Details

Gisteren kochten we een schuur, vandaag wordt ie gebracht en Meneer Williams is reuze enthousiast. Heel makkelijk in elkaar te zetten en kijk eens ,een you tube filmpje van 2 mensen die hem in elkaar zetten. Als het filmpje begint heeft 1 van de mannen een extreem kort gebloemd broekje aan. Het doel van het filmpje ontgaat mij volkomen want mijn blik wordt iedere keer weer naar dat broekje getrokken. Na 2 minuten maak ik er een opmerking over, Meneer Williams kijkt verbaasd..kort broekje..hoe bedoel je. Nou die ene die heeft zo”n raar kort broekje aan , de stof is zelfs in de kleur van zijn benen.

Inmiddels heb ik de slappe lach over het broekje en het filmpje wordt stop gezet. Wie let daar nu toch op, moppert Meneer Williams. Heb je wel gezien dat de schuur heel makkelijk in elkaar wordt gezet? Uiteraard heb ik daar ook wel even naar gekeken maar mijn blik bleef toch hangen op het broekje.

Dit soort details ontgaan mij niet. Ik kijk op netflix een serie op aanraden van de oudste en in aflevering drie is de labrador ineens een herder. Waar komt die herder vandaan vraag ik mij af? Hij heet ook nog eens hetzelfde, zou de vorige hond dood zijn gegaan en is dit zijn vervanger, heb ik iets gemist van de serie? Ik app de oudste en leg haar de labrador/herder vraag voor. Echt, zegt ze, helemaal niet opgevallen. Vind je het wel een leuke serie dan? Ja zekers maar die hondenkwestie viel mij zo op.

Eigenlijk weet ik niets anders dan dat dit soort details mij opvallen. Toen ik 16 was had ik een vriendje die nam mij mee naar een tirolerfilm..in het de categorie volwassenen. Het leek hem heel spannend en toen de film begon, fluisterde ik al naar hem..die rieten meubels heb ik ook. Maar ik vind de gordijnen niet echt mooi bij het interieur passen. De jongeman en ik stonden snel weer buiten want het doel van de film miste ik volgens hem helemaal ;-).

Waarom ik dat doe of waarom het mij opvalt , is mij een raadsel. Ik zie ook heel snel veranderingen in mensen hun uiterlijk of gedrag. Omdat ik zelf zo op de details ben, denk ik ook dat anderen dat zijn. Maar dat zijn maar heel weinig mensen heb ik proefondervindelijk gemerkt. Heel veel mensen zijn van het grote plaatje en overzien ook het grotere geheel. Daar heb ik wat meer moeite mee. Als ik er op een rustig moment over nadenk dan kom ik wel tot het grotere plaatje maar over het algemeen..zijn de details zo opvallend voor mij.

Het zal geen verrassing zijn dat ik daardoor regelmatig in conflict kom, aangezien ik de details zo belangrijk vind en veel mensen deze details alweer “vergeten”zijn.  De meeste conflicten vecht ik in mezelf uit tegenwoordig. Ik gooi het niet meer zo in het gesprek. Dat heb ik al wel geleerd;-) Zo leer ik elke dag bij, dat is toch wel een leuk detail!

De verbouwing

 

17952911_1536997509684411_7019606384394253228_n

De middelste heeft een prachtige kamer op zolder, helemaal over het hele huis heen. De zolder is helemaal verbouwd toen  we hier kwamen wonen. Geïsoleerd, mooie nieuwe dakramen erin, spotjes in het plafond, zoveel mogelijk stofvrij ingericht, noem allemaal maar op. Het enige nadeel is dat ze een vlizotrap naar boven heeft die in een andere kamer zit. Dat is echt jammer maar op dat moment was iedereen blij met die verbouwing en dachten we , als ze later ouder is en een vriend krijgt zien we wel verder.

Inmiddels is ze 21, en het liefst wil ze op zichzelf wonen. Ze heeft een contract bij een werkgever waar ze heel graag werkt, maar dit contract is voor 7 uur vast en de rest is flexibel. Daar kan je heel weinig mee, meestal werkt ze rond de 30/35 uur maar er zijn ook weken van 16 uur. Om dan een huishouden te kunnen financieren moet je echt meer zekerheid hebben en uiteraard zou ze op een kamer kunnen gaan zitten, maar dat wil ze niet en wij vinden dat ook onzin.

Ons huis heeft ook een garage, en voor de garage zit een soort halletje met inloopkast. Voor wie ons huis ook kent, weet hoe onpraktisch deze ruimtes zijn. We hebben al vaker met de gedachte gespeeld om de garage en halletje te verbouwen maar hadden eigenlijk geen haast of directe aanleiding. Daarbij, de jaren dat ik  heel moe was en amper wat aan mijn hoofd en lijf kon hebben moest ik er ook niet aan denken.

Maar met wat meer energie, ook wat meer ruimte om wat te doen besloten we om de garage en halletje te gaan verbouwen ,voor de middelste tot eigen appartementje. We hebben geen idee hoe lang het duurt voordat ze een ander contract krijgt, gaat ze ooit samenwonen (ze heeft nu wel sinds 2 maanden weer een vriend..maar om die gelijk vast te pinnen op samenwonen is ook zo wat;-) en als ze weggaat is het een mooie ruimte om mijn creatieve en hopelijk minder vermoeide geest zijn werk te laten doen.

We zochten een timmerman die met ons mee ging denken en vonden een geweldige timmerman. Samen met zijn zwager komt ie rond 9 uur aanrijden en begint dan op zijn gemak te klussen. Het zijn aardige mannen op leeftijd die dit klussen voor hun lol doen, hij heeft altijd een eigen bedrijf gehad en nu de tijd aan zichzelf. Hij vindt het heerlijk om mooie/praktische oplossingen te bedenken. Tegen half 4 vind ie het goed geweest en gaan ze weer op hun gemak naar huis. Er zit altijd een dag of meerdere dagen tussen voordat ie weer komt. Ik ben daar zo blij mee. De verbouwing kost mij bergen energie en ik ben gebroken als ze weer weg gaan. Bijkomtijd is gewoon nodig voor mij.

Inmiddels staat er een prachtige opzet, de middelste is helemaal blij, een eigen appartement, eigen keuken, eigen toilet en vloerverwarming. De timmerman zei al, die gaat nooit meer hier weg. Ze krijgt ook een eigen voordeur, en aan de achterkant kan ze zo via de tuin met twee stappen in het huis staan. De badkamer is beneden dus al wil ze om 3 uur snachts douchen kan gerust, we slapen boven en horen daar niets van.

Maar wat een aardverschuiving komt er los in huis, aan spullen, aan het toch ineens ruimtekort hebben. Waar moet alles heen? Help..wat doen we met al die rommel! En zo zijn we druk bezig, creëerde Meneer Williams een prachtige werkplek voor mij in de woonkamer. Aan een prachtige lange steigerhouten tafel zit ik nu te typen terwijl rechts van mij ruimte is voor de naaimachines en ruimte om te tekenen of patronen uit te werken. Gisteren hebben we nog kasten gehaald en die zijn boven de tafel opgehangen.

Ik maakte er een prachtig social media plaatje van, en wat u niet ziet op de foto is de enorme berg rommel aan de andere kant van de kamer..waar ik iedere keer weer een stukje oplossing voor vind. Het komt allemaal wel weer goed, maar help..wat een werk!

 

Naief

Nu ik wat verder in het traject ben, bezoek ik samen met de buuf de facultatieve bijeenkomsten. Deze zijn helemaal vrijwillig en ik ga er in mijn naïviteit dan ook uit dat er alleen maar geïnteresseerde mensen komen.

Gistermiddag had ik de eerste van de psychologe, deze had het thema doorbreken van (eet)gewoontes. De zaal liep behoorlijk vol en er waren 2 psychologen. Na het rondje voorstellen , merkte ik al dat de man op de hoek continu in zijn telefoon zat. Leg weg denk ik dan, waarom kom je hier anders? Ik vind het ook ontzettend onbeleefd naar de dames voor de groep.

Maar de meneer kreeg het woord en vertelde heel stoer dat er “gelukkig”niets veranderd was na de operatie. Hij kon nog alles eten en drinken, vooral drinken ..en er volgde zo”n zogenaamde stoere lach. Twintig biertjes kon ie nog makkelijk weg krijgen, apres ski ging ook nog prima en uit eten, makkelijk drie gangen. Wij zaten met volle verbazing hem aan te horen. Zijn buurvrouw vroeg nog aan hem, kan jij bier drinken? Dat valt bij mij heel verkeerd maar wijn gaat prima.

Een andere mevrouw vertelde dat ze voor de operatie verslaafd was aan chips maar nu er van overgeven moest, maar ze moest en zou het blijven proberen. “Het is natuurlijk heel vervelend om met zo”n maagje te spugen, maar ik heb zo”n drang naar de chips het is mij het gewoon waard.”

Na de bijeenkomst stonden de buuf en ik na te praten, wij waren compleet verbijsterd, onze naïviteit is erg groot op dit gebied merkten wij gelijk op. Waarom zou je dit risico nemen van de operatie en dan zo met je lichaam om blijven gaan? Alcohol is een trigger om meer te gaan eten, geeft zelf al heel veel aanmaak van allerlei vetopslag en je lever wordt veel sneller belast na de operatie. Waarom in vredesnaam dan blijven drinken?

En kotsen van een voedingsproduct en toch blijven eten..bizar vonden wij het. De psychologen vond ik zelf heel matjes reageren. Dat viel mij ook enorm tegen. Ik heb 2 jaar geleden een traject gevolgd bij een psychologe over eten en die dame was echt niet “matjes”. Die confronteerde mij met mijn eigen gedrag, vond ik ook niet altijd leuk maar heb ik wel heel veel van geleerd.

Het meest bizarre vond ik nog wel dat een mevrouw aangaf dat ze moeite had met het doorbreken van haar eetpatroon en dat de man van de hoek heel nonchalant zei, nou totaal geen last van hoor! Al met al was het een bizarre bijeenkomst, vergeet ik nog de andere man te vermelden die in slaap viel…

Er zijn nog 4 bijeenkomsten, ik hoop in vredesnaam maar dat de ongeïnteresseerden thuis blijven en dat de psychologen wat meer pit tonen!

 

Lipstick niveau

Een tijdje geleden vertelde iemand mij over allerlei klachten , dat deed ze niet voor de eerste keer en ik dacht goh, misschien heb je, ook gezien haar leeftijd (69 jaar) een vitamine d tekort. Ze komt namelijk weinig buiten, eet niet al te best en de wijn is haar beste vriend. Ik vertelde in het kort de symptomen van vitamine d tekort en dat die overeen kwamen met wat zij aangaf. Ook gaf ik de tip om dat eens te laten prikken.

Ik gaf een aantal voorbeelden van mensen in mijn omgeving die dit ook hadden gehad, en dat ze nu aan de vitamine d zaten en ervan opknapten. Ze keek mij heel hooghartig aan en sneerde dat ze niet zoals ik, dagelijks het medische journaal las en dat er niets met haar aan de hand was. Ik was helemaal verbaasd, ten eerste vind ik de kennis over vitamine d een soort algemene kennis maar ik wilde alleen maar helpen.

Gisteravond gingen wij uit eten met vrienden en bestelde een bepaald soort vlees. Dat soort rundvlees sterft langer af dan gewoon rundvlees. Ik vertelde dit aan mijn vriendin die zowat een rolberoerte kreeg van het idee dat vlees eerst moet afsterven. Uiteraard heb ik door de jaren heen veel van Meneer Williams geleerd op dat gebied. Maar hoe ging dat vroeger dan vroeg de man van de vriendin.  Meneer Williams vertelde heel uitgebreid van cowboys die vlees onder hun zadel meenamen en nog meer van dit soort feitjes. De man van de vriendin keek Meneer Williams hooghartig aan en gaf aan voor dit soort dingen geen tijd te hebben om zich daar in te verdiepen.

Wederom was ik heel verbaasd, want volgens mij is dit gewone algemene kennis. Ik heb dit namelijk geleerd op de middelbare school tijdens geschiedenis. Maar het meest verbaasde mij, en dit zijn maar twee voorbeelden, dat mensen zich zo “aangevallen”gedragen als je iets dieper op de materie ingaat. Ik vind deze kennis iets wat bij je algemene kennis hoort. Lijkt mij handig dat je als je op een werelddeel leeft waar tig mensen vitamine d tekort hebben dat je er kennis van hebt, of dat je in ieder geval bij twijfel een dokter raadpleegt.

Of komt het door het feit dat ik niet van oppervlakkige gesprekken houd, en mij dus graag verdiep in allerlei materie zodat ik beslagen te ijs kom. Is dit misschien mijn autistische trekje om alles goed te weten? Ik merk wel dat ik met bepaalde mensen het niveau van de gesprekken op lipstick niveau houd. Die term heb ik bedacht toen ik ooit eens een schoonzusje had die niet verder kwam in gesprekken dan de kleuren van haar lipsticks. Dit is trouwens geen grapje of cynisch bedoeld, als u mij echt vraagt wat mijn voormalig schoonzusje bezig hield kan ik u daar geen zinnig woord over zeggen behalve de kleuren van haar lipstick.

Gelukkig zijn er genoeg mensen die het lipstick niveau ontstijgen want als ik toch ergens moe van word, is het wel op dat niveau praten. Of om mijn kennis te verbergen omdat de ander zich daardoor niet prettig voelt. Ga ik nu lekker zwemmen, onder water praat er niemand 😉

Energie

Vanmorgen was ik bij de internist voor de eerste controle van de inwendige vitamine mens. Alles was goed en dat dacht ik al wel, want ik merk namelijk steeds meer verbeteringen. Liep ik eerst na een stukje met de honden met de tong op de knieën kan ik dit nu fluitend. Ik zwem 1 keer in de week en ben niet meer stuk voor een aantal dagen.

Even iets van boven halen..geen probleem meer, ook niet als het verkeerde is dan loop ik gewoon nog een keer. Ik vertelde de internist dat dat toch wel heel fijn was en wie weet als deze lijn bleef zou ik misschien ooit wel weer kunnen werken. De internist (een leuke krullenkop mevrouw) keek mij peinzend aan. In je status lees ik dat je adhd hebt, is het handig om met de psycholoog te gaan praten? Want je enthousiasme ,lees ik in het verslag van de psychologe..is ook je valkuil…

Met het advies om zeker tot aan de volgende afspraak in december te wachten met stappen richting iets van werk of noem maar op ging ik weg. Mijn ziekenhuisbuuf en ik hebben alle afspraken na elkaar dus we troffen elkaar voor een eiwit pauze in het restaurant van het ziekenhuis. Ik vertelde haar mijn verhaal en zij had hetzelfde. Zou het de euforie zijn van ons afvallen vroegen wij ons af?

We voelen ons goed maar zei de buuf heel terecht, doen we dat over een jaar nog? En zo erover gepraat te hebben, bedacht ik mij toen ik naar het station liep..het was wel een goed advies van de internist en de buuf. Zeker tot aan december aankijken, want ik weet namelijk dat adrenaline ook veel kan doen. En dat een tijd op de “top”leven ook weer een val kan veroorzaken die veel dieper is dan voorheen.

Maar ik ben zo blij met deze energie, en ik voel mij zo gelukkig ermee. Ik wil dit graag vasthouden tot het einde der dagen;-) vooral als je jarenlang als een wrak op de bank hebt gelegen. Dat ik dacht..moet ik zo oud worden..ik weet niet of ik dat een geweldig vooruitzicht vind. Ik kon iedereen van de geweldigste serie tips voorzien en van gehaakte /gebreide creaties maar ik wilde toch wel wat meer uit het leven halen.

Ik doe gek, ik ga er enorm uitgebreid genieten van zolang als het duurt, in het nu leven, niet te veel nadenken en gewoon dankbaar zijn voor elke energieke dag die er komt. Maar toch stiekem hopen dat de energie blijft 😉

 

De jongere man

Beste Saar/Els,

Vandaag las ik een stukje van je op Facebook over Linda lijnt. Je somde een hele lijst dingen op waarom je blij was dat je Linda niet was en wat mij opviel was dat er wel heel veel dingen op jouw lijstje stonden die over haar jongere man ging. Ik dacht laat ik die vragen eens beantwoorden, aangezien ik al 19 jaar lang een 10 jaar jongere man heb 😉

“En een man die vele jaren jonger was dan ik”, het lijkt Saar/Els blijkbaar vreselijk, lieve Saar, je vraagt als je verliefd wordt niet naar iemands leeftijd. En als je het wel hebt gedaan en het gevoel gaat niet weg moet je het dan op leeftijd laten stuk lopen?

“Want dat ligt toch een beetje ongemakkelijk in bed met je weelderige lijf naast een jonge god” Toen ik 32 was had ik twee kinderen gehad en voelde ik mij de eerste nacht ongemakkelijk, maar dat had ik mij bij iedere andere man ook gevoeld. En na bijna 19 jaar is ie net zo gewoon als ieder ander zou zijn geweest. En inmiddels is mijn 10 jaar jongere man 40..ook geen springchicken meer 😉

“Godzijdank is mijn man 12 jaar ouder”..betekent dat met andere woorden dat het niet uitmaakt hoe je er uitziet? Want dat haal ik er een beetje uit? Dus..als je jonger bent “win “je altijd? Wat een vreemde aanname.

“hoe dan ook, ik win altijd altijd van hem”, vreemd ik heb geen win relatie met mijn man. We doen hier geen wedstrijd wie het dikst is of wie de meeste grijze haren heeft of bij wie het verval sneller intreed..heeft ook totaal geen zin want ik “win”altijd. Puur op basis van mijn 10 jaar eerder verschijnen op deze aarde.

“Ik word al gek bij de gedachte aan een jongere man”, beste Saar, ik denk daar amper meer over na. Iedereen die een lange relatie heeft houdt zich daar niet mee bezig. Dan kan je net zo goed stoppen met een relatie.

“Dan zou ik mij alleen nog maar in boerka durven te vertonen” wat een flauwekul zeg, dus je bent alleen maar aantrekkelijk als je jonger bent dan je man, ligt dit niet helemaal aan je eigen zelfbeeld?

“hoe doe je dat : vrijen met een veel jongere man”Echt Saar..serieus..is dat echt iets waar je over nadenkt hoe dat moet? Nou precies hetzelfde dus als je met iedere andere man zou doen.

“Hoe houd je voor zo”n man verborgen dat je in de overgang bent” Nou..dat doe je dus niet. Ik heb een intelligent exemplaar die weet dat als een vrouw haar beide eierstokken mist, dat je dan gelijk in de overgang komt. En waarom zou ik dat verbergen? Al die energie die ik daar in moet stoppen om het te verbergen..ik heb wel wat beters te doen.

“ik vind mijn opvliegers al gênant als ik naast mijn man in bed lig” ik heb het voordeel amper opvliegers te hebben maar als ik ze heb schaam ik mij er niet voor. We kunnen er zelfs samen vreselijk om lachen.

“die denkt bij een opvlieger vast aan zijn moeder of aan zijn oma” ehmm..geen idee of meneer Williams dat doet. Ik hoor hem er nooit over maar nu is het opvlieger verhaal voor mij ook niet zo aanwezig. En dan doe je hem daar aan denken..dat kan toch ook heel positief zijn?

“Lieverd, heb je daar nu helemaal niet bij stil gestaan toen je iets met hem begon” Beste Saar, net zoals jij waren er tig mensen die er bij stil stonden. Die mij continu met allerlei fijne, sarcastische opmerkingen erop wezen dat hij jonger was en hoe dat later moest. Ook daar hadden ze al een oplossing voor bedacht..maar denk er eens aan toen jij iets begon met jouw man, dacht je toen..hij zal wel snel dood gaan, of hij gaat allerlei ziektes krijgen of..noem maar op. Als je verliefd bent en als je van iemand houdt, dan denk je ,die blijft altijd.

Beste Saar/Els, ik hoop dat ik wat mysteries voor je heb opgelost rond het leven met een jongere man. Zoals je wel leest..het is net als met een man van je leeftijd of een ouder exemplaar. Ik hoop dat Jeroen veel van Linda houdt, net zoals mijn Meneer Williams veel van mij houdt. Maak je niet te druk over die leeftijdsverschillen, doen wij al lang niet meer!

Fijne dag Saar!

Filters

Een van de kenmerken van een adhder is dat hij of in dit geval zij, moeite heeft met natuurlijke filters. Als er een emotie binnenkomt van iets of iemand anders komt dat heel hard binnen. Daar zit geen filter overheen, het beschermhoesje van de adhder is zeg maar “stuk”. Dit was heel handig toen we nog jagers waren in de oertijd want de adhder kon jagen als de beste. Die rook alles, hoorde alles, zag alles en voelde alles en was super alert.

In deze tijd is dat vermogen een handicap, al die geluiden, al dat licht overal, al die geuren en om maar niet te spreken van al die emoties van de mensen om je heen. Door de jaren heen heb ik van alles geprobeerd om dit filter te krijgen. Ik heb alcohol geprobeerd, dat hielp redelijk maar gaf veel bijeffecten. Ik heb kalmerende middelen gebruikt (lees medicijnen), alternatieve middelen en therapieën maar het filter blijft wijd open staan. En als je zoiets hebt ga je op zoek naar eigen strategieën.

Je gaat als het ware je omgeving voor filteren. Vrijstaand huis, dagen met structuur en rust en het liefst geen onverwachte emoties/zaken die je zo maar kunnen overvallen. Maar dat is een hele vermoeiende zaak. Op sommige dagen ben ik thuis, en dan zijn al mijn rolluiken dicht. Kan ik een bouwkoptelefoon opzetten en leid ik mij zelf af met allerlei lichte zaken. Een goed boek, een vrolijke serie, noem maar op.

En soms gooi ik ook alles open, want dan komen namelijk alle weggestopte emoties er ook uit. Dan laat ik alles varen. Van dat moment zijn maar heel weinig mensen , ik schrijf mensen maar ik denk dat er op dit moment maar 1 mens is die hier getuige van mag zijn. Meneer Williams, die er eerst enorm van schrok maar het nu heel mooi in banen kan leiden.

Gisteravond gingen we voor het eerst sinds jaren naar het theater. Ik had twee kaarten gekregen voor de preview van het nieuwe seizoen en ik wilde zo graag weer naar het theater. Omdat ik heel goed in mijn vel zit, ging ik het gewoon proberen. Uiteraard zat er achter mij een mevrouw die continu commentaar had , mee wilde praten, en nogal luid zat te hoesten en ademen. Maar dat mocht de pret niet drukken en ik genoot met volle teugen.

Theater in al zijn vormen is voor mij iets overweldigends. Het komt binnen als een bom en verspreidt zich dan in heel mijn lijf. Ik kan mijn voeten niet meer stil houden en moet mee tappen met mijn handen op mijn benen. Ik voel de energie als het ware mee. Om na een uur helemaal kapot te zijn , maar dit terzijde.

Twee groepen van artiesten raakte mij volledig. De eerst was naturally 7, de combinatie van muziek en het filmpje deden de tranen over mijn wangen stromen en de pijn voelde ik helemaal van binnen. En de tweede was The cosmic carnival, zij deden een tribute aan Fleetwood Mac. Fleetwood Mac, is mijn jeugd, herinneringen aan een eerst jeugdliefde die ik diep heb wegstopt maar door muziek weer heel levendig werden. Meneer Williams bood zakdoekjes aan en keek of de make up niet doorgelopen was 😉 toen het was afgelopen.

Uitgeput kwam ik thuis, en vanmorgen op 5 uur was ik wakker, nog vol van alle emoties die ik had gevoeld. Maar ook helemaal kapot, want het kost zoveel energie. Soms denk ik wel eens, ik moet maar terug naar de oertijd…wat was ik een goede jager geweest!