Rollen omgedraaid

Mijn beste vriendin en ik kennen elkaar al bijna 20 jaar, zij en Meneer Williams zijn mijn verleden en heden samen zeg ik altijd. Ze is een hardwerkende dame met een leuke man en een dochter van inmiddels alweer bijna 12 jaar. Ze had graag een groot gezin willen hebben maar zo als ze zelf altijd dapper zegt, in plaats daarvan heb ik een mooie praktijk in de verzorgingsbranche.

Sinds jaar en dag staat ze klaar voor ons, toen ik ziek werd kon ik altijd bij haar uithuilen en ze heeft mij er regelmatig doorheen gesleept. Dat is ontzettend fijn om iemand te hebben die je eigenlijk op elk tijdstip van de dag kan bellen. Ook om tegen te klagen, en die je door een dal heel sleept. Ik vond het wel eens moeilijk want ik voelde mij vaak de “mindere”, diegene die altijd ziek is. Maar haar humor hielp mij er regelmatig doorheen.

Afgelopen april belde ze mij op, ze was in de buurt en ze had ff tijd voor een kop thee, had ik die klaar. Uiteraard! Nog geen 2 minuten later belde ze weer en ik nam met een grapje op, aan de andere kant huilde de vriendin, ze was aangereden. Iemand die met de radio aan het spelen was, had niet gezien dat het rood was en was zo op de vriendin haar auto geklapt. Ik sprong op de fiets en racte naar haar toe, waar een totaal verdwaasde vriendin met de politie stond te praten. Ik belde haar man, en toen alles afgehandeld was gingen we die kop thee drinken.

Kan je zelf naar huis rijden vroeg ik nog bezorgd maar volgens haar ging dat prima. De volgende dag ging niets meer, en werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis en werden er foto”s gemaakt. Er was schade en ze moest stoppen met werken om te revalideren. Ze kreeg hele zware pijnstillers en ging door een enorm dal heen. We sprongen bij, hielpen en ze belde mij op allerlei tijdstippen omdat ze soms niet meer wist wat ze moest met alles.

In augustus zaten wij te eten en belde ze mij mobiel. Toen ik opnam kreeg ik niet haar maar haar man aan de telefoon. Ik viel gelijk stil en dat was ook iets om stil van te vallen want ze waren frontaal aangereden. Omdat zij reed en de auto aan haar kant erin was gereden had zij de grootste schade. We vlogen naar het ziekenhuis waar zij en de dochter met hun hoofd nog in de blokken lagen omdat alle scans nog moesten worden gedaan.

Wat een angst , gelukkig leek het mee te vallen , alleen voor de vriendin niet. Door dat dit boven op het andere ongeluk was gekomen had ze nu nog meer schade. Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder. De vriendin leeft op pijnstillers, kan niet meer werken, en heeft het heel zwaar. Ze gaat vier keer in de week naar de revalidatie en ziet amper vooruitgang.

Nu is zij degene die de afspraken regelmatig afbelt, die geen energie heeft, die soms alleen maar haar tuin ziet en om half 11 smorgens nog in de pyjama rond loopt. We praten veel, haar verdriet is zo herkenbaar. Ze hoopt bij elke therapie dat deze haar zal genezen, en is dubbel zo verdrietig als het niet lukt of niet aanslaat. Ik moet mijzelf regelmatig op de tong bijten dat ik niet zeg , soms zijn dingen zoals ze zijn en worden ze niet beter. Ik houd hoop, juich met elke nieuwe behandeling mee, en troost ook na elke nieuwe behandeling omdat deze niet aanslaat.

Regelmatig huilt ze ook, dat ze heel vaak heeft gedacht toen ik net ziek was, ik zou ook wel eens een dag op de bank willen liggen. Lekker een beetje tv kijken, beetje thee drinken en geen verplichtingen. En ik ben niet boos want ooit heb ik die gedachtes ook gehad over chronisch zieke mensen. Ze is ook heel boos, omdat twee mensen niet hebben uitgekeken en zij nu deze schade heeft..en dat snap ik gelijk.

Vaak vrolijk ik haar op, kleine dingetjes waarvan ik weet dat ze dat leuk vindt. Dat hoeft toch niet roept ze altijd maar ik denk dan, nu kan iets terug doen. Kan ik er voor haar zijn. En ik zeg altijd, over een tijdje lachen wij hierom (en dat hoop ik zo erg)!

Advertenties

15 thoughts on “Rollen omgedraaid

  1. Wat lijkt me dat erg, 2 maal zoiets meemaken en dat door schuld van anderen.
    Wat fijn dat jullie elkaar hebben. En ja soms denken we/of anderen had ik maar zoveel vrije tijd.
    Dat is heel kwetsend, maar wel menselijk.
    Ik wens jullie heel veel sterkte toe maar ook vele mooie momenten.
    dikke liefs

    Liked by 1 persoon

  2. Jemig, wat een ongelooflijke pech zeg. Fijn dat jij er nu voor haar kunt zijn, met al je gedachtes en gevoelens die daar dan ook weer bij horen. Ik hoop dat jullie later als jullie oud en grijs zijn en achter een advocaatje met slagroom zitten er samen toch hartelijk om kunnen lachen. Sterkte voor jullie allemaal.

    Liked by 1 persoon

  3. Wat ontzettend sneu voor haar. Ik heb hetzelfde momenteel een beetje met de dame hierboven. Kliefje was zo ongeveer de enige blogster die ik las die niet aan een (chronische) ziekte leed. Ze was en is altijd erg meelevend en lief, en nu ligt zijzelf al maanden uit de roulatie.

    Liked by 1 persoon

  4. Wat vreselijk om op die manier stil te vallen omdat je niets meer kunt. Fijn dat je er nu voor haar kunt zijn. Ik hoop met je mee dat ze toch weer herstelt en de draad van haar leven weer wat kan oppakken.

    Like

  5. Chronisch ziek zijn, vergt chronisch optimisme, maar dat optimisme is meestal ver te zoeken als je nog zoekende bent naar de weg bergop. Ik hoop van harte dat je vriendin er bovenop komt en dat er echt een tijd komt, waarin jullie er samen om kunnen lachen. Jullie zijn écht elkaars beste vriendinnen ♥

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s