Lezen

Een van mijn eerste herinneringen van vroeger is dat ik achterop de fiets zit en met mijn moeder mee ging naar de bibliotheek. Ik had mijzelf leren lezen toen ik 5 was en ik las alles wat ik maar in handen kon krijgen. Elke woensdagmiddag gingen we naar de bibliotheek in de stad. Naast de bakker waar ik dan wat lekkers voor bij de thee mocht uitzoeken en dan ” verse”boeken zoals mijn moeder dit noemde.

Zelf las ze ook heel veel, een spannend boek het liefst met 500 pagina”s want dan had je er tenminste nog wat aan. Of een romantisch boek, boeken van Roald Dahl, Olaf de Landell, ze was van alle markten thuis. En toen de sprinters in de bibliotheek kwamen , ging ze op zaterdag speciaal naar de bibliotheek om ze op te halen. De allernieuwste boeken, daar betaalde ze graag 1 euro extra voor.

De laatste jaren zagen we haar gezondheid al achteruit ging maar helaas ook haar mobiliteit. Het abonnement van de bibliotheek werd opgezegd, en heel af en toe kocht ze een boek. Maar dat vond ze toch veel duurder dan de bibliotheek. Het lezen werd eigenlijk steeds minder wat ontzettend jammer was.

Afgelopen zomer kreeg ik een e-reader van Meneer Williams. Ik ben enorm verslingerd geraakt aan mijn e-reader en ik vind nog steeds de geur van boeken heerlijk maar mijn e-reader gaat overal mee naar toe. Een stuk lichter en handiger en ik kan zo e-books lenen bij de bibliotheek. Ik postte een foto op instagram van mijn e-reader en ik kreeg een aanbod van iemand om een USB-stick te sturen en die vulde zij met e-books.  Wat een luxe is dat toch!

Ik vertelde dit aan mijn moeder en mijn moeder vroeg zich af of een e-reader niets voor haar was. Nu geven wij elkaar cadeautjes met kerst en we besloten haar een e-reader cadeau te geven. Maar ik had haar blik gezien bij het woord e-reader en ik wist dat ik deze beter zo snel mogelijk kon geven want volgens mij zou ze dit erg waarderen.

Vorige week kochten we een e-reader en ik vertelde haar dat zij hem direct kreeg en dat ze een lege doos onder de boom kreeg ;-). Wat wil je erop voor boeken, vroeg ik haar. Eigenlijk een domme vraag want ik wist het wel, ik vulde de e-reader met de Nicci French boeken, Youp van het Hek, Sylvia Witteman en nog veel meer boeken. Afgelopen zaterdag brachten we de e-reader. Ze had zo door hoe die werkte en inmiddels heeft ze al twee boeken uit.

Vandaag kwamen we lunchen en het was als vanouds. Zijn jullie er al..ik moest nog een paar bladzijdes in dat enorm spannende boek van Nicci French. Na de lunch gingen we weer en ze kon het nog net uitlezen voordat de wijkverpleegkundige kwam. Ik kreeg een enorme dikke knuffel en dat ze het zo fijn vond dat ze weer als vanouds kon lezen. Dat deed mijn lezers en kind hart erg goed.

Want zoals Ghandi schreef : Wie smaak vindt in het lezen van goede boeken, is bij machte om de eenzaamheid te dragen, waar dan ook en met groot gemak.”

Advertenties

Rollen omgedraaid

Mijn beste vriendin en ik kennen elkaar al bijna 20 jaar, zij en Meneer Williams zijn mijn verleden en heden samen zeg ik altijd. Ze is een hardwerkende dame met een leuke man en een dochter van inmiddels alweer bijna 12 jaar. Ze had graag een groot gezin willen hebben maar zo als ze zelf altijd dapper zegt, in plaats daarvan heb ik een mooie praktijk in de verzorgingsbranche.

Sinds jaar en dag staat ze klaar voor ons, toen ik ziek werd kon ik altijd bij haar uithuilen en ze heeft mij er regelmatig doorheen gesleept. Dat is ontzettend fijn om iemand te hebben die je eigenlijk op elk tijdstip van de dag kan bellen. Ook om tegen te klagen, en die je door een dal heel sleept. Ik vond het wel eens moeilijk want ik voelde mij vaak de “mindere”, diegene die altijd ziek is. Maar haar humor hielp mij er regelmatig doorheen.

Afgelopen april belde ze mij op, ze was in de buurt en ze had ff tijd voor een kop thee, had ik die klaar. Uiteraard! Nog geen 2 minuten later belde ze weer en ik nam met een grapje op, aan de andere kant huilde de vriendin, ze was aangereden. Iemand die met de radio aan het spelen was, had niet gezien dat het rood was en was zo op de vriendin haar auto geklapt. Ik sprong op de fiets en racte naar haar toe, waar een totaal verdwaasde vriendin met de politie stond te praten. Ik belde haar man, en toen alles afgehandeld was gingen we die kop thee drinken.

Kan je zelf naar huis rijden vroeg ik nog bezorgd maar volgens haar ging dat prima. De volgende dag ging niets meer, en werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis en werden er foto”s gemaakt. Er was schade en ze moest stoppen met werken om te revalideren. Ze kreeg hele zware pijnstillers en ging door een enorm dal heen. We sprongen bij, hielpen en ze belde mij op allerlei tijdstippen omdat ze soms niet meer wist wat ze moest met alles.

In augustus zaten wij te eten en belde ze mij mobiel. Toen ik opnam kreeg ik niet haar maar haar man aan de telefoon. Ik viel gelijk stil en dat was ook iets om stil van te vallen want ze waren frontaal aangereden. Omdat zij reed en de auto aan haar kant erin was gereden had zij de grootste schade. We vlogen naar het ziekenhuis waar zij en de dochter met hun hoofd nog in de blokken lagen omdat alle scans nog moesten worden gedaan.

Wat een angst , gelukkig leek het mee te vallen , alleen voor de vriendin niet. Door dat dit boven op het andere ongeluk was gekomen had ze nu nog meer schade. Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder. De vriendin leeft op pijnstillers, kan niet meer werken, en heeft het heel zwaar. Ze gaat vier keer in de week naar de revalidatie en ziet amper vooruitgang.

Nu is zij degene die de afspraken regelmatig afbelt, die geen energie heeft, die soms alleen maar haar tuin ziet en om half 11 smorgens nog in de pyjama rond loopt. We praten veel, haar verdriet is zo herkenbaar. Ze hoopt bij elke therapie dat deze haar zal genezen, en is dubbel zo verdrietig als het niet lukt of niet aanslaat. Ik moet mijzelf regelmatig op de tong bijten dat ik niet zeg , soms zijn dingen zoals ze zijn en worden ze niet beter. Ik houd hoop, juich met elke nieuwe behandeling mee, en troost ook na elke nieuwe behandeling omdat deze niet aanslaat.

Regelmatig huilt ze ook, dat ze heel vaak heeft gedacht toen ik net ziek was, ik zou ook wel eens een dag op de bank willen liggen. Lekker een beetje tv kijken, beetje thee drinken en geen verplichtingen. En ik ben niet boos want ooit heb ik die gedachtes ook gehad over chronisch zieke mensen. Ze is ook heel boos, omdat twee mensen niet hebben uitgekeken en zij nu deze schade heeft..en dat snap ik gelijk.

Vaak vrolijk ik haar op, kleine dingetjes waarvan ik weet dat ze dat leuk vindt. Dat hoeft toch niet roept ze altijd maar ik denk dan, nu kan iets terug doen. Kan ik er voor haar zijn. En ik zeg altijd, over een tijdje lachen wij hierom (en dat hoop ik zo erg)!

Gepikeerd

Op facebook zie ik een leuk filmpje voorbij komen en ik vraag mij af van wie deze is en ik zie een naam staan die ik niet ken. Ben ik daar vrienden mee? Sinds wanneer dan, wie is deze persoon dan? De voornaam ken ik wel maar de achternaam totaal niet. Ik zoef naar de mevrouw in kwestie en ik herken in haar de kennis die ik al jaren ken. Toch vreemd dat ze ineens haar meisjesnaam voert, niets gehoord over een eventuele scheiding. Ze zijn zelfs  een huis samen aan het bouwen.

Ik begluur haar hele pagina maar zie niets verontrustends. Toch laat het mij niet los en ik stuur haar een berichtje. Hoe het ermee is, en dat haar kinderen zo groot zijn geworden en ik vraag heel voorzichtig of er een reden is dat ze haar meisjesnaam gebruikt.

Het berichtje terug is er vrij snel. Ze doet een opleiding en ze wil op haar diploma alleen maar haar meisjesnaam. Ze is er klaar mee om als aanhangsel gezien te worden van haar man en daarbij..het is 2017 zoals ik al had opgemerkt en geen tijd meer voor die oubollige onzin als het dragen van de naam van je partner. Ik geef gelijk aan dat er laatst iemand ging scheiden en toen ook haar naam veranderde dus vandaar mijn voorzichtige vraag.

De antwoorden zijn erg gepikeerd, en dat het misschien wel voorkomt maar dat toch de meeste vrouwen gewoon hun meisjesnaam gebruiken en dat ik van alle mensen daarover val. Ik ,die nog nooit haar getrouwde naam had gebruikt. Klaar denk ik gelijk , hier heb ik geen zin in. Ik geef nog aan dat mijn interesse oprecht was maar blijkbaar gooi ik steeds meer olie op het dolle mina vuur. Ik sluit het gesprek af en bedenk mij dat ik het nooit meer zoiets, ga vragen aan iemand. Zoiets denk ik altijd als er iets dergelijks gebeurd, zwart-wit denken is mij niet vreemd 😉

Toch was mijn interesse oprecht, ik vind het opmerkelijk als iemand na bijna 30 jaar huwelijk en haar getrouwde naam draagt nu ineens overschakelt naar haar meisjesnaam. Ik denk dat het totaal geen rare gedachte is dat ik dan aan een scheiding denk. Op mijn facebook heb ik dit meerdere keren meegemaakt, eigenlijk alleen maar omdat ze gingen scheiden als ik nu eens heel goed nadenk.

Misschien ligt de scheiding al wel in haar gedachten..heb ik een gevoelige snaar geraakt..ook dat is mij totaal niet vreemd. Maar de volgende keer houd  ik wel mijn mond hoor, kijk ik het wel aan..lijkt mij verstandiger voor mijn bloeddruk 😉

 

Jarig

Gisteren was de oudste jarig, 26 alweer!  Waar blijft de tijd ;-). In eerste instantie zou ik naar haar toe gaan maar ze heeft sinds 1 oktober een nieuwe baan en had nu een werkconferentie. De dagen zouden helemaal vol zitten met avondprogramma dus eigenlijk zouden we er allebei niets aan hebben. Geen probleem toch, we zien elkaar snel weer en ik stuurde een mooie kaart en we belden in de hele vroege morgen met elkaar.

Ik vond een leuke oude foto van haar en stuurde haar die. Dit is al 20 jaar geleden hoor appte ik erbij. Op de foto staat een heel schattig meisje van zes met twee woeste staarten in haar haar en een vrolijke lach. Een armbandje om en een stoere trui aan, want ze hield nooit zo van al die meisjeskleding. Maar vooral haar uitstraling trof mij, zo open en zo vol verwachting. Heerlijk om te zien!

Toen middags het wijkkrantje kwam ,stond er voorop een foto van onze wijkbibliotheek en daar zag ik een meisje staan die precies net zo oud is als de oudste. Ze hebben zelfs bijna dezelfde naam. Dit meisje heeft ook een tijdje bij de oudste in de klas gezeten. Ik heb haar ooit op een blauwe maandag ook in de klas gehad, toen ik les gaf op de vrije school. Ik vond haar een zielig meisje, ze zat goed in de kleren, had lieve ouders maar er was iets met haar wat mij trof.

Ze werkt nu in onze wijkbibliotheek , via een bureau voor mensen met een beperking. Het zijn eigenlijk mensen die tussen wal en schip vallen. Ze hebben een prima stel hersenen maar toch hebben ze beperkende stoornissen. Ik had haar daar al vaker gezien en was haar ook tegengekomen op de fiets. En toen ik haar zag dacht ik gelijk wat sneu, ze is nog steeds dat zielige meisje. Ze heeft nog steeds die uitstraling.

Als ik haar in de bibliotheek zie lopen heb ik altijd het idee dat ze het liefst via de muur wil lopen, ze kijkt ook altijd naar de grond. Het lijkt mij ook zo moeilijk om als ouders dit te zo te zien. En dan vergelijk ik ze toch, het meisje en mijn dochter. Beide een goed stel hersenen, beide alle kansen gehad, opgegroeid in een soortgelijk milieu en nu zover uit elkaar.

De oudste die psychologe werd , haar master haalde maar toch omschoolde naar de IT en nu daar werkzaam is. Die naar de andere kant van het land verhuisde, daar haar rijbewijs haalde, daar nu een leven opbouwt, die het reizen helemaal heeft ontdekt. Niet dat ik het “minder”vind wat het meisje doet maar meer dat ik denk, ik had je zo graag zoveel meer geluk gewenst. Dat je zekerder in je leven stond, dat je ook die open en verwachtingsvolle blik had gehad. Twee woeste staarten in je haar en die levensenergie.

Ik hoop dat het meisje gelukkig is, dat mijn oudste dat vaak is, dat weet ik wel. Die woeste staarten in haar haar zijn inmiddels weg. Ze draagt ook keurige dameskleding want dat is de dresscode, maar gelukkig is die blik er nog steeds bij de dochter ,vol verwachting en levensenergie. En dat maakt mij als moeder erg gelukkig, daar weegt geen opleiding of baan tegen op.