riep dat hij wel 200 wilde worden, maar alleen als jij dat ook wordt mam, zei hij er gelijk achteraan. Zijn stem is nu heel laag geworden en het klinkt echt een stuk volwassener .

17309067_1500342576683238_5597861999894485758_n

Mijn mooie hekkensluiter, ik houd van jou tot voorbij de maan en weer terug en hoop dat je nog heel veel jaren in goede gezondheid en met veel plezier je verjaardag viert. Samen met ons!

Foto shoot

Afgelopen week kocht ik via marktplaats een heel pakket kleding van de Didi. Voor de jaren van maat 52/54 kocht ik regelmatig daar mijn kleding. Ik ben dol op hun beetje hippie-achtige stijl. Ik had op aanraden van twee mensen met een zelfde operatie , een pakket gekocht wat vast nog wel te klein was maar dan had ik het voor de zomer.

Toen het pakket kwam was ik helemaal blij, het hele pakket was naar mijn zin en eerst legde ik het weg want ik zou het toch nog niet passen en dan zou ik heel teleurgesteld zijn (zelfkennis 😉 . Maar de hele middag riep het pakket mij, pas mij , pas mij. Ik besloot 1 shirt te passen. Ik zou toch nooit in xl van Didi passen. Het eerste shirt trok ik aan en ik stond voor de spiegel en ik moest vreselijk huilen. Het paste, en het zat goed en ik zag ineens daar Mevrouw Williams staan van voor de zware jaren.

Ik , die altijd zei wat belachelijk als mensen zeggen dat zo”n operatie hun hele leven veranderde, dat ze ineens weer zichzelf voelde en meer zelfvertrouwen hadden, stond daar dat allemaal gewoon te voelen. Toen de middelste thuis kwam liet ik alles zien, ik showde wat af en de middelste riep gelijk wat ben je hip mam! Meneer Williams was helemaal blij omdat ik zo blij was.

Vandaag kocht ik twee broeken in mijn huidige maat erbij, huh 48 ..verkoopster, heeft u dat wel goed? Ik had drie maanden geleden nog maat 54 van broeken hoor..maar ik gleed gewoon de 48 in. Ik zoefde naar huis en combineerde het gelijk met het geweldige Didi shirt en jasje. Meneer Williams was helemaal enthousiast en wilde foto”s maken. Nee riep ik gelijk daar houd ik niet van. Maar liep mij toch overhalen. En plaatste er eentje in mijn gesloten afvalaccount op instagram. En veranderde mijn profielfoto op Facebook, eng..eng.

Vanmiddag dronken we thee in een heel leuk theehuis en meneer Williams maakte weer foto”s.Ik voelde mij bijna een bn-er , maar toen ik ze zag , zag ik een zoveel gelukkigere Mevrouw Williams dat ik er bijna van schrok. Inmiddels ben ik over de schrik heen en ga er maar aan wennen dat dit mijn nieuwe ik is.

IMG_20170316_154317_647

Match ik niet mooi met het behang ?

 

 

 

 

 

Feestje

Vandaag ging ik op de weegschaal staan en was ik precies drie maanden na mijn operatie 20 kg kwijt.Ik ben totaal niet van het omrekenen naar pakjes boter of de peuter van de buren of dergelijke. 20 kilo is veel, vind ik . Ik mis ze ook niet hoor, die kilo”s. Er zijn wel wat rimpelvelletjes ontstaan maar dat wist ik wel en dat neem ik eigenlijk ook gewoon voor lief.

Tijdens het zwemmen vroeg iemand aan mij hoeveel ik nu kwijt was en ik zei heel trots 20 kilo. Maar niet normaal afgevallen he zei ze gelijk er achter aan. En ik antwoordde heel beleefd dat ik het wel zelf moet doen hoor. Ik kan wel elke dag taart willen eten maar dat is nu net niet zo goed als voorheen. Ik moet elke dag keuzes maken , wat eet ik wel en wat eet ik niet. En ik heb een hulpmiddel, klopt ,dat mijn maag een stuk kleiner is, dat mijn darmen gelijk in protest gaan en mijn lijf ontregelen als ik te veel suiker of vet naar binnen krijg. In mijn geval is dat heel snel..een kopje zelfgemaakte chocomelk..dumping, een toefje slagroom…dumping, een hapje ijs…dumping..dus ik maak hele bewuste keuzes.

Ik vind het heel leuk als mensen het zien, dat mensen kijken en zeggen, hee je bent een heel stuk minder. Dat vind ik erg leuk. Want uiteraard is/was mijn gezondheid drijfveer nummer 1 maar complimenten vindt elk mens leuk ;-). Een vriendin van mij heeft het een jaar geleden laten doen en die is inmiddels 45 kilo kwijt. Zij vertelde dat er mensen zijn die totaal niets zeggen, het compleet negeren. Dat heb ik ook al meegemaakt. Ik vind dat zo bijzonder. Mijn vriendin vertelde dat als ze het aan mensen vertelde er mensen waren die heel koeltjes reageerde. Zulke mensen laten wij links liggen zeggen wij vaak tegen elkaar 😉

Maar vandaag vier ik lekker feest, schijt aan alle zeikerds, aan alle bangmakers, aan alle critici, vandaag is het mijn dag! Ik ga eens lekker uitpakken met eten, ik doe ruig! Ik neem twee crackers met filet American! En bij de thee neem ik gewoon 2 tarwebiscuitjes, ik durf dat wel! Ik ga het vieren met mijn 2 hondenvriendinnetjes, we gooien er gewoon een extra rondje in het bos tegen aan!

Sterke vrouw

20170308_105906_20170308110810042

Op deze vrouwendag maar eens een mooi stukje over een hele sterke vrouw. Namelijk mijn oma. Ze was de moeder van mijn vader en een prachtmens. Mijn herinneringen aan haar zijn geweldig. Logisch ook want ik heb de eerste vier jaar van mijn leven praktisch bij haar gewoond.

In de oorlog kwam ze mijn opa tegen. Beide zaten ze in het verzet. Mijn opa was een stuk ouder dan mijn oma, ruim 20 jaar en was getrouwd. Maar zijn vrouw zat in het gesticht en toen mocht je niet scheiden van iemand die in het gesticht zat. Dat weerhield mijn oma er niet van om samen te gaan wonen en in 1946 kreeg ze mijn vader en in 1948 mijn tante. Dat was een schande in die tijd, maar mijn oma hield haar hoofd altijd recht en trok zich er niets van aan.

In 1965 overleed de eerste vrouw van mijn opa en konden ze uiteindelijk trouwen en werden de kinderen geëcht. Het maakte mijn oma niets uit want ze hield van mijn opa en daar draaide het om. Mijn oma was 40 toen ik geboren werd en mijn opa 60. Hij was altijd havenarbeider geweest en zwaar versleten. Mijn oma verdiende de kost met kosthuizen en kleding naaien. Als iemand toch kon multitasken was dat mijn oma wel.

Toen mijn vader weg liep en mijn moeder moest gaan werken ging ik naar opa en oma. Mijn herinneringen zijn geweldig aan die tijd. Mijn oma kwam elke dag thuis met een cadeautje, ik was haar oogappel. Ik had altijd het gevoel dat ik haar hele wereld was. Ik hielp haar mee in huis want ik vond haar de liefste vrouw in mijn leven. Ze werkte elke dag om het gezin te onderhouden en stimuleerde iedereen altijd haar of zijn hart te volgen.

Mijn opa, haar grote liefde overleed in 1976 aan de gevolgen van kanker en in 2000 mijn tante. Verdriet is haar absoluut niet bespaard gebleven. Maar ze bleef een hele sterke vrouw. Soms mis ik het gevoel wat ze mij kon geven, dat ik een kind was en dat ik alle zorgen bij haar kwijt kon want ook dat deed ze geweldig.

Dit soort vrouwen hebben voor ons vandaag de weg geëffend om te gaan samenwonen, om kostwinner te zijn, om te zorgen voor je kind of kleinkind, om van iemand te houden die misschien niet in het straatje past van de goegemeente. En daar ben ik heel dankbaar voor.