Daar is ie weer!

Al die positieve berichten, u dacht wat een geweldig rustig leven hebben die Williamsen toch ineens. Maar er zijn ook vervelende dingen..zoals de buurman met de auto”s. Wie hier al langer leest kan zich vast nog wel de ellendige strijd met de buurman herinneren met zijn oude auto”s.  Voor wie het niet weet, wij hebben een buurman die noemt zich restaurateur van oldtimers. Oftewel hij knutselt aan oude auto”s terwijl zijn ouders de hypotheek betalen van het grote huis waarin hij woont. Dat knutselen kan op elk willekeurig moment van de dag plaats vinden maar gaat gepaard met veel mensen die ook heel veel herrie maken. Het continu stationair draaien van auto”s , het spuiten van onderdelen in de tuin met een zeer stinkende verf, het voortdurend aan komen rijden, tig keer met de autodeur slaan en dan weer weg rijden en dit liefst tig keer op een dag.

In 2014 behaalden wij na een strijd van drie jaar, een succes. Hij mocht het niet meer uitvoeren aan huis en kreeg van de gemeente een pand aangeboden in de haven. De haven is hier amper 2 straten verderop dus de meneer tufte elke ochtend in zijn koffiemolen (want zo klinken zijn auto”s) naar de haven en tufte dan s avonds weer terug. Helemaal goed, we hebben drie jaar van een normale rust kunnen genieten.

Maar sinds het begin van dit jaar zagen wij de activiteiten weer toenemen. En wanneer trek je dan aan bel bij de gemeente? Want je mag namelijk wel knutselen aan je auto als hobby, maar binnen redelijke grenzen. Maar wie bepaalt die grenzen? Mag je 8 uur per dag met je “hobby”bezig zijn en dan is het goed of zijn daar andere richtlijnen voor. En daarbij als het een hobby is..wie bepaalt voor jou hoe lang je daar mee bezig mag zijn? Er is ook niemand die tegen mij zegt, mevrouw Williams uw hobby is haken daar mag u tig uur per dag mee bezig zijn. Aan de andere kant..ik heb een geruisloze haaknaald en niemand heeft last van mijn hobby.

Als wij langs zijn huis liepen en zijn garage stond open trok hij deze angstvallig dicht en wij zagen ook steeds meer mensen in en uit gaan. Als hij een dealer zou zijn had hij een goedlopende klantenkring zeiden wij al tegen elkaar. En als dat nu het geval was, dat hij bijvoorbeeld auto-onderdelen vanuit huis verkocht, geen probleem. Maar het lijkt of elk auto-onderdeel moet worden uitgeprobeerd.

Een tijdje geleden heb ik een mail gestuurd aan mijn contactpersoon bij de gemeente en met hem gesproken. De situatie uitgelegd, dat het lang niet zo erg was in als in 2014 maar dat wij wel toename van activiteiten zagen en dat ons woongenot daardoor wel minder werd. De meneer ging voor ons een aantal dingen uitzoeken en kwam er achter dat het pand in de haven niet meer in gebruik was. Dat vond de meneer ook een zorgelijke ontwikkeling en nu gaat de meneer weer een bezoek brengen aan de buurman. Juridische is er weinig mogelijk, hij mag geen bedrijf aan huis hebben in de hoedanigheid van een garage maar hij mag wel hobby matig knutselen. Hij mag ook auto’s vanuit huis verkopen.

Al met al is het gewoon een hele vervelende situatie, ik vind dat je elke hobby mag hebben die je leuk vindt mits een ander daar geen hinder van ondervindt. Maar in het verleden hebben wij ook afspraken geprobeerd te maken met de buurman maar daar had hij helemaal geen zin in. Kijk met zo”n houding jaag je je een ander natuurlijk gelijk op de kast. En wat ik het vervelendste vind is dat ik allerlei acties moet ondernemen terwijl een ander steeds overlast veroorzaakt.

Vanmiddag gaat de meneer op bezoek bij de buurman en ik heb er al 2 dagen hoofdpijn van want ik houd helemaal niet van dit soort situaties. Ik snap niet waarom de buurman niet inziet dat zijn “hobby”zoveel overlast geeft. Ook niet nadat wij dit al jaren aan geven. Misschien stoort mij dat wel het meeste, het asociale gedrag, de wereld is van mij en de rest bekijkt het maar- houding.

Ik hoop maar dat meneer van de gemeente iets kan betekenen voor ons want wij zijn de strijd aardig zat. Gisteren vond ik mezelf terug op Funda, kijkend naar een leuk huisje ergens anders terwijl ik stapelgek ben op mijn huis. We willen helemaal niet verhuizen , we willen eigenlijk hier heel oud worden en genieten van ons huis. Fingers crossed en hopen dat er juridische toch iets mogelijk is want op gezond verstand van de buurman reken ik niet meer.

Leven

48261b83ea15786e43292d9c2c8ad1d0
We zijn het niet, maar hadden het zo kunnen zijn in die tijd 😉

Na 30 jaar kwamen we weer in contact met elkaar, mijn beste vriendin en ik uit een periode in mijn leven die heel bepalend voor de rest van mijn leven is geweest. We wisselden beleefdheden uit en toen kwekten we als vanouds.

Ze vond mijn kinderen al zo groot en volwassenen terwijl zij nog een dochter van 9 heeft. Ze had een geweldige carrière gehad, de hele wereld over gereisd en een geweldige baan in de mode gehad. Nu liep haar leven niet over rozen maar dat kwam wel weer goed. Ik had nooit gedacht dat zij moeder wilde worden.

Haar ouders waren heel beschermend en lief, zij durfde alles te zeggen tegen haar ouders en dat vond ik heel stoer. Ze begreep onmiddellijk dat ik mij zo op mijn gezin had gestort. Dat wilde je vroeger al hoor, een warm nest, dus je hebt er gewoon 1 zelf gemaakt. Ik had niets anders van je verwacht, want je vond het maar niets zoals je opgroeide en je probeerde zo hard het te verbergen.

Heel confronterend vond ik dat, ik heb namelijk echt heel goed mijn best gedaan om te laten zien dat ik het wel heel leuk had en dat er niets met mij aan de hand was. Had ik geweten dat de mensen het toch wel zagen had ik misschien wel meer erover gepraat in die tijd. Maar..het is zo gelopen.

Het voelt heel bijzonder aan, vertrouwd en ook uiteraard zit er een gat van 30 jaar. Met sommige mensen praat je en dan is het na een uurtje weer goed. Naast ons gesprek hebben we al uren gechat, want er schiet ons steeds weer iets te binnen. Weet je nog, en dan praten we er weer uren over, leggen er relaties mee naar het heden en hebben heel veel lol.

Ik ben heel blij dat ze weer terug is in mijn leven, die bijzondere, aparte vriendin van vroeger.

Huisarrest

Nu het weer zo om is geslagen naar enorm warm weer heb ik weer huisarrest. Zeker niet vrijwillig want in de vroege ochtend sla ik nog snel mijn slag. Ik kleed mij  aan en doe de dingen die ik graag wil doen. Maar na 11 uur is het gedaan met de pret.

Vanmorgen heb ik een factor 50 gekocht, dan weet ik zeker dat het voor mijn huid veilig is om naar buiten te gaan. Niet alleen tegen het verbranden maar nu ik zelf 50 ben , ben ik extra zuinig op mijn huid. Ik wil zeker niet als een oud leren lapje straks rond lopen. Gelukkig ben ik al vanaf jongs af aan gedwongen door mijn huid en lijf vaak uit de zon weg gebleven. Wat was ik vroeger jaloers op die mensen die zo in de zon konden zitten en prachtig bruin werden.

Tegenwoordig ben ik dat niet meer, ik zie veel gerimpelde vellen, lelijke vlekken en oude huiden langs komen. Afgelopen week zag ik nog een jong meisje lopen, helemaal verbrand en stug in de zon blijven zitten. Ik wil dan wel zeggen, ga eruit meid, dat is het helemaal niet waard!

Ik benijd nog wel de mensen die van dit weer energie krijgen. Mijn lijf voelt aan alsof ik een marathon heb gelopen en mijn bloed lijkt wel enorm traag. Het liefst zit ik binnen op de bank, alle rolluiken dicht en serietje op. De dag uit te zitten..en hopen dat er geen migraine of misselijkheid toeslaat. En wat vind ik dat jammer, want ik heb namelijk hele leuke nieuwe schoenen en nieuwe kleren. Daar wil ik in flaneren;-).

Nauwlettend volg ik het weerbericht, wie weet duikt de temperatuur straks weer onder de 25 graden en kan ik weer heerlijk rondlopen. Zonder beroerd te zijn of moe, of het gevoel te hebben door modder te lopen. Maar weet u, enorme zonaanbidders die meelezen, een paar dagen per jaar is niet erg hoor. Ik heb daarvoor extra leuke series gespaard, koel haakwerk geselecteerd en ik gun het u van harte!

Doe wat je leuk vindt

In het begin van het traject zat er een bijeenkomst waar je moest aangeven wat je graag wilde kunnen na de operatie. Ik was op dat moment al blij als ik een kwartier zou kunnen lopen zonder pijn en extreme vermoeidheid maar je doel moest hoger zijn. Ik kon mij er niets bij voorstellen en gaf aan graag weer goed te kunnen wandelen met de honden en weer een dag in de week te kunnen zwemmen.

Sommige mensen hadden enorme hoge doelen, elke dag 30 km fietsen, gaan mountainbiken bij een club terwijl ze in de bijeenkomst al met hun partner kwamen omdat ze zo bang waren in een groep. De fysiotherapeut die de groep leidde gaf ook aan dat je doel wel moest liggen bij de dingen die je leuk vindt. Ik ben dol op zwemmen, ik ga graag op dinsdagmorgen naar het zwembad. Maar…mijn zwembad  is een ouderwets zwembad zonder toeters en bellen. Het water is meer zout dan chloor en als we er zwemmen is het met maximaal 15 dames. Je doet in je eigen tempo mee en ik vind dat heerlijk.

Het is ook goed om naar de sportschool te gaan zei mijn fysiotherapeut tegen mij en ik keek heel bedenkelijk. Ik heb dat zo vaak geprobeerd, ik vind het er lawaaiig, ik vind het er druk, en warm. En ik voel mij zonder iemand erbij een beetje een Remie. De jongste wilde ook heel graag naar de sportschool en dat kon op een familiepas, een paar weken terug heb ik ons ingeschreven. Ik kon mijn pas ophalen na een paar dagen.

Het zal u niet verbazen maar mijn pas ligt er nog steeds. De jongste gaat graag sporten maar ik heb er totaal geen zin in. Ik wandel elke dag met de honden en dat vind ik heerlijk, ik fiets veel vaker en ik zwem. Voor mijn doen is dat best veel en ik zie de sportschool voor mij niet meer als een uitdaging.

Wandelen doe ik niet alleen voor een betere conditie maar ook om mijn hoofd leeg te maken. Ik heb het geluk naast een prachtig natuurgebied te wonen. Als ik de drukke weg over steek, en ik het eerste bospad links neem dan zakken de geluiden van de stad al weg. Ik zie boommarters, uilen, roofvogels, knappe joggende mannen, schapen, en wat al nog meer maar vooral is het er stil en heel mooi. En dan loop ik het graag mijn hoofd leeg. Ik hoef dan ook geen kwekkend gezelschap, nee gewoon de hondenmeiden en ik.

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat mijn sportschool pas nog wel even er zal blijven liggen. Maar dat vind ik niet erg, het abonnement is voor de jongste heel leuk. Die geniet er enorm van om daar naar toe te gaan. Het advies van de fysiotherapeut uit het ziekenhuis neem ik ter harte, ik doe wat ik leuk vind, dat gaat mij heel goed af!

Update

2598-75772

Afgelopen week was het 5 maanden geleden dat ik onder het mes ging. Nog geen dag spijt van gehad. Ik voel mij goed, eet goed maar in kleine porties, en ga regelmatig uit eten wat ik jaren niet heb gedaan. Inmiddels ben ik ook zo”n 4 kledingmaten geslonken. Ik kan de gewone xl aan in de winkel en ga ook heel voorzichtig naar de gewone winkels. Het blijft ergens in mijn hoofd veiliger om naar een grote maten winkel te gaan maar het hoeft niet meer.

Ook ben ik al weer een aantal weken uit de drie cijfers, dat was echt een supermijlpaal. En de rest van mijn gezondheid, de pijn in de knie gaat niet weg maar is wel minder aanwezig. De hersteltijd van de knie gaat veel sneller. De vermoeidheid is ook niet weg, daar had ik stiekem wel op gehoopt maar helaas. Ik heb aan de ene kant meer energie maar aan de andere kant moet ik wel oppassen dat ik niet te veel doe want dan moet ik er dubbel zo hard voor boeten.

Elke ochtend ga ik standaard naar het toilet, kan er bijna de klok op gelijk zetten. Dat heb ik nooit gekund. Ik had altijd last van mijn darmen. Het zat of vast of het liep er heel snel uit. Met het vast zitten kwam er altijd migraine bij kijken. Maar dat is nu over. Na mijn kleine yoghurt drankje en daarna een bakje havermout kan ik al bijna gaan zitten :-). Ik had ook altijd pijn in mijn buik. Ze hebben heel wat verwijderd aan aanwezige organen maar sinds deze operatie heb ik alleen nog maar pijn als ik iets verkeerds heb gegeten.

Maar de grootste aanwinst na deze operatie is toch wel de buuf uit het ziekenhuis. We kunnen het ontzettend goed met elkaar vinden. Houden elkaar op de hoogte van ons wel en wee afval verhaal en doen heel veel dingen in het traject samen. We delen ook een aantal angsten, zoals..we willen nooit meer zoveel aankomen, en hoe houden we dit straks goed vast. Volgende week wordt de buuf 50 en we zijn uitgenodigd op haar feest. Ik ben geen feestganger en ik ken er niemand maar typisch de buuf, ze heeft een vriendin ingeseind dat als ik kom ,zij mij opvangt zodat ik niet het gevoel heb alleen te zijn in de massa van onbekenden.

Is dat niet een toffe buuf! Die daar van te voren al aan denkt zonder dat ik gezegd heb dat ik dat dus best eng vind. Een parel zei Meneer Williams gelijk, die moet je koesteren. Ga ik iets nieuws kopen voor het feest, want kleding kopen is tegenwoordig ook een feestje.

Wens ik u een fijn weekend!

Horrorverhalen

mammogram joke

 

Al tijden voordat ik 50 werd maakte ik mij op voor het fenomeen de mammografie. Ik las er van alles over. Ik bekeek uitgebreid sites met voor en tegenstanders. Uiteraard besprak ik het met tig mensen waaronder ook de huisarts. En ik vroeg om een echo. Dat plat drukken, ik was als de dood voor kneuzingen en bloedingen. Kankercellen die gewoon in de borst zaten en verder niets deden maar dan ineens ..splets..uit elkaar werden gedrukt en ik zou aan de beurt zijn.

Vanmorgen mocht ik mij melden in het ziekenhuis ,niet ons grote stadse ziekenhuis maar een klein ziekenhuis in een klein plaatsje verderop. Een ziekenhuis waar qua sfeer de tijd heeft stil gestaan. Waar men nog heel vriendelijk is, aardig, lunchpauzes houdt en dit ook aangeeft en de entourage is er prachtig.  Ik werd binnen geroepen en de radiologe begon een gesprek met mij. Over de echo en dat ze toch wel heel graag een mammografie wilde maken.

Uiteraard ging ik compleet in de remmen, ik had er zo lang over nagedacht en besproken, een gewone echo dat zou het worden. Waarom wil je het niet vroeg ze heel vriendelijk en ik vertelde over de horrorverhalen, de pijn, de ellende en toen kwam ineens mijn grootste angst naar voren..stel dat ze wat vinden..wat dan? Ik moest echt even een heuse traan laten toen ik deze angst vertelde. Ze verzekerde mij dat zij en haar collega heel bekwaam waren en dat ze geen onnodige pijn of druk zouden laten voelen tijdens het onderzoek. En mochten ze wat vinden, dan was ik er op tijd bij en dan kwam het vast allemaal goed.

Ik stemde toe en werd naar een ander kleedhokje gebracht, daar keek ik in de spiegel en dacht aan mijn mantra “wie niet bang is , kan ook niet dapper zijn”. De radiologe en collega hielpen mij met het apparaat en verzekerde mij , mocht er een te hoge druk zijn moest ik dat melden en ik moest mee tellen tot 10 dan was het over. De eerste foto wachtte ik gespannen af en toen ze zei het is klaar..vroeg ik mij af wanneer de pijn of de druk nu kwam? De beide dames moesten ontzettend lachen en zeiden dat dit het was.

Het gaf uiteraard geen pas maar ik heb wel gezegd dat ik ze kon omhelzen, want ik had nergens last van. De foto van de zijkant was ietwat anders maar ik heb nu alleen een beetje spierpijn in mijn oksel omdat ik het apparaat erg inning moest omhelzen en het gaf niet mee.

Voordat ik naar het ziekenhuis ging had ik gewinkeld, een broek en een shirt in een maat kleiner. Omdat ik zo”n bikkel was trok ik gelijk mijn nieuwe shirt aan en trakteerde mijzelf op een aardbeien smoothie. En ging heerlijk relaxed zitten genieten en bijkomen in het restaurant.

Dus naast alle horrorverhalen die ik heb gehoord , kan ik nu mijn eigen verhaal neerzetten. Ik vond het 200% meevallen, tuurlijk ben ik wel bezorgd naar de uitslag, de voorlopige uitslag zag er prima uit maar het moet nog helemaal worden beoordeeld. De radiologe heeft gezegd dat ik over 2 jaar weer terug mag komen in dit ziekenhuis. Die uitnodiging sla ik niet af, want zo als deze dames mij er doorheen hebben geloodst, dat verdient een bloemetje!

Klaar

Gistermiddag om half 4 ging de timmerman naar huis, en de vlag ging hier uit! Niet alleen omdat het klaar is. Maar ook omdat ik dood en doodmoe ervan was. Als ik er doorheen loop dan ben ik heel blij dat we het hebben laten doen. Voor de duidelijkheid, we hebben de garage laten verbouwen tot mini appartement voor de middelste. Het is nu zo ver af dat de middelste kan gaan verven en behangen. Er komt nog een vloer in en de rest is wat afwerken aan latjes en plintjes en dan heeft ze een prachtig mini appartement.

De laatste dag was echt een verzoeking, ik zat qua energie dik in het rood, en de hele dag waren er 2 mannen bezig. Tot overmaat van ramp kregen de overburen ook nog nieuwe ramen en besloot een achterbuurman zijn slijpklus ook nog te doen. Ik kon tot gisteren nog redelijk relativeren maar donderdag begon het al . Ik was mijn huis al uit gevlucht en had gefietst in een mega rustig klein dorpje op een steenworp afstand. Met tegenzin ging ik terug om voor de zoveelste keer koffie te zetten en vriendelijk te praten.

In de avond kreeg ik mot met Meneer Williams want ik was zo boos op alles en dan is natuurlijk ademhalen van iemand anders al een verzoeking. De nacht luidde ik feestelijk in met migraine aanval en eigenlijk..heel eerlijk gezegd had ik de timmerman voor die dag moeten cancelen. Maar ik wilde ook dat het klaar was, dus ik moest nog maar even doorzetten…

Gisteren hoorde ik de timmerman vertellen dat hij nog terug wilde komen voor.., er volgde een waslijst aan klusjes, en ik hoorde Meneer Williams zeggen dat we hem zouden bellen als het weer kon. Aan de ene kant vind ik dat zo moeilijk, want uiteraard wil ik het klaar hebben, want u wilt niet weten wat een puinbak het boven is door de verschuivingen en de verhuizing van de middelste naar beneden maakt dat er boven een kamer vrij komt zodat we daar kunnen inpakken. Maar ik heb geen spat maar dan ook geen spat energie meer over.

Dit weekend ga ik heerlijk genieten van de rust en de wetenschap dat het maandag en de dagen daarna ook weer rustig is. Even geen getimmer, geen mannen over de vloer , geen tig bakken koffie en dergelijke. Maar zoekt u een goede timmerman met heel veel leuke ideeën , dan raad ik hem direct aan!