Handwerken

De meeste mensen kennen mijn voorliefde voor het handwerken wel. Ik mag heel graag breien, haken en kleding maken.Ik heb een prachtige werkkamer met allerlei hippe machines en enorm veel naslagwerken. Ik kan er uren zitten en bedenken wat ik allemaal wel wil maken. Vaak zet ik het ook om in daadwerkelijk handwerken.

Voor mijn moeders feestje had ik een hele hippe jurk genaaid. Ik heb sinds de laatste naailessen geleerd dat meten is weten en elk model wordt strak nagemeten. Dat is ook echt nodig want elk patroon is anders. Ik had mijn mooie jurk aan en een van de gasten van die dag wilde heel graag dat ik zo”n jurk ook voor haar naaide. Het is een super lieve vriendin van mijn moeder, en ik denk als ik mevrouw Williams van 15 jaar geleden was geweest, ik het gelijk had gedaan. Maar nu gaf ik gelijk aan dat ik er eerst over ging denken.

Want ik ken mijzelf, ik weet namelijk uit ervaring dat het niet bij die ene jurk blijft. Ik zie namelijk het pad al voor mij. De vriendin heeft een heel rijk sociaal leven en een goed lopende bed en breakfast. De vriendin gaat reclame maken en voordat ik het weet zit ik elke dag een jurk te naaien. Want ik vind die aandacht geweldig. De aandacht voor mijn producten. Maar het stopt niet als mijn naaimachine stil staat, het stopt ook niet als ik naar bed ga..en dan ga ik liggen malen hoe ik het nog beter kan doen. Er moet gezocht worden naar een nog betere afwerking, een nog beter bandje aan de rits, noem maar op.

Ineens zijn mijn jurken dan niet meer goed genoeg en blokkeer ik enorm. Ik wil dan geen jurken meer naaien en zit met tig verplichtingen die ik dan niet meer na kan of wil komen. En zo ben ik ineens dood  en dood moe. Er komt dan niets meer uit mij en ik ben teleurgesteld en gefrustreerd. Dag leuke jurkenwinkel…

Dus ik heb de vriendin een berichtje gestuurd dat ik het heel lief vond dat ze mijn jurk zo leuk vond maar dat ik geen jurk voor haar ga maken. Ik beperk het maakwerk tot mijn gezin. En toch..ik volg al een tijdje een mevrouw hier uit de buurt, het verhaal vertelt dat ze op een dag is gaan naaien en nu een goedlopende jurken-winkel heeft. Ze is geen coupeuse of iets dergelijks maar gewoon een leuke hobby naaister. Ze heeft er mee in de libelle gestaan en sindsdien loopt het als een trein. En dan twijfel ik wel, het lijkt mij best leuk om een jurken winkel te hebben. Rokken mogen ook hoor 😉

Maar met mijn energie level zal de winkel niet gauw vol hangen en ik heb ooit eens zo”n zaak gehad in een ver verleden..en ik weet ook dat er hele vervelende klanten kunnen zijn en daar heb ik helemaal de energie niet voor. Dus helaas voor mij geen jurken of rokkenwinkel. Gelukkig heeft mijn kledingkast nog veel echo ruimte en heb ik twee dames die ook altijd wel iets nieuws willen. En toch he…ik heb de winkel al ingericht in mijn hoofd, en mijn collectie hangt ook al klaar in mijn hoofd. Het enige wat ontbreekt is de energie..die kan ik niet terug vinden in mijn hoofd 😉

Advertenties

Happy kiwidag

Vandaag vier ik mijn kiwidag, in de bariatrische wereld wordt een maag zoals de mijne ook wel een kiwimaag genoemd. Vorig jaar lag ik te wachten in het voorportaal van de ok , en dacht ik nog..ik kan best zeggen dat ik het niet wil. Dat kan best wel..maar ik kan het ook gewoon doen en wie weet hoe het dan gaat. En daar heb ik u van op de hoogte gehouden. Van mijn ups en downs, dat ik heel trots op mezelf ben.

En de downs heb ik wat op de achtergrond gehouden omdat ik dat jammer vond van alle leuke dingen maar die zijn er uiteraard wel. Als eerste de enorme betweters, de zogenaamde beste stuurlui zal ik maar zeggen. Met al hun “tips”en “kennis”stonden en staan zij vooraan. Het voelde soms net alsof ik een klein kind was..of er net 1 had. Dan kunnen mensen je ook steeds van die heerlijke tips geven die ongetwijfeld heel vriendelijk bedoeld zijn maar zo rottig overkomen 😉

Mensen gaan je ook hele onbeleefde vragen stellen, hangt je vel nu niet overal? Lubbert je buik niet? Heb jij ook flapperarmen…als ik de vraag terug stelde keken de mensen mij heel verbaasd aan. Het was blijkbaar heel gewoon omdat te vragen maar ik vind dat niet zo netjes. Je vraagt toch ook niet aan iemand die pas bevallen is, goh zit alles weer op zijn plek, en hoe zit het daar beneden?

Ongevraagd krijg je ook van andere mensen hun mening. Ik zou het nooit doen hoor en dan komt er een hele riedel waarom niet. Prima zei ik dan, maar ik wel omdat..en dan werd ik vaak onderbroken want dat wilde men niet horen. Eerder blogde ik er over, maar sommige vriendschappen hadden er onder te lijden. Heel bijzonder want behalve de kilo”s veranderde er niets aan mij. En mijn kledingkast uiteraard 😉

Heel veel dikke mensen voelden zich op een of andere manier aangevallen merkte ik ook al. Terwijl ik dat helemaal niet doe maar alleen al het feit dat ik geopereerd ben was al een soort “verraad”. Ik accepteerde mijzelf niet, ik was niet trots op mijn zware lijf. Ik was geïndoctrineerd door de media en de medische wetenschap. Er bestaat helemaal niet zoiets als gezond gewicht. Slanke mensen kunnen ook heel ongezond zijn, kijk maar eens naar jezelf want jij slikt toch ook vitamines.

Nu denk ik..boeie..maar in het begin vond ik dat heel moeilijk, ging ik het uitleggen waarom, verklaren noem maar op. Tegenwoordig haal ik mijn (ranke) schouders op en denk ,het is wel best. Ik vind wel ,dat welk gewicht je ook hebt, het belangrijk is dat je een gezonde levensstijl hebt. En dat die voor iedereen anders is, dat weet ik ook. We zijn ook allemaal andere mensen. Maar oordeel niet over mensen die je niet kent, waarvan je dus een paar dingen weet.

Maar op deze leuke, regenachtige kiwidag ga ik uiteraard iets leuks doen. Een hele tijd geleden blogde ik over mijn voorliefde voor Didi kleding. Dat werd ontzettend leuk opgepakt door de Didi zelf. Ik kreeg een kledingbon van de Didi. Helaas zat er geen Didi meer hier in de buurt dus ik reisde naar Zwolle af om daar kleding te kopen. Inmiddels heb ik hun online winkel ontdekt en hangt de helft van mijn kast alweer vol met Didi kleding! Vorige week op mijn verjaardag shinde ik al in een outfit van ze en vanmiddag ga ik lunchen met een vriendin in een nog nieuwere outfit. Ik heb er helemaal zin in! Want de ups zijn nog steeds leuker en belangrijker dan de downs!

Voor iedereen een fijne dag en voor mezelf..Happy Kiwidag!

pixlr_20171212233718534

51

Wat vliegt de tijd, vandaag blaas ik 51 kaarsjes uit! Riep ik jaren lang , ik ben nog niet eens op de helft , denk ik dat nu nog stiekem maar ga er van uit dat dat niet meer het geval is. Maar..ik leef nu, dus ga mij er niet druk over maken. Op de laatste dag van mijn 50e levensjaar was ik ruim 50 kilo kwijt. Mijn afval buddy zei dat ik best vandaag een voorschotje mocht nemen dus 51 jaar = 51 kilo kwijt 😉

Het was een enorm enerverend, indrukwekkend en emotioneel jaar. Een jaar waarin ik mezelf enorm ben tegen gekomen. Wilde ik steeds snoepen als de emoties mij teveel worden..maar dat gaat niet meer dus hup aan de slag met die emoties. Klinkt zo makkelijk maar ik heb wat huiluurtjes er op zitten hoor. Heel wat uurtjes in het bos gelopen omdat ik daar, alleen de rust kon vinden.

Maar uiteraard ook de geweldige dingen, zoals winkelen. Wat heb ik gewinkeld het afgelopen jaar..van maat 54 naar maat 40. Van grote maten winkels naar allerlei kekke winkeltjes. Ik heb de kledingbank enorm gesponsord dit jaar. Zakken vol gingen er weg. Tot op het laatst had ik mijn winterjassen bewaard (vraag niet mij niet waarom…) maar toen er een oproep kwam voor winterjassen in grote maten van de kledingbank heb ik ze weggebracht. Terwijl ik al maanden niet meer in die winterjassen paste 😉

Vier ik vandaag feest, zoals ik dat al jaren doe. Een rustige wandeling met de honden en de man. Thee van de kinders, en 2 korte bezoekjes van vriendinnen. Geniet ik ervan en heb ik morgen geen kater van vermoeidheid. Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen!

 

Lezen

Een van mijn eerste herinneringen van vroeger is dat ik achterop de fiets zit en met mijn moeder mee ging naar de bibliotheek. Ik had mijzelf leren lezen toen ik 5 was en ik las alles wat ik maar in handen kon krijgen. Elke woensdagmiddag gingen we naar de bibliotheek in de stad. Naast de bakker waar ik dan wat lekkers voor bij de thee mocht uitzoeken en dan ” verse”boeken zoals mijn moeder dit noemde.

Zelf las ze ook heel veel, een spannend boek het liefst met 500 pagina”s want dan had je er tenminste nog wat aan. Of een romantisch boek, boeken van Roald Dahl, Olaf de Landell, ze was van alle markten thuis. En toen de sprinters in de bibliotheek kwamen , ging ze op zaterdag speciaal naar de bibliotheek om ze op te halen. De allernieuwste boeken, daar betaalde ze graag 1 euro extra voor.

De laatste jaren zagen we haar gezondheid al achteruit ging maar helaas ook haar mobiliteit. Het abonnement van de bibliotheek werd opgezegd, en heel af en toe kocht ze een boek. Maar dat vond ze toch veel duurder dan de bibliotheek. Het lezen werd eigenlijk steeds minder wat ontzettend jammer was.

Afgelopen zomer kreeg ik een e-reader van Meneer Williams. Ik ben enorm verslingerd geraakt aan mijn e-reader en ik vind nog steeds de geur van boeken heerlijk maar mijn e-reader gaat overal mee naar toe. Een stuk lichter en handiger en ik kan zo e-books lenen bij de bibliotheek. Ik postte een foto op instagram van mijn e-reader en ik kreeg een aanbod van iemand om een USB-stick te sturen en die vulde zij met e-books.  Wat een luxe is dat toch!

Ik vertelde dit aan mijn moeder en mijn moeder vroeg zich af of een e-reader niets voor haar was. Nu geven wij elkaar cadeautjes met kerst en we besloten haar een e-reader cadeau te geven. Maar ik had haar blik gezien bij het woord e-reader en ik wist dat ik deze beter zo snel mogelijk kon geven want volgens mij zou ze dit erg waarderen.

Vorige week kochten we een e-reader en ik vertelde haar dat zij hem direct kreeg en dat ze een lege doos onder de boom kreeg ;-). Wat wil je erop voor boeken, vroeg ik haar. Eigenlijk een domme vraag want ik wist het wel, ik vulde de e-reader met de Nicci French boeken, Youp van het Hek, Sylvia Witteman en nog veel meer boeken. Afgelopen zaterdag brachten we de e-reader. Ze had zo door hoe die werkte en inmiddels heeft ze al twee boeken uit.

Vandaag kwamen we lunchen en het was als vanouds. Zijn jullie er al..ik moest nog een paar bladzijdes in dat enorm spannende boek van Nicci French. Na de lunch gingen we weer en ze kon het nog net uitlezen voordat de wijkverpleegkundige kwam. Ik kreeg een enorme dikke knuffel en dat ze het zo fijn vond dat ze weer als vanouds kon lezen. Dat deed mijn lezers en kind hart erg goed.

Want zoals Ghandi schreef : Wie smaak vindt in het lezen van goede boeken, is bij machte om de eenzaamheid te dragen, waar dan ook en met groot gemak.”

Rollen omgedraaid

Mijn beste vriendin en ik kennen elkaar al bijna 20 jaar, zij en Meneer Williams zijn mijn verleden en heden samen zeg ik altijd. Ze is een hardwerkende dame met een leuke man en een dochter van inmiddels alweer bijna 12 jaar. Ze had graag een groot gezin willen hebben maar zo als ze zelf altijd dapper zegt, in plaats daarvan heb ik een mooie praktijk in de verzorgingsbranche.

Sinds jaar en dag staat ze klaar voor ons, toen ik ziek werd kon ik altijd bij haar uithuilen en ze heeft mij er regelmatig doorheen gesleept. Dat is ontzettend fijn om iemand te hebben die je eigenlijk op elk tijdstip van de dag kan bellen. Ook om tegen te klagen, en die je door een dal heel sleept. Ik vond het wel eens moeilijk want ik voelde mij vaak de “mindere”, diegene die altijd ziek is. Maar haar humor hielp mij er regelmatig doorheen.

Afgelopen april belde ze mij op, ze was in de buurt en ze had ff tijd voor een kop thee, had ik die klaar. Uiteraard! Nog geen 2 minuten later belde ze weer en ik nam met een grapje op, aan de andere kant huilde de vriendin, ze was aangereden. Iemand die met de radio aan het spelen was, had niet gezien dat het rood was en was zo op de vriendin haar auto geklapt. Ik sprong op de fiets en racte naar haar toe, waar een totaal verdwaasde vriendin met de politie stond te praten. Ik belde haar man, en toen alles afgehandeld was gingen we die kop thee drinken.

Kan je zelf naar huis rijden vroeg ik nog bezorgd maar volgens haar ging dat prima. De volgende dag ging niets meer, en werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis en werden er foto”s gemaakt. Er was schade en ze moest stoppen met werken om te revalideren. Ze kreeg hele zware pijnstillers en ging door een enorm dal heen. We sprongen bij, hielpen en ze belde mij op allerlei tijdstippen omdat ze soms niet meer wist wat ze moest met alles.

In augustus zaten wij te eten en belde ze mij mobiel. Toen ik opnam kreeg ik niet haar maar haar man aan de telefoon. Ik viel gelijk stil en dat was ook iets om stil van te vallen want ze waren frontaal aangereden. Omdat zij reed en de auto aan haar kant erin was gereden had zij de grootste schade. We vlogen naar het ziekenhuis waar zij en de dochter met hun hoofd nog in de blokken lagen omdat alle scans nog moesten worden gedaan.

Wat een angst , gelukkig leek het mee te vallen , alleen voor de vriendin niet. Door dat dit boven op het andere ongeluk was gekomen had ze nu nog meer schade. Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder. De vriendin leeft op pijnstillers, kan niet meer werken, en heeft het heel zwaar. Ze gaat vier keer in de week naar de revalidatie en ziet amper vooruitgang.

Nu is zij degene die de afspraken regelmatig afbelt, die geen energie heeft, die soms alleen maar haar tuin ziet en om half 11 smorgens nog in de pyjama rond loopt. We praten veel, haar verdriet is zo herkenbaar. Ze hoopt bij elke therapie dat deze haar zal genezen, en is dubbel zo verdrietig als het niet lukt of niet aanslaat. Ik moet mijzelf regelmatig op de tong bijten dat ik niet zeg , soms zijn dingen zoals ze zijn en worden ze niet beter. Ik houd hoop, juich met elke nieuwe behandeling mee, en troost ook na elke nieuwe behandeling omdat deze niet aanslaat.

Regelmatig huilt ze ook, dat ze heel vaak heeft gedacht toen ik net ziek was, ik zou ook wel eens een dag op de bank willen liggen. Lekker een beetje tv kijken, beetje thee drinken en geen verplichtingen. En ik ben niet boos want ooit heb ik die gedachtes ook gehad over chronisch zieke mensen. Ze is ook heel boos, omdat twee mensen niet hebben uitgekeken en zij nu deze schade heeft..en dat snap ik gelijk.

Vaak vrolijk ik haar op, kleine dingetjes waarvan ik weet dat ze dat leuk vindt. Dat hoeft toch niet roept ze altijd maar ik denk dan, nu kan iets terug doen. Kan ik er voor haar zijn. En ik zeg altijd, over een tijdje lachen wij hierom (en dat hoop ik zo erg)!

Gepikeerd

Op facebook zie ik een leuk filmpje voorbij komen en ik vraag mij af van wie deze is en ik zie een naam staan die ik niet ken. Ben ik daar vrienden mee? Sinds wanneer dan, wie is deze persoon dan? De voornaam ken ik wel maar de achternaam totaal niet. Ik zoef naar de mevrouw in kwestie en ik herken in haar de kennis die ik al jaren ken. Toch vreemd dat ze ineens haar meisjesnaam voert, niets gehoord over een eventuele scheiding. Ze zijn zelfs  een huis samen aan het bouwen.

Ik begluur haar hele pagina maar zie niets verontrustends. Toch laat het mij niet los en ik stuur haar een berichtje. Hoe het ermee is, en dat haar kinderen zo groot zijn geworden en ik vraag heel voorzichtig of er een reden is dat ze haar meisjesnaam gebruikt.

Het berichtje terug is er vrij snel. Ze doet een opleiding en ze wil op haar diploma alleen maar haar meisjesnaam. Ze is er klaar mee om als aanhangsel gezien te worden van haar man en daarbij..het is 2017 zoals ik al had opgemerkt en geen tijd meer voor die oubollige onzin als het dragen van de naam van je partner. Ik geef gelijk aan dat er laatst iemand ging scheiden en toen ook haar naam veranderde dus vandaar mijn voorzichtige vraag.

De antwoorden zijn erg gepikeerd, en dat het misschien wel voorkomt maar dat toch de meeste vrouwen gewoon hun meisjesnaam gebruiken en dat ik van alle mensen daarover val. Ik ,die nog nooit haar getrouwde naam had gebruikt. Klaar denk ik gelijk , hier heb ik geen zin in. Ik geef nog aan dat mijn interesse oprecht was maar blijkbaar gooi ik steeds meer olie op het dolle mina vuur. Ik sluit het gesprek af en bedenk mij dat ik het nooit meer zoiets, ga vragen aan iemand. Zoiets denk ik altijd als er iets dergelijks gebeurd, zwart-wit denken is mij niet vreemd 😉

Toch was mijn interesse oprecht, ik vind het opmerkelijk als iemand na bijna 30 jaar huwelijk en haar getrouwde naam draagt nu ineens overschakelt naar haar meisjesnaam. Ik denk dat het totaal geen rare gedachte is dat ik dan aan een scheiding denk. Op mijn facebook heb ik dit meerdere keren meegemaakt, eigenlijk alleen maar omdat ze gingen scheiden als ik nu eens heel goed nadenk.

Misschien ligt de scheiding al wel in haar gedachten..heb ik een gevoelige snaar geraakt..ook dat is mij totaal niet vreemd. Maar de volgende keer houd  ik wel mijn mond hoor, kijk ik het wel aan..lijkt mij verstandiger voor mijn bloeddruk 😉

 

Jarig

Gisteren was de oudste jarig, 26 alweer!  Waar blijft de tijd ;-). In eerste instantie zou ik naar haar toe gaan maar ze heeft sinds 1 oktober een nieuwe baan en had nu een werkconferentie. De dagen zouden helemaal vol zitten met avondprogramma dus eigenlijk zouden we er allebei niets aan hebben. Geen probleem toch, we zien elkaar snel weer en ik stuurde een mooie kaart en we belden in de hele vroege morgen met elkaar.

Ik vond een leuke oude foto van haar en stuurde haar die. Dit is al 20 jaar geleden hoor appte ik erbij. Op de foto staat een heel schattig meisje van zes met twee woeste staarten in haar haar en een vrolijke lach. Een armbandje om en een stoere trui aan, want ze hield nooit zo van al die meisjeskleding. Maar vooral haar uitstraling trof mij, zo open en zo vol verwachting. Heerlijk om te zien!

Toen middags het wijkkrantje kwam ,stond er voorop een foto van onze wijkbibliotheek en daar zag ik een meisje staan die precies net zo oud is als de oudste. Ze hebben zelfs bijna dezelfde naam. Dit meisje heeft ook een tijdje bij de oudste in de klas gezeten. Ik heb haar ooit op een blauwe maandag ook in de klas gehad, toen ik les gaf op de vrije school. Ik vond haar een zielig meisje, ze zat goed in de kleren, had lieve ouders maar er was iets met haar wat mij trof.

Ze werkt nu in onze wijkbibliotheek , via een bureau voor mensen met een beperking. Het zijn eigenlijk mensen die tussen wal en schip vallen. Ze hebben een prima stel hersenen maar toch hebben ze beperkende stoornissen. Ik had haar daar al vaker gezien en was haar ook tegengekomen op de fiets. En toen ik haar zag dacht ik gelijk wat sneu, ze is nog steeds dat zielige meisje. Ze heeft nog steeds die uitstraling.

Als ik haar in de bibliotheek zie lopen heb ik altijd het idee dat ze het liefst via de muur wil lopen, ze kijkt ook altijd naar de grond. Het lijkt mij ook zo moeilijk om als ouders dit te zo te zien. En dan vergelijk ik ze toch, het meisje en mijn dochter. Beide een goed stel hersenen, beide alle kansen gehad, opgegroeid in een soortgelijk milieu en nu zover uit elkaar.

De oudste die psychologe werd , haar master haalde maar toch omschoolde naar de IT en nu daar werkzaam is. Die naar de andere kant van het land verhuisde, daar haar rijbewijs haalde, daar nu een leven opbouwt, die het reizen helemaal heeft ontdekt. Niet dat ik het “minder”vind wat het meisje doet maar meer dat ik denk, ik had je zo graag zoveel meer geluk gewenst. Dat je zekerder in je leven stond, dat je ook die open en verwachtingsvolle blik had gehad. Twee woeste staarten in je haar en die levensenergie.

Ik hoop dat het meisje gelukkig is, dat mijn oudste dat vaak is, dat weet ik wel. Die woeste staarten in haar haar zijn inmiddels weg. Ze draagt ook keurige dameskleding want dat is de dresscode, maar gelukkig is die blik er nog steeds bij de dochter ,vol verwachting en levensenergie. En dat maakt mij als moeder erg gelukkig, daar weegt geen opleiding of baan tegen op.

Moederliefde

Een hele tijd terug kwam de middelste thuis van een avondje weg en vertelde dat ze de dochter van een vriendin had gezien. Het meisje was 15 en had het zwaar op dat moment. Ik wist dat ze medicijnen slikte en de middelste vertelde dat het meisje wodka aan het drinken was in de stad. Ik was al zeer verbaasd dat het meisje dit zomaar kon kopen. Mijn eerste instinct was om de vriendin te bellen en het te zeggen. Zou ik namelijk zelf heel graag willen als iemand dit zag van mijn kinderen.

Maar …ik had al eerder met dit bijltje gehakt en was voorzichtiger en legde het aan andere mensen voor. Ik vertelde ook mijn angst , dat haar moederliefde zo groot was dat ze het onder de tafel zou wuiven en de middelste het kwalijk zou nemen. De middelste was ook bang voor deze reactie. Tot op de dag van vandaag heb ik het niet verteld maar het knaagt nog steeds aan mij.

Vorige week escaleerde het enorm tussen de jongste en het ex-vriendinnetje..sociale media zijn geen vooruitgang in relaties en ik kon niets anders dan de moeder van het vriendinnetje erin betrekken. Ze ging enorm in de verdediging en meneer Williams zei al, het meisje is haar hele wereld. En dat mag , daar oordeel ik totaal niet over. Maar ik vind wel dat je dingen in perspectief kan zien.

Ik houd enorm van mijn jongste maar als zijn leraar van school belt dat hij er weer tig keer is uitgestuurd ben ik wel boos. Ik heb dan een gesprek met hem daarover en de straf die school heeft bedacht moet hij gewoon doen. Daar ga ik mij niet mee bemoeien. Ik ben namelijk van mening dat kinderen ook moeten leren van dingen die ze niet goed doen. Dat dat consequenties heeft, dat je niet ongestraft alles maar mag doen want je ouders praten je er wel uit. Op welk gebied dan ook.

Ooit had ik namelijk een man die zo opgevoed was, zijn ouders stonden voor elke wissewasje klaar. Hij had nooit iets fout gedaan,kon niet want hij was perfect in de ogen van zijn ouders. Inmiddels is deze man voor de tigste keer getrouwd, ziet zijn kinderen niet meer, baan kwijt ,noem maar op. Want helaas als je volwassen bent moet je ook de consequenties van je gedrag onder ogen zien. En er is geen baas die zegt, beste ouders u heeft helemaal gelijk hoor of een partner die dat zegt..om over je kinderen maar niet eens te spreken.

Misschien ben ik soms wel eens harder omdat ik de man uit het verleden als voorbeeld heb, aan de andere kant..ik vind dat er niets mis mee is om te ontdekken dat je gedrag consequenties heeft. Dat wat je zegt en schrijft 😉 bij andere mensen iets te weeg brengt. Daarom ben ik wat voorzichtiger met ‘vertellen”geworden. Maar het zegt niets over hoeveel ik van mijn kinderen houd. Ik houd namelijk “onmeunig “veel van ze maar probeer niet blind te zijn voor hun fouten. Het zijn namelijk gewone mensen met menselijke trekken. Gelukkig maar, anders zou ik toch het recept hebben gevonden voor wondermensen 😉

Maxalt

Als migraine patiënt heb ik al vele medicijnen geslikt. Ooit in een ver verleden als ik een aanval had nam ik cafergot. Het is het paardenmiddel onder de medicijnen. Ik moest wel heel wanhopig van de pijn zijn als ik dit middel nam. Ik ging er namelijk enorm van spugen. En als het dan eindelijk hielp dan sleept ik mij naar de keuken, vaak over de vloer want lopen lukte echt niet meer en dan at ik als eerste vruchtjes uit blik. Die had ik altijd op voorraad voor na een aanval. Ook moest ik drie dagen bijkomen van de medicijnen en de aanval. Met zeker 2 aanvallen per maand was ik soms heel wanhopig over het hele medicijn gebeuren.

Maar er gloorde hoop want imigran kwam op de markt. Imigran werkte als een  trein en ik hoefde er niet van te spugen. Inmiddels gingen de vruchtjes in blik ook weg want na het innemen van imigran kon ik weer gewoon eten. Ook hier gold wel dat ik drie dagen moest bijkomen maar het medicijn werkte al weer een stuk beter.

Weer een sprong verder was het slikken van bloeddrukverlagers. Hierdoor verminderde ik de aanvallen maar deze medicijnen hadden bijwerkingen. Zo kwam ik 25 kilo aan, mijn conditie denderde achteruit en regelmatig zag ik het zwart voor de ogen want met een extreem lage bloeddruk die ik al van mezelf heb waren medicijnen om de bloeddruk te verlagen uiteraard geen feest.

Toen kwam de huisarts met een nieuw medicijn, ik moest wel eerst onder controle van de neuroloog omdat het zo”n nieuw medicijn was. Maxalt is een rizatriptan, het werkt als een trein en binnen een half uur kan je van de aanval af zijn. Dit medicijn slikte ik ook nog toen ik voor de klas stond. Uiteraard niet ideaal maar ik hoefde mij niet ziek te melden. Het heeft wel als bijwerking dat je er moe van wordt.  Je krijgt een lam gevoel in je lijf.

Maar er is bij dit medicijn een bijwerking die ik met open armen ontvang, ik ben namelijk helemaal gefocust. Wiskundige formules zijn ineens geen probleem meer en ik kan puzzels oplossen. Ook kan ik naar mensen luisteren zonder ze steeds te onderbreken of dat mijn hoofd een andere kant op gaat in het gesprek. Dit duurt ongeveer een halve dag want dan is het allemaal uitgewerkt. Dan ben ik weer beter van de aanval en ben ik weer mijn drukke zelf zonder de focus, het geduld en het drukke hoofd.

Ik heb dit regelmatig met de huisarts, psychiater en neuroloog besproken. Want wat zou ik er veel voor geven als er een medicijn was voor de ADHD die dit effect geeft. Maar helaas dat is er niet. Uiteraard ga ik de maxalt niet zomaar slikken, daar is het niet voor bedoeld maar heel soms als alles mij te veel wordt denk ik er wel eens aan.

Zo typte ik dit blogje, aan een stuk door, heb ik net een patroon in elkaar gezet en naar mijn hele zieke vriendin geluisterd. Ga ik nu snel achter de naaimachine zitten want dan kan er daar ook gebruik van maken. En hoop ik dat er ooit een medicijn wordt ontwikkeld voor de ADHD die dit effect heeft zonder dat het andere enge bijwerkingen heeft. Ik zou er namelijk heel wat voor geven om alle bovengenoemde dingen elke dag te hebben.