Bekendheid

Afgelopen week was er een uitzending over ME/CVS, expert (tegen wil en dank op dit gebied) blogster M schreef hier een stuk over. Toen ik het las en de uitzending had gezien moest ik gelijk denken aan 1 van de vreselijkste periodes uit mijn leven.

Ook ik heb namelijk gedragstherapie en bewegingstherapie gevolgd. Want zei mijn bedrijfsarts daar liet ik mee zien ,dat ik echt beter wilde worden. Nu ik erop terug kijk zou ik gezegd hebben..je kan mij wat..maar dat dacht ik toen nog niet. Ik had er veel over gelezen en heb toen wel aangedragen dat er bij mijn weten niemand hersteld was na het volgen van deze therapieën.  De beste man zei toen dat deze mensen vast niet beter wilde worden anders hadden ze zich er wel voor ingezet.

Ik kan het maar op 1 manier omschrijven en voor u duidelijk maken hoe het voelde. Stel u heeft griep, echt zwaar griep. Veertig graden koorts, u zweet, elke stap die u maakt duizelt u de grond tegemoet. Uw lichaam geeft aan, rusten want er is een virus aan de gang in uw lijf en u moet u zelf niet meer vermoeien dan de basale dingen van uw lijf. In plaats van dat u gaat rusten, gaat u naar de psycholoog en die vertelt u dat het ziek zijn gedachtes zijn. Griep..wel nee..is uw relatie wel goed? Hoe is uw relatie tot werk, en wat heeft u allemaal meegemaakt in uw jeugd?

U krijgt zware opdrachten mee om aan te werken, en elke ochtend stelt de psycholoog u dezelfde vragen. Inmiddels bent u zo moe dat u denkt, ze heeft gelijk hoor, mijn huwelijk is slecht, ik ben niet geschikt voor mijn werk en mijn jeugd..hoe ben ik ooit groot geworden.Daarnaast moet u ook op de fiets, zwemmen en nog veel meer bewegen want als u blijft zitten dan wordt de ellende alleen maar groter. Het liefst doet u dat in groepen met gelijkgestemden.

In mijn bewegingsgroep zat een mevrouw die moest de trappen oplopen. En die weigerde dat. Ze werd enorm onder druk gezet en werd zo kwaad, barstte in tranen uit en liep weg uit de therapie. Ik zelf ben ooit eens uit een therapie weggelopen omdat de mevrouw die het gaf mij zo onder de huid ging zitten dat ik dacht..of ik spring uit het raam of ik verkoop die mevrouw een hengst..ik heb gekozen om de deur uit te lopen.

Dit is een hele kleine selectie van voorbeelden, ik zou hier lappen tekst over kunnen schrijven. En bedenk dan, dat je dit doet terwijl je enorme griep hebt. Om het gevoel enigszins te benaderen. Ik heb heel lang gedacht, ik doe iets enorm fout want ik word niet beter. Inmiddels ben ik erachter dat ik misschien wel veel te veel mijn best deed, dat ik zo op alle “foute”dingen in mijn leven zat dat ik niet eens meer de positieve dingen zag.

Daarom ben ik blij dat er steeds meer aandacht voor komt, dat langzaam het besef gaat komen bij de mensen dat het niet tussen je oren zit. Dat je dus echt ziek bent, dat je dus niet voor lol elke dag opstaat met loden benen en vermoeid lijf. Met keelpijn, met periodes met dagelijks migraine. En met zoveel meer klachten. Want er is niemand in deze wereld die op een dag wakker wordt en denkt ..vandaag is het mooie dag om aan mijn leven met me/cvs te beginnen.

Maar zoals mijn vroegere huisarts zei, ook met me/cvs kan je een heel zinvol leven hebben en daar houd ik mij heel erg vast!

Advertenties

Zelf denken

Gisteren morgen stond ik op de weegschaal, 10 maanden verder en 45,4 kilo lichter en ik was onder de 80 kilo aan beland. Ik maakte een vreugdedansje en maakte vrolijk mijn havermoutpap klaar. Noteerde mijn gewicht op mijn afval instagram en kreeg gelijk allemaal leuke reacties.

Zoefde op mijn fiets naar het zwembad en was klaar voor de aquajogles die ik met heel veel plezier volgde. Wat vermoeid nam ik plaats in het witte kuipstoeltje voor onze gezamenlijke koffie drinken. Ik zag cake op tafel staan en bedacht mij dat er iemand jarig was want die had ik nog gefeliciteerd ;-). Ging ik voor de cake of nam ik mijn flesje yoghurt. Omdat ik wat slapjes was ging ik voor mijn yoghurt.

De jarige keek mij aan en zei, ik durf het je bijna niet aan te bieden want jij zal dit wel niet mogen. Zucht..daar gaan we weer dacht ik. Ik mag het wel zei ik gelijk maar ik heb gekozen voor de yoghurt. Ze ging de kring verder rond en mijn buurvrouw zei het is heerlijke cake, het is een speculaas cake. Zegt u speculaas, dan zegt u Mevrouw Williams dus ik had al een beetje spijt dat ik voor de yoghurt had gekozen. Mijn zwemjuf keek mij aan en zei wil je een stukje van mij proeven. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want een klein stukje kan er echt wel bij.

Mensen zijn er nog steeds van overtuigd dat ik niets lekkers kan, mag of ga eten. Mensen denken en zijn er eigenlijk al van overtuigd dat ik op een mega zwaar dieet sta. Mensen zijn er ook van overtuigd dat ik heel zielig ben. Ik heb namelijk gekozen voor deze operatie dus al het lekkere eten is voor mij een no-go. Als ik de mensen mag geloven eet ik de hele dag sla, en mijn highlight of the day is een bakje yoghurt.

Lieve mensen die altijd voor mij denken, ik eet gewoon, dat is namelijk de opzet van de operatie. Dat je weer gewoon eet, dat je niet steeds lijnt en weer meer gaat eten en dan weer lijnen..dat je elke dag gemiddeld, hetzelfde aantal calorieën haalt en dat je beweegt en een gezonde levensstijl er op na houdt. Ik maak mijn eigen keuzes, dus soms neem ik wel die plak cake, of ik neem een klein stukje. En soms kies ik er niet voor, als ik denk het is niet alle dagen feest, of ik heb er geen zin in.

Ik heb daar toch wel heel veel moeite mee maar volgens de diëtiste bedoelt de mevrouw het goed. Ze denkt namelijk het mij makkelijker te maken door voor mij te denken en te beslissen. Een mooie redenatie maar soms word ik er wel doodmoe van. Ik ben denk ik best wel in staat een eigen beslissing te maken over mijn eten. En om eerlijk te zijn..er zitten behoorlijk veel stevige dames bij mij op zwemmen, hoe zouden zij het vinden als ik tegen hen zou zeggen, zou je dat nu wel doen? Deze dikke plak cake, weet je hoeveel calorieën, vet en zoetigheid hierin zitten? Ik zou het ook zeggen omdat ik ze wil behoeden voor aankomen..toch?

Uiteraard weet ik dat 9 van de 10 mensen het ontzettend goed bedoelen maar soms word ik er super kriebelig van. Maar ik houd niet meer mijn mond erover. Ik zeg het ook niet boos of geïrriteerd maar leg het uit. Bedank ze altijd eerst voor hun goede zorgen maar dat het niet nodig is. Dus mocht u iemand tegen komen die deze operatie heeft gehad, biedt diegene gewoon alles aan..u zult verbaasd zijn dat deze mensen echt zelf beslissingen kunnen nemen over hun eten 😉

Sip

Vorig jaar leerde de jongste een mooie judoka kennen. In het begin van de verkering (wat tegenwoordig niet meer zo heet maar ik nog steeds zo noem 🙂 waren er wat problemen. De vader van het meisje vond het allemaal maar moeilijk dat zijn dochter een vriendje kreeg maar gaandeweg ontdooide alles toen de jongste gewoon een lieve jongen bleek te zijn.

Wij vonden het gewoon leuk voor hem en hij was stapelgek op haar. Bij elke maand verkering werden er cadeautjes gekocht, er werden collages gemaakt en hun sociale media stond vol met leuke samen foto”s. Inmiddels kwam het meisje hier regelmatig ,en ging de jongste ook daar naar toe.

Omdat ze op hoog niveau speelt waren er vaak wedstrijden waar de jongste mee ging samen met haar moeder en al gauw leerden wij de moeder ook kennen. De vader werkt in het buitenland, vandaar dat wij de moeder veel vaker zagen. We gingen samen met de kinderen uit eten en we leerden elkaar beter kennen.

Koffie drinken, even bellen, langzamerhand werd de moeder een vriendin en we hadden het leuk samen.  Vorige week zondagavond kreeg ik een appje, de vriendin zat in Polen voor een wedstrijd en de moeder vertelde dat de jongste een appje had gestuurd dat hij niet wist of hij haar nog leuk vond. Ergens had ik dit al een beetje zien aankomen.

Toen het nieuwe schooljaar startte kwamen er ook andere mensen in beeld, en de jongste vond de verkering wel leuk maar merkte ook wel de beperkingen.  Het meisje voelde het haarfijn aan en de sfeer tussen hun veranderde. Maar het meisje zat in Polen en ik werd boos op de jongste, dat deed je dus niet..als je een relatie wil verbreken dan doe je dat persoonlijk, geen appjes of wat dan ook.

Gisteren verbrak hij de relatie, afgelopen dinsdag was het meisje hier nog en heb ik nog even aan haar prachtige lange haar gevoeld. Ik had het idee dat ik haar niet meer weer ging zien. Ik ben er best een beetje sip van. Ze zijn 14 en ze hebben een leven lang voor zich en wie weet komen ze elkaar ooit wel weer eens tegen als ze veel ouder zijn maar toch vind ik het jammer.

De jongste is opgelucht, hij mist haar wel maar vindt het ook goed zo. Toch hebben de moeder en ik gisteren geappt, want onze kinderen zijn wel uit elkaar maar wij niet! Ineens begreep ik mijn eigen moeder heel goed, toen ik ging scheiden was zij erg verdrietig. Omdat ze iedereen ging missen, waar ze door de jaren heen ook aan gehecht was geraakt.

Volgende week maar gauw thee drinken met de leuke en lieve moeder van de inmiddels niet meer vriendin van de jongste, stel je voor dat ik die ook nog moet missen!

Stil hier

Het is hier stil, eigenlijk zit er geen speciale reden achter. Of misschien wel..wil ik over zoveel schrijven maar denk ik vaak, dat komt morgen wel. En vandaag is morgen om het maar weer eens cryptisch te omschrijven. Ik denk dat de grootste reden van de stilte is dat het heel goed met mij gaat. Ik voel mij prima, de pijn in mijn lijf is op een heel laag en bijna soms te verwaarlozen niveau. Dat geldt regelmatig ook voor de vermoeidheid.

Dat maakt dat mijn dagen langzaamaan veel meer invulling krijgen. Elke dag een boodschapje doen, vaker erop uit, meer zwemmen, wandelen. Mijn sociale leven breidt zich uit, en ik heb het gevoel dat ik iedere keer een stapje verder kom. Ik doe zelfs elke dag het huishouden. Allemaal dingen die ik jaren niet heb gekund.

Gistermiddag had ik een gesprek met iemand die na ineens heel erg ziek te zijn geweest nu weer aan het opknappen is. Ze gaf aan gauw weer te gaan werken want ze verveelde zich thuis. Ik maakte het grapje dat thuis zitten een hele kunst is. Zij gaf mij direct gelijk. Thuis zitten is een hele kunst, ook als je ziek bent. Want op een gegeven moment ben je het series kijken wel zat, en je hobby’s kan je ook wel de deur uitkijken. Dus je zoekt naar andere dingen, ik moet zeggen , daar ben ik een ster in hoor maar de laatste tijd lukt het mij niet.

Eigenlijk wil ik nog een stapje verder, hoe zou het zijn als ik bijvoorbeeld een ochtend vrijwilligerswerk zou gaan doen? Omdat het huis wel schoon is, de kinders zich prima redden maar bovenal omdat ik mij niet meer zo voel als een hele tijd terug. Ik word elke dag wakker en denk dan, wanneer zal ik mij weer zo moe voelen of zoveel pijn hebben. Om aan het einde van de dag te bedenken dat het weer een goeie dag was.

Nu durf ik absoluut niet mijn vak uit te oefenen. Ik denk dat dat vragen om problemen is , maar een stapje verder zou ik wel willen. Een ochtend met iemand wandelen of gezellig een kopje thee drinken, een stukje naar het winkelcentrum lopen , aan zoiets zit ik te denken. Ik heb mij jaren nutteloos gevoeld, dat vond ik vreselijk en ik weet dat ik als mij nuttig voel , ik er ook blij van word.

Ik ben nog aan het oriënteren want ik ben zo bang een stap te ver te doen en dan weer helemaal terug bij af te raken. Als ik eerlijk ben is dat op dit moment mijn grootste sta in de weg. De angst om weer op die bank te komen, maar hoe is die uitdrukking ook al weer de mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest ;-). Ligt er nog een schone taak voor mij om die angst op te ruimen.

 

Wandel tag

Bij de Gans las ik de wandel tag en ik dacht, ik ga deze ook eens invullen want ik wandel ook graag en ik was een beetje inspiratieloos (maar dit terzijde 😉20170917_191055

Waarom wandel je?

In de eerste plaats omdat ik twee harige vriendinnen heb die toch wel een paar keer per dag graag naar buiten willen. Maar voordat ik deze vriendinnen had, had ik een harige vriend die bij ons is komen wonen met in het achterhoofd dat hij een stok achter de deur was om meer te gaan wandelen. We hebben ook ontzettend veel met hem gewandeld en je kon hem overal mee naar toe nemen.  Ik vind wandelen heel erg leuk maar zonder honden erg ongezellig. Ik dwaal af, ook voor mijn gezondheid.

Wanneer wandel je?

Als de middelste niet thuis is wandel ik smorgens, s middags en aan het begin van de avond. Dan zijn de wandelingen allemaal wel wat korter omdat ik mijn energie moet spreiden. Is de middelste thuis dan doet zij de ochtendronde en kan ik s middags een lekkere lange wandeling maken. Als meneer Williams vrij heeft , dan rijden we ook wel eens ergens naar toe om te wandelen.

Waar wandel je het liefst?

Ik heb het geluk dat aan het einde mijn straat een park begint wat over gaat in een bos. het is een prachtig gebied, met enorm veel Twentse kenmerken. Er staat een zorgboerderij met een enorme moestuin. Er lopen waterbuffels, tegenwoordig hebben we een uil die elke dag in zijn boom zit en op ons neerkijkt..ik kan zo nog wel even doorgaan ;-). Maar dropt u mij bij zee ben ik net zo lyrisch!20170915_092538

Wandel je samen of alleen?

Ik wandel altijd met mijn harige vriendinnen en het liefst alleen. Ik hoef al die aanspraak onderweg niet. Genieten van de rust, van de prachtige natuur, soms een foto maken. Maar vooral veel inspiratie opdoen, voor bijvoorbeeld een blog of een ontwerp of een idee over iets wat ik wil maken. Daar heb ik niet een kwetterend persoon naast mij voor nodig. Meneer Williams of de kinderen vind ik heel gezellig. Maar niet elke keer. 20170922_095125

Wat is voor jou het perfecte wandelweer?

Het liefst een klein zonnetje, graadje of  20 en dan lekker zonder jas.

Wat neem je mee tijdens jouw wandeling?

Mijn camera, zakjes voor de honden en als ik langer ga wat te drinken.

Wat is jouw wandeltempo?

Ik houd van lekker doorstappen, soms sta ik stil om dingen te bekijken maar verder mag ik graag doorlopen.

Op welke schoenen wandel je?

Dat is van het weer afhankelijk. Ik heb afgelopen zomer op wolky”s gelopen in het bos. Maar het liefst draag ik mijn Nike. Lekker met verende zool, goed voor ooit eens een hielspoor. En ik heb ook hele degelijke wandelschoenen voor als het slecht weer is.

Wandel je het liefst verhard of onverhard?

Ik heb niet echt een voorkeur. Voorheen met de knie moest ik wel wat voorzichtiger zijn maar tegenwoordig doet de knie het heel goed en kan ik makkelijk onverhard lopen.

Wanneer is voor jou een wandeling geslaagd?

Als ik niet te veel mensen ben tegen gekomen. Dus lekker rustig heb kunnen wandelen, dat ik de dingen heb kunnen overdenken die ik wilde overdenken. Als de honden met de tong op de grond slepen 😉 en als ik thuis kom en denk, ik heb genoten en heb nog energie over. En uiteraard mooie dingen heb gezien.20170915_091006

Heb ik u meegenomen door mijn wandelritueel. Wens ik u een heel fijn weekend met mooie momenten en wandelingen uiteraard!

De jongste

Afgelopen jaar heeft de jongste enorm gepubert. Echt volop erin! Voor ons gevoel van de ene op de andere dag maar als ik terug kijk begon het al een beetje te komen aan het eind van de 1e klas. Ineens ging de groeispurt erin, het is echt een lang end aan het worden en met zijn lijf groeide ook zijn geest mee.

Regelmatig moesten we op school komen, kregen we telefoontjes van de mentrix en haalden we allerlei opvoedtrucs van stal. Want we waren natuurlijk geen groentjes op dit gebied. Twee zussen waren hem voorgegaan en hadden ook hun puberteit uitbundig gevierd. Maar wat was het vermoeiend, en soms was ik ten einde raad. De jongste dacht vast ,ik ben de hekkensluiter, ik laat ze er nog extra van genieten.

Ik werd er ook nerveus van want elke dag vreesde ik weer een telefoontje, en regelmatig werd die angst helaas ook waarheid. En dan konden we weer komen opdraven. Ik heb Meneer Williams regelmatig enorm uit zijn dak zien gaan van onmacht omdat de jongste totaal niet luisterde, of ons zelfs negeerde.

Aan het begin van de zomervakantie waren we zo blij, hij was over en nu vakantie. De eerste weken leek hij nog wel pubert 2.0 maar gaandeweg de vakantie leek hij bij te draaien. Hij kreeg een baantje als folderbezorger en het feit dat hij dat dit jaar examen gaat doen maakte ineens het heel overzichtelijk voor hem. Hij lijkt verantwoordelijker voor zijn spullen en zijn huiswerk en hij krijgt complimenten van docenten dat zijn houding zo is veranderd en dat doet hem groeien.

Naar mij toe begint hij echt een man te worden, laat mij het maar tillen mam, dat is voor jou te zwaar. Of zal ik die pot groenten open maken, jij hebt daar nog wel moeite mee. Ook onze gesprekken zijn serieuzer, over zijn toekomst, over dingen die in de wereld gebeuren, over zijn relatie (inmiddels al een jaar) en over zijn vrienden. We kijken samen series en hij is een stuk gezelliger.

Gisteren vertelde hij dat hij het best vervelend had gevonden dat hij zich zo rot had gevoeld. Alsof er een storm door mijn lijf heen ging en dat mijn hoofd altijd zo druk was, nog drukker dan normaal. De puberteit is voor ieder kind heftig maar voor een adhder is het wel een ramp. En we zijn er nog niet maar we zien vooruitgang en dat is wel heel fijn.

20170828_165019

En ik post niet vaak meer foto”s van hem maar deze mocht wel. Dit is in de Efteling met zijn beste vriend en buurjongen. We hadden een topdag met deze twee knappe kerels! Deze puberteit overleven wij ook wel weer!

Cup of tea

3f5957c800df66f4383fe691457eb235

Gisteren was ik in Zwolle, ik had een hele leuke bijeenkomst in een handwerkwinkel en ik had afgesproken met een mevrouw die ik via instagram had leren kennen. Het was gezellig en de mevrouw was heel gezellig, het klikte enorm. Dat soort dingen vind ik altijd heel erg leuk.

Bij ons aan tafel zat nog een mevrouw en ik merkte aan haar dat er totaal geen klik met ons was. Geen punt hoor denk ik dan want je kan niet met iedereen vriendjes zijn. De mevrouw was een beetje geïrriteerd over het feit dat ze geen klik met ons had en maakte steeds vervelende opmerkingen. De leuke mevrouw en ik negeerde het, en gelukkig ging ze op een gegeven moment ergens anders zitten.

Nu wilde het geval dat de geïrriteerde mevrouw dezelfde trein zou nemen als ik, alleen reisde ze in de 2e klas. Ze gaf aan dat ze wel met mij samen terug wilde reizen en ik dacht even heel snel na. Ik gaf aan dat ik 1e klas reisde, ik dat deed voor mijn rust dus bedankt voor het aanbod maar nee.

Nu moet u weten dat ik bijna nooit nee zeg, in dit soort gevallen. Ik ben iemand die zijn grenzen niet goed bewaakt. Die heel vaak mensen erover heen laat komen en dan pas inziet dat ze er over heen zijn gegaan en dan niet weet hoe ze dat moet oplossen. Dat leidt tot vervelende confrontaties, en de laatste maanden heb ik niet alleen aan de buitenkant gewerkt maar ook aan de binnenkant.

Want nee zeggen tegen eten, nee zeggen in bepaalde sociale situaties vond ik altijd heel erg moeilijk. Mijn overgewicht kwam niet uit de lucht vallen 😉 Met behulp van de psychologe heb ik hier aan gewerkt. Ook om het vriendelijk te zeggen, en gelijk als ik het gevoel heb, dit voelt niet goed. En niet pas als men tig keer de grens is over gegaan.

Ik vind iemand afwijzen ontzettend moeilijk, ik wil het graag iemand naar de zin maken en ik wilde ook altijd heel graag lief worden gevonden. Als ik die moeite niet meer doe voor iemand, dan is de liefde over ;-). Uiteraard kan je dat heel makkelijk vertalen naar eten. Iemand biedt je iets aan, en uit beleefdheid weiger je niet. Of je weigert en de ander zegt, doe niet zo ongezellig of wat maakt dat ene stukje nu uit. En deze uitspraak is ook een toppertje..ik heb het speciaal voor jou in huis gehaald.

Maar de vertaalslag naar mijn dagelijkse leven zit er dus nu ook in. Want eigenlijk was de geïrriteerde mevrouw een stuk taart die ik aangeboden kreeg maar waar ik totaal geen trek in had. Ik had namelijk al een heel leuke middag en een leuk contact. Ik had dus al gegeten. Dus waarom zou ik iets gaan doen waar ik totaal geen zin in had.

Ik reisde heerlijk 1e klas terug, samen met mijn e-reader waar ik Camilla Lackberg op had staan. Tijdens de reis bedacht ik mij dat de psychologe en ik goed werk hadden verricht. Je kan het niet iedereen naar de zin maken, maar wel proberen jezelf het naar de zin te maken zei de psychologe vaak tegen mij. En dat houd ik mijzelf dan maar voor!

Groene vingers

20170906_083426

De afgelopen jaren heb ik regelmatig een plant gekocht om hem na een paar maanden toch helaas via de groene kliko weer af te voeren. Ik heb nul groene vingers. Gelukkig heeft de middelste deze wel en hoe verder ze kwam met haar opleiding en werk hielp ze mij met verschillende planten in leven houden.

In de eetkamer staan twee orchideeën, deze planten staan er om bekend dat ze wel tegen verwaarlozing kunnen en die doen het ook heel goed. Voor de woonkamer kocht ik een citroenplant tegen de muggen. Die geeft duidelijk aan wanneer die water moet, dus dat is ook handig.

En ik kocht een Chinese geldplant, een pilea , die is op dit moment heel populair. Ik weet niet of u er eentje heeft maar bij ons helpt het nul komma nul qua geld maar wie weet komt dat nog ;-). En nog wat onduidelijke maar leuke planten om te zien.

Sinds een half jaar floreert onze binnentuin enorm. Ik stek als een gek, en overal groeien en bloeien mijn planten. Ik kreeg zelfs gisteren via de post van een lieve bloglezeres een doosje met stekjes. Die ik gelijk in een prachtige pot zette, die ik al voor deze gelegenheid had klaar staan.

Gisteren sprak ik mijn verbazing uit tegenover Meneer Williams dat onze binnentuin zo aan het bloeien en groeien was. Anders gaan ze dood omdat ik ze geen water geef maar tegenwoordig, echt het groeit geweldig. Meneer Williams bekende dat hij de planten ook regelmatig water geeft maar volgens mij heb ik het geheim ontdekt.

Ik drink heel graag thee, ik zet dan grote bekers thee en voorheen goot ik die zo weg. Maar tegenwoordig met de mini maag moet ik dat in fases doen en dan wordt zo”n beker thee koud..en dan giet ik die in de planten. Want ik denk dan..thee is ook water en het is koud dus waarom niet.Volgens mij is dat het geheim van bloeiende en groeiende planten, af en toe een bak koude thee. En geen rooibos thee ,hé! Gewoon een lekkere, sterke bak earl grey! Ik wens u veel succes mocht u deze tip uitvoeren. Ik ga het binnenkort ook eens met herfstthee proberen, maar ik ben bang dat ze dan hun blaadjes laten vallen 😉

Beste besluit ooit

Tijdens een wandeling zie ik een mevrouw aan komen lopen waar ik mee op fitness heb gezeten en regelmatig vreselijk mee heb gelachen. Ik begroet haar uitgebreid en vertel heel amicaal dat ik net een steentje in mijn schoen had en daarom zo raar sta. Ze kijkt mij wat onzeker aan en ineens zie ik een blik van herkenning. Nee maar zegt ze, nu zie ik pas wie je bent. Ik had je helemaal niet herkend , je bent zo slank geworden.

Aan de overkant van de weg rijdt een goede vriend, we hebben elkaar een tijd niet gezien maar wel steeds gesproken. Ik roep naar hem en ik zie hem zeer waarderend kijken dat een vrouw hem zo begroet. Ineens zie ik een blik van herkenning en racet hij naar mij toe. Jij bent het..nee dat ga je niet menen! Ik herkende je alleen aan je prachtige haar. Wat ben jij slank. Onherkenbaar zeg!

Uiteraard hadden mensen het mij verteld, mensen die ook heel veel waren afgevallen, die dit traject ook hadden door lopen. Maar in mijn hoofd ben ik nog steeds dezelfde vrouw. Terwijl ik het helemaal niet meer ben. Ik ben niet meer die onzekere, dikke , verdrietige vrouw. Ik trek smorgens zingend mijn spijkerbroek in maat 42 aan, gooi er een hip shirt op en gooi mijn haar naar achteren en doe fluitend mijn dingen.

Vanmorgen tijdens het wandelen kwam ik erachter dat zelfs mijn schoenen te breed aan het worden waren. Mijn voeten die eigenlijk altijd slank waren gebleven , net als mijn handen. Ik moet mijn trouwring af en toe vast houden anders glijdt hij van mijn vinger af. En ik geniet zo, echt waar ik geniet er elke dag van. Elke dag zelfs een beetje meer.

Mijn laatst gekochte badpak lubbert al weer een beetje bij mijn borsten maar ik laat het maar even zo want ik ben een vermogen kwijt aan kleding. Regelmatig zegt de middelste mama, dit kan je echt niet meer dragen hoor, dat is veel te groot. En dan mopper ik een beetje maar mijn hart zingt.

Ik denk elke dag, dit was het beste besluit wat ik ooit heb kunnen nemen voor mezelf.

pixlr_20170813234707833.jpg